piątek, 24 lutego 2012

Zmiany w organizmie zachodzące w czasie połogu

Zmiany w organizmie zachodzące w czasie połogu

Autorem artykułu jest N.D.
Każda kobieta po urodzeniu dziecka przechodzi okres połogu, w którym ciało wraca do anatomii i fizjologii sprzed ciąży. Ten etap trwa do 6 tygodni i wiąże się z występowaniem różnych dolegliwości, które są przykre, ale z czasem ustępują. Warto wówczas korzystać z pomocy najbliższych osób.


Bóle brzucha – macica przed porodem waży 1,5 kg, w czasie połogu dochodzi do tzw. zwijania się jej mięśnia, dzięki czemu osiąga ona wagę 50 gramów. Ból, który się wówczas odczuwa jest podobny, ale większy od miesiączkowego. Może być bardzo nieprzyjemny, ale świadczy o prawidłowo przebiegających zmianach w ciele kobiety. Najbardziej przykry jest w ciągu pierwszych dni po porodzie, dlatego można stosować łagodne środki przeciwbólowe, takie jak paracetamol, ale jeśli karmisz piersią skonsultuj to ze swoim lekarzem.

Krwawienie – macica nie tylko się skurcza, ale także oczyszcza wydalając przekrwioną warstwę tkanek. Stąd przez pierwszy tydzień zauważa się występowanie odchodów poporodowych w postaci krwistej wydzieliny zawierającej skrzepy. Następnie jej kolor zmienia się na różowy i brązowy. W ciągu kilkunastu dni po porodzie wydzielina staje się śluzowa, a w 5.–6. tygodniu zanika zupełnie. Karmienie piersią przyspiesza ten proces. Nie powinno się w czasie połogu używać tamponów, zaleca się jedynie podpaski i dbanie o higienę krocza, które powinno obejmować częste podmywanie ciepłą wodą lub szarym mydłem. Jeśli zauważysz u siebie niepokojące objawy, jak zwiększające się krwawienie lub nagłe jego ustanie, wydzielina nieprzyjemnie pachnie, masz gorączkę i czujesz się rozbita, zgłoś się do lekarza.

Rana krocza – rana po naciętym kroczu lub rozerwanych tkankach potrzebuje czasu, aby się zagoić, najczęściej trwa to około 10 dni. Ból może sprawiać dyskomfort, a zszyte tkanki utrudniają normalne funkcjonowanie, dlatego dobrze na ten czas zmienić sposób wstawania, zaczynając od klęku podpartego na łóżku, zestawia się nogi na podłogę i prostuje plecy. Należy unikać długiego stania i siedzenia bez zmiany pozycji, na spuchnięte krocze można stosować zimne okłady, a także często wietrzyć okolice rany. Po każdej wizycie w toalecie należy się podmyć letnią wodą, a miejsce to osuszyć najlepiej jednorazowym ręcznikiem. W przypadku dużego bólu można stosować delikatne środki przeciwbólowe, skonsultuj ich stosowanie jednak z lekarzem. Umów się na wizytę także wówczas, gdy pojawi się tępy, narastający ból w jednym miejscu – oznaczać to może tworzenie się krwiaka.

Zaparcia – przez pierwsze trzy doby po porodzie możesz nie odczuwać potrzeby oddawania stolca, zwłaszcza jeśli w miałaś wykonywaną przed rozwiązaniem lewatywę bądź pojawiła się biegunka. Należy jednak wspierać organizm, by naturalnie się wypróżniał wzbogacając dietę po ciąży w błonnik oraz stosując fizyczną aktywność. Nie należy się niepotrzebnie bać, że w czasie czynności fizjologicznych pękną szwy, położne radzą, by wówczas podtrzymywać kroczę podpaską.

Trudności podczas oddawaniu moczu – dolegliwości takie jak ból i szczypanie podczas mikcji spowodowane są naciągnięciem mieśni dna miednicy podczas porodu oraz otarciami w okolicach intymnych. Aby przełamać psychiczny opór przed oddaniem moczu, można polewać w czasie tej czynności okolice krocza wodą lub robić to pod prysznicem. Może pojawić się także wysiłkowe nietrzymanie moczu podczas kichania, kaszlu czy śmiechu, wówczas warto zadbać o ćwiczenie mięśni Kegla.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wpływ witaminy B12 na zdrowie człowieka

Wpływ witaminy B12 na zdrowie człowieka

Autorem artykułu jest Magdalena Kowalczyk

W dzisiejszych czasach, w związku z wieloma czynnikami takimi, jak życie w stresie, nieprawidłowa dieta czy narażanie organizmu na przeciążenia, konieczne jest dodatkowe suplementowanie wielu substancji witaminowych. Jest to związane z tym, że witaminy nie są produkowane przez ludzkie komórki.
witamina b12Jednocześnie są one niezbędne dla prawidłowego metabolizmu. W przypadku ich niedoborów dochodzi do bardzo groźnych dla zdrowia zaburzeń. Aby nie doprowadzić do takiej sytuacji, należy stosować dobrze zbilansowaną dietę, a w przypadku jej braku, stosować suplementy brakujących witamin. Jedną z substancji, którą zaleca się przyjmować w formie suplementów diety, jest również witamina B12.
Niewiele osób zdaje sobie sprawę z faktu, że witamina ta w znaczący sposób wpływa na prawidłowe funkcjonowanie ludzkiego organizmu – jest odpowiedzialna między innymi za syntezę aminokwasów czy też zapobiega występowaniu niedokrwistości. Jeszcze do niedawna za główny powód występowania anemii uważano niedobory żelaza – okazuje się jednak, że problem jest bardziej złożony, zaś niedobór witaminy B12 może powodować nie tylko problemy z anemią, ale również szereg innych, groźnych dla zdrowia i życia człowieka dolegliwości.
Witamina B12 w przypadku większości osób przyjmowana jest wraz ze spożywanymi posiłkami – występuje bowiem głównie w mięsie, podrobach, rybach, ale również jajkach czy mleku i produktach pochodzenia mlecznego. Bywa jednak, że związku z dietą – na przykład wegańską – czy po prostu nieprawidłowym odżywianiem, dostarczanie tej witaminy do organizmu znacząco spada. Wówczas niezbędne jest jej podawanie w formie tabletek.
 Dodatkowej suplementacji powinny poddawać się również osoby po 50. roku życia, bowiem wówczas w organizmie spada umiejętność przyswajania witaminy B12. W przypadku niedoboru tego składnika w organizmie lekarz może zalecić dodatkowe iniekcje witaminowe, aby szybko i skutecznie podnieść poziom witaminy B12 w organizmie.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Ssanie oleju słonecznikowego skuteczną metodą na kaszel

Ssanie oleju słonecznikowego skuteczną metodą na kaszel.

Autorem artykułu jest Dariusz Szlachta
Prosty, tani i niezwykle skuteczny sposób na zwalczanie różnego rodzaju schorzeń - bólu głowy, zatok, czy gardła, kaszlu, dolegliwości wątrobowych i wielu innych.
Odkąd pamiętam, uporczywy kaszel towarzyszył mi niemal stale, przez okrągły rok. Wciąż czułem drapanie w krtani, które nasilało się zwłaszcza po spożyciu pikantnych potraw, których jestem namiętnym zjadaczem.

Kaszel był uciążliwy nie tylko dla mnie, ale także dla osób, w których pobliżu się znajdowałem.
O sposobie leczenia poprzez ssanie oleju słonecznikowego słyszałem już dużo wcześniej i nawet próbowałem tego, ale smak i widok ssanego oleju skutecznie zniechęcił mnie do tego.
No cóż, jednak natura nie dawała za wygraną i po wielu latach kaszlu, za namową teściowej, spróbowałem jeszcze raz.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy po ok 3-4 tygodniach codziennego ssania oleju, kaszel ustał, a ja zacząłem swobodnie oddychać i w końcu mogłem z dużą przyjemnością zajadać się pikantnymi potrawami.
Olej ssałem przez pół roku, do nastania wiosny. Wiosna i lato to czas, kiedy nie wiedziałem co to kaszel. Niestety wraz z nastaniem jesieni, kaszel powrócił. Podejrzewam, że mój organizm nie pozbył się w dostatecznym stopniu zalegających w nim toksyn.
Poranny rytuał ssania oleju stał się dla mnie codziennością, który ponownie pomógł mi pozbyć się kaszlu.

Jak ssać olej słonecznikowy?
Rano na czczo lub wieczorem (ale po upływie 3-4 godzin od ostatniego posiłku) należy wziąć do ust najwyżej 1 łyżkę stołową oleju słonecznikowego lub arachidowego. Olej należy ssać w przedniej części ust (między ustami a zębami), tak jakbyśmy płukali zęby.
Ssać należy 20-30 minut.
Po tym czasie olej należy wypluć (w żadnym razie nie połykać, gdyż olej wchłania z organizmu toksyny), a jamę ustną dobrze wypłukać (ja robię to myjąc zęby pastą).
Metodę tą można stosować dowolnie długo, a ona sama jest nieszkodliwa. Stosować ją można w leczeniu zapalenia żył, chronicznej anemii, chorób żołądka, jelit, serca, układu krwionośnego, chorób stawów, paradontozy, zatok, stanu zapalnego oskrzeli i wielu innych.
Jeśli komuś przeszkadza smak oleju, można do niego dodać 3-4 krople miętowego Dentoseptu lub Azucalenu (wyciąg z rumianku oraz nagietka).
Osobom zdrowym zaleca się profilaktyczne stosowanie tej metody przez dwa tygodnie.
Sama metoda ssania oleju słonecznikowego znana jest już od tysięcy lat, pochodzi z indyjskiej ajurwedy, stosowana była także przez syberyjskich znachorów.
---
Na zdrowie - z naturą do zdrowia
Blog o zdrowiu, zdrowym odżywianiu, naturalnych receptach na zdrowie.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zdrowotne właściwości zielonej herbaty - przeciwutleniacze

Zdrowotne właściwości zielonej herbaty - przeciwutleniacze

Autorem artykułu jest Kamil Mucha
Picie zielonej herbaty posiada wiele korzystnych cech zdrowotnych – w Chinach i Indiach opisywano je od starożytności, a współczesne badania naukowe konsekwentnie to potwierdzają.
Działanie zielonej herbaty w dużej mierze wynika z wysokiej zawartości polifenoli, które pełnią rolę przeciwutleniaczy (anty-oksydanty, antyutleniacze). W herbacie występuje największe dostępne w pożywieniu źródło jednej z grup polifenoli – katechin. Według badań, katechiny są silniejszymi przeciwutleniaczmi niż witamina C lub witamina E.

Jak działają przeciwutleniacze w herbacie?

Przeciwutleniacze zmniejszają ilość wolnych rodników w organizmie. Wolne rodniki są jedną z przyczyn degeneracji DNA i w konsekwencji wzmożonego starzenia się organizmu. Katechiny w herbacie pomagają chronić organizm przed tym destrukcyjnym działaniem, dlatego – według wielu przekazów i badań – herbata ma dodatni wpływ na przedłużenie życia.

Zielona herbata na raka?

Chroniąc DNA, przeciwutleniacze jednocześnie chronią przed rozwojem zmian nowotworowych, zwiększając możliwości radzenia sobie organizmu z wpływem promieniowania, substancji smolistych. W krajach Dalekiego Wschodu palenie papierosów jest wyjątkowo popularne, a jednak w regionach, w których spożyce zielonej herbaty jest wysokie, nie odnotowuje się nadmiernej ilości przypadków zachorowań na nowotwory dróg oddechowych.

Dodatkowo, w Japonii występowanie nowotworów jest na ogólnie niskim poziomie. O ile trudno to w stu procentach powiązać ze spożyciem zielonej herbaty, jest ono uznawane za jeden z istotniejszych czynników.

Badania opublikowane przez Aichi Cancer Center (japoński ośrodek badawczy), wykazały, że wśród 472 kobiet w różnym stadium raka piersi, u tych, które regularnie piły zieloną herbatę, rak rozwinął się w najmniejszym stopniu. Co więcej, po przeprowadzonym leczeniu nowotworu we wczesnym stadium, u kobiet pijących ok. 5 filiżanek zeilonej herbaty dziennie, wykazano znacznie niższą ilość nawrotów. Kobiety pijące zieloną herbatę łatwiej wracały do pełnego zdrowia.

Podobne wyniki uzyskano badając osoby zmagające się z nowotworami prostaty, skóry, płuc i innymi. Kolejne publikowane przez naukowców badania zaciekawiają – ale nie szokują, zwłaszcza w kulturach, które zieloną herbatę i jej zdrowotne właściwości znają od tysiącleci.
---
Więcej informacji na temat herbat i ich właściwości: herbaciarnia.bystre.info - poznaj rodzaje herbaty, dowiedz się jak parzyć i zamów przez internet.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sposób na utracone zęby

Sposób na utracone zęby

Autorem artykułu jest Małgorzata B.

Czasami zdarza się tak, że ludzie wskutek nieszczęśliwych wypadków tracą swoje naturalne zęby. Jest to na pewno niezwykle przykre doświadczenie, szczególnie dla kobiet, które szczególnie dbają o swój wygląd. Dla takich osób dentyści mają do zaproponowania naprawdę niezwykle efektywne leczenie.
Podczas konsultacji i zebraniu wywiadu lekarskiego, dentyści najczęściej proponują takim pacjentom implanty zębów, ponieważ w szybki sposób zapewniają one szybki powrót do zdrowia i zapewniają znowu piękny i zdrowy uśmiech bez nieestetycznych ubytków. Implanty stomatologiczne są niezwykle zaawansowane pod względem technologicznym i nie są one odrzucane przez ludzki organizm, gdyż są wykonane z tytanu, który jest w stu procentach akceptowany przez ludzkie ciało, dzięki czemu ryzyko ewentualnych powikłań spada praktycznie do zera. Oczywiście, podczas leczenia nie powinno się palić papierosów, ani spożywać alkoholu, ponieważ te używki sprawiają, że rany się nie goją lub goją się o wiele dłużej i leczenie może się przeciągnąć, co nie jest korzystne.
implanty stomatologiczne
Implanty zębów zastępują korzenie. Wszczepia się je do kości szczęki lub żuchwy – w zależności od potrzeb pacjenta. Po zabiegu wszczepienia, trzeba poczekać, aż implanty stomatologiczne zostaną obrośnięte przez kość oraz dziąsło, aby były najbardziej optymalnie umocowane w naszym ciele. Dopiero po kilku tygodniach – gojenie rany i obudowywanie implantów zębów trwa około trzech tygodni – dentysta może rozpocząć rekonstrukcję zębów i założyć koronę lub most.

Implanty zębów są najlepszą formą leczenia ubytków, ponieważ jest to szybka metoda oraz niezwykle trwała – efekty mogą się utrzymywać przez całe życie pacjenta, jeśli ten oczywiście będzie stosował się do zaleceń lekarza. Decydując się na leczenie, trzeba szykować się na całkiem spore koszty, które zależą oczywiście od ilości implantów do wszczepienia. Niestety, implanty stomatologiczne nie są refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, dlatego na samym początku leczenia warto poprosić dentystę o wycenę kosztów leczenia.
---
Implanty zębowe wykonasz w autoryzowanej klinice implantologicznej - Implantologia Na Podzamczu w Szczecinie. Implanty to gwarancja odzyskania pełnej funkcjonalności i estetyki uzębienia.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jak wcześnie powinno się wykonać badania prenatalne?

Jak wcześnie powinno się wykonać badania prenatalne?

Autorem artykułu jest Łuk Marzenie

Badania prenatalne mają na celu wykrycie chorób, które mogą dotknąć jeszcze nie narodzone dziecko. Do takich badań zaliczają się również zwykłe badania ultrasonograficzne. Kiedy przystąpić do ich wykonania? Na jakim etapie ciąży?

Lekarze na tak postawione pytania mają tylko jedną odpowiedź – jak najwcześniej. We wczesnych etapach ciąży można już wykryć pewne nieprawidłowości w rozwoju płodu i szybko im zapobiegać. Kobiety, które wiedzą, że są w ciąży, powinny jak najszybciej znaleźć się pod fachową opieką lekarską. Lekarz ginekolog prowadzący ciążę na pewno zleci szereg badań prenatalnych.
badaniaNajpierw najpewniej będą to nieinwazyjne badania prenatalne, do których zalicza się zwyczajne badania USG oraz testy krwi. Jeśli zajdzie taka potrzeba, wykonywane są również inwazyjne badania prenatalne. Dzieje się tak chociażby wtedy, gdy kobieta już wcześniej urodziła chore dziecko, albo też ma ukończony 35. rok życia. Im dłużej zwleka się bowiem z macierzyństwem, tym większe prawdopodobieństwo tego, że dziecko może być chore na schorzenia wrodzone.
Jeśli lekarz, w toku przeprowadzania zwyczajnych, nieinwazyjnych badań prenatalnych, wykryje jakiekolwiek nieprawidłowości w rozwoju zarówno ciąży, jak i płodu, wówczas kieruje pacjentkę na konkretne badania prenatalne inwazyjne. Sama kobieta ciężarna może, ale nie musi, wyrazić zgody na ich przeprowadzenie. Okazuje się bowiem, że mogą one stać się główną przyczyną powikłań ciążowych. Z uwagi na to, młode, przyszłe matki zastanawiają się nad tym, czy w ogóle zasadne jest przeprowadzanie inwazyjnych badań prenatalnych. Im wcześniej jednak lekarzom uda się zdiagnozować wadę rozwojową u dziecka, tym wcześniej będą mogli skutecznie je leczyć – albo jeszcze w czasie ciąży, albo od razu po urodzeniu dziecka.



small-logo
small-logo
small-logo ---

small-logo
small-logo
small-logo
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Objawy i leczenie zapalenia trzustki

Objawy i leczenie zapalenia trzustki

Autorem artykułu jest waclaw warecki

Zapalenie trzustki to problem, który trapi najczęściej ludzi otyłych. W grupie podwyższonego ryzyka znajdują się także osoby palące wyroby tytoniowe. Choroba ta, z racji swojej lokalizacji i tego, że dotyka jednego z najważniejszych organów wewnętrznych, nie może być bagatelizowana.
zapalenie trzustkiJest to przypadłość dużo groźniejsza aniżeli typowe przeziębienie i bezspornie wymagająca większej uwagi. Dolegliwość nie poddana terapii może się poza tym natężać oraz wpływać na inne narządy. Wyraźny ból powinien uprzytomnić każdemu, jak ważne jest poddanie się natychmiastowemu leczeniu, chociaż dla niektórych jest on banalną i niegroźną eksperiencją.

Zapalenie trzustki to dotkliwe schorzenie, które może wyłonić się nie tylko w następstwie nadużywania alkoholu lub nieprawidłowego odżywiania się. Z reguły jest ono wynikiem zakażenia wirusowego albo bakteryjnego. Jednakże istnieją przypadki, że schorzenie pojawi się z powodu oddziaływania toksyn, lub bez zrozumiałej przyczyny. W takim przypadku chorobę określa się mianem "idiopatyczne zapalenie trzustki". Wskazane jest więc zgłaszanie się co jakiś czas na badania. W większości wypadków organizm sam stara się zwalczyć chorobę, jednakże nie zawsze wygrywa z tym bezwzględnym schorzeniem. Warto więc poddać się szybko stosownemu leczeniu, ponieważ w takim wypadku zapalenie trzustki może stanowić zagrożenie także dla innych organów wewnętrznych.

Objawy zapalenia trzustki są wyjątkowo przykre. Ból następuje nagle, co jest porównywalne do ukłucia ostrym obiektem. Uczucie bólu jest tak przenikliwe z tego powodu, że występuje niespodzianie oraz obejmuje niewielki odcinek ciała. Podczas tej dolegliwości tracimy apetyt i pojawiają się silne mdłości. Niechybnie wystąpi także przyspieszone tempo bicia serca. Jeżeli dojdzie do ostrego zapalenia trzustki, do symptomów należeć będą także: wysoka gorączka oraz dolegliwości trawienne. W takim przypadku konieczne jest leczenie szpitalne.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

czwartek, 16 lutego 2012

Jak schudnąć zdrowo?

Jak schudnąć zdrowo?

Autorem artykułu jest Monika Jaworska

W dzisiejszych czasach, pełnych stresu, pośpiechu i niezdrowych nawyków żywieniowych, utrzymanie prawidłowej wagi może być naprawdę trudne. Czy i Ty masz z tym problem?

Czy próbowałeś rozmaitych diet i ćwiczeń, ale masz wrażenie, że nic Ci nie pomaga? A może udało ci się schudnąć będąc na diecie (takiej jak na przykład dieta Dukana), ale w krótkim czasie wróciłeś do poprzedniej wagi przez ten okropny efekt jojo?

Na szczęście jest kilka małych zmian, które wprowadzone w Twojej diecie i trybie życia po jakimś czasie mogą przynieść dobre efekty i pozwolą Ci się uporać z nadmiarowymi kilogramami.
Po pierwsze: jedz mniej kalorii niż spalasz.
Czy to oznacza, że musisz głodować? Nie! Odchudzanie nie musi oznaczać głodowania ani stosowania rygorystycznych diet. Wystarczy ograniczyć słodycze i jeść mniejsze porcje. Pamiętaj, że 1 kilogram tłuszczu mniej oznacza spalenie 7 000 kalorii. Czyli jeśli uda Ci się zmniejszyć codzienną ilość spożywanych kalorii o 250 kcal na dzień, to po 28 dniach pozbędziesz się jednego kilograma tłuszczyku, bez dużych wyrzeczeń. Przykładowe pokarmy, który mają około 250 kalorii i można je bez problemu ograniczyć, to: jeden średni pączek, 100 gram baleronu, 100 gram golonki, 50 gram gorzkiej czekolady, mała drożdżówka, 200 gram lodów bakaliowych.
Po drugie: dobra motywacja.
Jeśli Twoim celem jest zrzucenie 7 kilogramów w tydzień, to prawdopodobnie nie uda Ci się tego dokonać i szybko stracisz motywację do utrzymywania diety. Jeśli chcesz być stale zmotywowany, pomyśl raczej o długofalowych efektach zmian w odżywaniu i trybie życia, takich jak zdrowie, dobra forma czy lepsze samopoczucie gdy patrzysz w lustro.
Po trzecie: więcej ruchu.
Jeśli nie masz czasu chodzić na zajęcia sportowe, rób codziennie krótką gimnastykę i częściej chodź na spacery. Wchodź po schodach zamiast korzystać w windy. Jeśli idziesz gdzieś niedaleko – idź pieszo, nie bierz samochodu.
Te małe zmiany w trybie życia mogą dać naprawdę dobre efekty po jakimś czasie.
---
Diety i dietetyczne przepisy
Polub profil Moja-Dieta.net na Facebooku
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jak wybrać soczewki kontaktowe?

Jak wybrać soczewki kontaktowe?

Autorem artykułu jest Szymon Machniewski

Coraz więcej osób, szczególnie tych, które mają duże problemy ze wzrokiem decyduje się na soczewki kontaktowe. Przy ich zakupie również należy wiedzieć jakie wybrać. Na co należy szczególnie zwracać uwagę?
1152189_classical_spectacle_on_eye_chartPierwszym czynnikiem na jaki należy zwrócić uwagę jest to, przez jaki okres czasu można korzystać z takich soczewek. Podział soczewek ze względu na okres użytkowania pozwala wymienić soczewki jednodniowe, miesięczne, kwartalne, roczne, ale również soczewki, w których można chodzić przez 24h. Dla użytkowania codziennego złym pomysłem będzie wybór soczewek jednodniowych, gdyż wtedy koszt będzie najwyższy.
Soczewki jednodniowe są polecane choćby na wakacjach, gdzie w każdej chwili rzeczywiście możemy je stracić. Utrata soczewek miesięcznych czy kwartalnych byłaby bardzo kosztowna, ale w przypadku dziennych koszt nie będzie aż taki wysoki.
Kolejnym podziałem jest uzależnienie od wady wzroku, a raczej korygowanej wady. Tutaj mamy soczewki sferyczne, toryczne, multifokalne, jak również kolorowe. Trzeci, podstawowy podział, to soczewki miękkie, twarde oraz sztywne. Wspomniane soczewki kolorowe sprzedawane są w dwóch wersjach. Jako że coraz częściej wykorzystywane są one w celu ozdoby oka, to oferowane są zarówno w wersji korygującej wzrok, jak również wersji nie wpływającej na nasze oczy.
Przed zdecydowaniem się na konkretne soczewki warto jest sprawdzić opinie o soczewkach. Nie wszystko soczewki będą charakteryzowały się odpowiednią odpornością, jakością wykonania. Może się okazać, że np. soczewki miesięczne w żaden sposób nie będą pozwalały korzystać z nich przez tak długi okres czasu. Ważne jest również to, że z biegiem czasu poszczególne marki nie utrzymują jakości swoich wyrobów.
---
Soczewki
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Najlepsze sposoby na ból gardła


ból gardła

Najlepsze sposoby na ból gardła

Autorem artykułu jest Olek Nowak

Jesień i zima to okres bardzo uciążliwy, gdyż przeróżnego rodzaju choroby nękają nas ze zdwojoną siłą. Jest to również czas, gdy wyjątkowo często jesteśmy narażeni na ból gardła.

Jakie są przyczyny powstawania bólu gardła?
Infekcja gardła to najczęstsza przyczyna tej dolegliwości. Powstaje w momencie osłabienia błon śluzowych lub przesuszenia powierzchni gardła. Dzieje się tak ze względu na ciągłe zmiany temperatury otoczenia, w którym przebywamy. Oprócz wirusów, które są najczęstszą przyczyną bólu gardła, mogą wystąpić również infekcje bakteryjne. W tym przypadku lekarz zazwyczaj przepisuje antybiotyki. Czasem ból gardła wywołują choroby i stany zapalne jamy ustnej, jak zapalenie opryszczkowe lub zapalenie dziąseł.

Jak zapobiegać bólowi gardła?
Najważniejszą sprawą w zapobieganiu bólu gardła jest odpowiednia higiena życia. Ważnym czynnikiem będzie nie dopuszczanie do przemęczenia oraz respektowanie stosownych nawyków żywieniowych. Organizm przemęczony jest bardziej podatny na wszelkiego rodzaju infekcje. Warto więc zadbać o to, aby nie narażać się na zbytnie przegrzanie lub wyziębienie oraz stosować odpowiednią dietę. Powstawanie bólu gardła jest ściśle związane z infekcjami, dlatego też warto stronić od przebywania w miejscach zatłoczonych w trakcie natężenia czasu zachorowań.

Jak leczyć ból gardła?
W leczeniu bólu gardła stosuje się przede wszystkim środki przeciwbólowe, jak na przykład różnego typu pastylki do ssania, leki w aerozolu czy syropy. Ponadto dobrym pomysłem będzie używanie specyfików ziołowych, z których do najbardziej skutecznych należą: szałwia, nagietek i rumianek. Zioła w terapii bólu gardła wykorzystuje się przeważnie w formie naparów i płukanek. Specyfiki te redukują ból, jak również likwidują wirusy i drobnoustroje, jakie zainfekowały gardło. Oprócz leków i ziół warto zastosować także domowe sposoby na ból gardła. Bardzo popularne są mieszanki z czosnku czy syropy z cebuli, które charakteryzują się silnymi właściwościami antyseptycznymi.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Bezsenność – сhoroba XXI wieku

Bezsenność – сhoroba XXI wieku

Autorem artykułu jest Tomasz Merda

Sen jest niezwуkle ważnуm elementem naszego żусia i to właśnie on sрrawia, że mamу energię na kolejnу dzień. Niestetу nie zawsze udaje nam się dostarсzуć organizmowi odрowiednią jego ilość, bo zamiast zasnąć рo рołożeniu się do łóżka рrzekręсamу się z boku na bok. Sрrawdź, jaka może bуć рrzусzуna Twojej bezsennośсi.

Bezsenność oznaсza jednoсześnie рroblemу z zasурianiem, a także utrzуmanie się w stanie stanu, сzуli wуbudzanie się. Dlaсzego tak się dzieje, że zamiast zasnąć рo рołożeniu się do łóżka kęсimу się tуlko w рośсieli i odliсzamу godzinу do momentu, kiedу zadzwoni budzik? Bardzo сzęsto рroblemem jest zwiększonу рoziom stresu. Kiedу kładziemу się sрać рowinniśmу się zrelaksować, abуśmу mogli "odрłуnąć", jednak zamiast tego rozmуślamу o рroblemaсh dnia сodziennego, o рroblemaсh zawodowусh, rodzinnусh oraz finansowусh, o trudnусh deсуzjaсh, które będziemу musili рodjąć i wуzwaniaсh, które są рrzed nami. A takie rozmуślanie w dużej mierze oрóźnia nasze zaśnięсie, a dodatkowo może obniżać jakość naszego snu, pomóc nam mogą w tym zajęcia z mindfulness .
Kolejnуm рowodem рroblemów z bezsennośсią może bуć nieodрowiednia dieta, a w tуm jedzenie na krótko рrzed рołożeniem się do łóżka oraz jedzenie сiężkostrawnусh dań. Do tego рroblemem może bуć zbуt duża lub zbуt mała ilość jedzenia, рiсie kawу, moсnej herbatу, сzу alkoholu w nadmiernусh ilośсiaсh, a także рalenie рaрierosów.
Przусzуną bezsennośсi może bуć także nieodрowiednie рrzуgotowуwanie się do snu, a właśсiwie jego brak - niewуwietrzenie рokoju, niewуgodnу materaс oraz рoduszka, rozрraszająсу nas hałas (nр. jak włąсzonу telewizor), сzу inne rozрraszająсe nas bodźсe naрewno nie рomogą nam zasnąć, a рrzусzуnią się do tego, że będziemу рrzewraсać się z boku na bok. Do tego рrzed samуm snem nie рowinniśmу wуkonуwać moсno рobudzająсусh nas zajęć, takiсh jak grу na komрuterze, сzу oglądanie filmów sensaсуjnусh.
Sen jest niezbędnу - należу o tуm рamietać! To ile snu рotrzebuje сzłowiek zależу od konkretnej osobу, od jej stуlu żусia, jej organizmu i każdу рowinien bуć świadomу tego, ile snu рotrzebuje.
Sen zaрewnia nam energię i odnawia siłу komórek nerwowусh, dlatego zadbajmу o to, abу bуł on odрowiedniej długośсi i jak najleрszej jakośсi.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

niedziela, 12 lutego 2012

Grzybicze zakażenie dróg moczowych

Grzybicze zakażenie dróg moczowych

Ostre zakażenie dróg moczowych to przypadłość przykra, której pierwszym objawem jest zwykle kłucie i pieczenie podczas oddawania moczu.

Coraz częściej odczuwane silne, bolesne parcie na pęcherz wymusza wizytę w toalecie. W kilka godzin może dojść do takiego nasilenia objawów, że ból trudno wytrzymać. Przewlekłe zakażenie dróg moczowych podobnie jak grzybica paznokci, która zwykle na początku nie powoduje żadnych dolegliwości, długo może pozostać nieleczona. Raz w roku warto więc kontrolnie robić badania moczu.
Gdzie leży przyczyna?
W rozwoju bakterii lub wirusów, które błyskawicznie mnożą się w błonie śluzowej dróg moczowych (najpierw atakują zwykle cewkę moczową potem pęcherz i nerki). Bezpośrednim powodem bywa oziębienie okolic miednicy (siedzenie na zimnym, kąpiel w morzu, przemarznięcie). Czasem stan zapalny rozwija się z anginą, grypą lub inną infekcją wirusową. Szczególnym przypadkiem są zakażenia po intymnym współżyciu. U wielu pań już wkrótce „po” pojawia się dyskomfort w okolicy cewki moczowej. Podrażnieniu cewki sprzyjać może też... kąpiel w wannie, np. gdy używamy pachnącej soli.
Kogo dopadnie najpierw?
Kobiety. Decyduje tu bowiem budowa anatomiczna: u pań cewka moczowa jest krótka (ok. 5 cm), bakterie mogą więc wnikać bez trudu. Tuż obok jest ujście pochwy i odbyt - to kolejne możliwe źródła drobnoustrojów. Niektóre panie często dopadają te infekcje, inne, bardziej odporne - nie cierpią wcale. Urolodzy wyodrębniają wręcz typ psychofizyczny kobiet szczególnie narażonych na częste zapalenia pęcherza - wysokie, szczupłe i wiotkie. Ryzyko infekcji zwiększa też kamica nerkowa, cukrzyca, ciąża.
Pierwsza pomoc to...
W ostrej infekcji grzybiczej domowe sposoby są niewystarczające. Najlepiej od razu zażyć środek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy (paracetamol, pyralgin) i szukać pomocy lekarza (internisty, urologa): wypisze receptę na leki odkażające i skieruje na badanie moczu ogólne oraz posiew. Idealnym rozwiązaniem jest wykonanie badań przed zażyciem leku, ale zwykle ból to uniemożliwia. Wówczas po wzięciu całej serii tabletek trzeba odczekać mniej więcej 5 dni i znów zrobić badanie moczu na posiew, by sprawdzić, czy lek był skuteczny. Jeśli nie, po ponownej terapii konieczne jest długie, trwające nawet przez kilka miesięcy zażywanie na noc jednej dawki leku.


o Autorze

dbajmy o zdrowie

Artykuł pochodzi z serwisu Albercik.pl - darmowe artykuły na WWW

Żurawina w zapobieganiu infekcji

Żurawina w zapobieganiu infekcji.

Infekcje układu moczowego dotykają wiele osób, zwłaszcza kobiet. Są to nieprzyjemne i krępujące dolegliwości dlatego lepiej ich unikać. Niezastąpiona w tym jest żurawina oraz jej przetwory.

Chłodny sezon roku - jesień i zima, sprzyjają infekcjom. W tym okresie nasz organizm musi stawić czoła większej ilości patogenów, a nasza odporność wystawiona jest na próbę. Obniżenie temperatury oraz wzrost wilgotności powietrza mogą ułatwić rozwój drobnoustrojów chorobotwórczych odpowiedzialnych między innymi za zapalenia układu moczowego.

Bakterie wnikające do organizmu człowieka poprzez cewkę moczową, znajdują tam dobre miejsce do rozwoju, powodując stan zapalny dolnych dróg moczowych, cewki, moczowodu lub pęcherza.
Te schorzenia, gdy nie są leczone w porę, mogą prowadzić do rozprzestrzenienia się bakterii oraz zapalenia górnych dróg moczowych i nerek. Są to poważne jednostki chorobowe i aby uniknąć komplikacji takich jak np. niewydolność nerek lub roponercze lepiej zapobiegać infekcjom oraz zadbać o prawidłową profilaktykę. Jedną z form takowej jest regularna suplementacja żurawiny oraz jej przetworów.

Już przed wiekami, nasi przodkowie używali żurawiny w kuracjach związanych z zapaleniem układu moczowego. Żurawina wielkoowocowa oraz rodzima żurawina błotna są cennym źródłem proantocyjanów, tanin oraz bioflawonoidów, które ograniczają przyleganie chorobotwórczych drobnoustrojów do nabłonka dróg moczowych. Takie działanie żurawiny umożliwia wydalanie bakterii wraz z moczem i tym samym usunięcie ich z organizmu. Żurawina posiada w swoim składzie także wiele witamin (A, B1. B2, C, P), mikroelementów (żelazo, mangan, jod, wapń, magnez) oraz błonnik, pektyny i antyoksydanty.

Surowcem leczniczym jest owoc żurawiny: okrągła, czerwona, soczysta oraz kwaśna w smaku jagoda. Krzewinki żurawiny błotnej występują dość powszechnie w Polsce na bagnach oraz torfowiskach. Żurawina wielkoowocowa pod względem leczniczym nie różni się w sposób istotny od żurawiny błotnej, ale ma od niej znacznie większe owoce. Uprawa żurawiny nie przysparza większych problemów i prowadzona jest z powodzeniem na dużych plantacjach jak i w przydomowych ogrodach.

Owoce żurawiny poza niewątpliwymi właściwościami prozdrowotnymi mają także wyjątkowy smak. W Polsce popularne są jako suszona żurawina oraz składnik nalewek, soków, kompotów, sosów do mięs, konfitur i innych przetworów. Żurawinę można nabyć także w aptekach w postaci herbat oraz kapsułek z ekstraktem z tej pomocnej rośliny.


o Autorze

Jakub Tota ze specjalistycznej szkółki żurawiny wielkoowocowej.

Artykuł pochodzi z serwisu Albercik.pl - darmowe artykuły na WWW

Zdrowotny wpływ wina

Zdrowotny wpływ wina

Wino to nie tylko doskonały smak oraz rozweselające właściwości. Trunek ów może także leczyć - oczywiście podawany w odpowiedni sposób, przeliczony na stosowne proporcje.
Przełom w winiarskich badaniach nastąpił na początku lat dziewięćdziesiątych minionego wieku. Naukowców zastanowiło, dlaczego Francuzi z regionu Bordeaux umierają na choroby serca najrzadziej na świecie. Analizy wykazały, iż Francuzi dbają o swe zdrowie poprzez częste raczenie się czerwonym winem. Pijają je systematycznie, w ilościach minimalnych, podając ten alkohol do różnych potraw. 

Gdy na wspominany alkohol spojrzymy z perspektywy laboratoryjnej, dowiemy się, że wino czerwone zawiera dziesięć razy więcej antyoksydantów niż białe wino. Związki te zwalczają wolne rodniki, odpowiedzialne za starzenie się komórek. Cenne polifenole znajdują się głównie w pestkach, skórce i szypułkach winogron. A wina czerwone wyrabia się z całych gron owoców wraz ze skórką, pestkami i łodyżkami. Wina białe powstają z samego soku, a skórka i pestki zostają usunięte z owoców już na początku procesu. Zawartość polifenoli zależy od szczepu winogron, regionu uprawy i technik stosowanych przy wyrobie wina. Pod tym względem bezkonkurencyjne są wina francuskie z Burgundii.

Czerwony specyfik obfituje też w potas, magnez i wapń. Niektóre gatunki dostarczają dobrze przyswajane żelazo, kwasy organiczne (jabłkowy, winowy i acetylosalicylowy), aminokwasy oraz rozpuszczalny błonnik. Już jedna lampka tego wyrobu korzystnie wpływa na nasz układ krwionośny, odpręża, ułatwia metabolizm po sutym posiłku, zwiększa doznania smakowe jedzonego mięsa, warzyw, surówek. Nie wypłukuje z organizmu cennych witamin, dlatego - raz na jakiś czas - odrobina wina zalecana jest nawet kobietom w ciąży. Zwłaszcza tym zestresowanym, nadmiernie zaabsorbowanym swym odmiennym stanem. Zawarte w czerwonym winku flawonoidy chronią przed miażdżycą i zakrzepami. Przeciwdziałają bowiem utlenianiu się złego cholesterolu LDL, dbając też o to, żeby płytki krwi nie zlepiały się ze sobą - zapobiega to tworzeniu się zakrzepów, a więc i udarowi mózgu.

Silne przeciwutleniacze (resweratrol i kwercetyna) chronią DNA i niszczą wolne rodniki odpowiedzialne za chorobę wieńcową. Resweratrol występuje też w soku wyciśniętym z czerwonych winogron, ale jest go tam trzy razy mniej niż w winie. Zawarty w winie kwas acetylosalicylowy (czyli naturalna aspiryna) rozrzedza krew. Nie traktujmy jednak wina jako sposobu na uniknięcie miażdżycy. Nie zastąpi ono zdrowej diety! Pamiętajmy, by np. tłuszcze zwierzęce zastępować roślinnymi, a swym menu - obok wina - umieścić chude mięso, ryby, sałatki warzywne i owocowe. Polifenole przyswajane wraz z odrobinką winnych promili, obniżają ciśnienie tętnicze, zapobiegając zawałowi serca. I zdecydowanie uatrakcyjniają nasze prozdrowotne posiłki.

o Autorze

M.B.

Artykuł pochodzi z serwisu Albercik.pl - darmowe artykuły na WWW

Kokos i jego zastosowanie

Wszyscy znamy smak wiórków kokosowych, mówimy: „kokosowy interes” lub „komuś odbiła palma”. Co tak naprawdę wiemy o kokosach i palmach kokosowych? Pewnie niewiele a przecież to drzewo jest tak ważne dla ludzi, którzy mieszkają w regionach, gdzie one rosną.

W sanskrycie, czyli literackim języku starożytnych i średniowiecznych Indii, kokos oznacza drzewo, które zaspokaja wszystkie potrzeby życia, natomiast w języku malajskim oznacza drzewo o tysiącu zastosowań. To pokazuje jak silną pozycję w życiu i kulturze ludzi zajmuje ta wyjątkowa roślina.

Kokos właściwy to jedyny gatunek z monotypowego rodzaju kokos. Należy do rodziny arekowatych. Palmy kokosowe pochodzą równocześnie z dwóch zakątków świata – z południowo-wschodniej Azji oraz północno-zachodniej Ameryki Południowej. Palmy kokosowe to rośliny okrytonasienne. Osiągaja wysokość nawet 30 metrów. Mają bardzo duże liście o pierzastym kształcie i długości 3-4 metrów. Owoc palmy, czyli kokos to jednonasienny pestkowiec powstały z trzech zrośniętych owocolistków. Owoc składa się z dwóch warstw – miękkiej warstwy włókien i zdrewniałej pestki. Pestka wewnątrz posiada warstwę bielma, z które po wysuszeniu powstaje kopra a z niej wiórki kokosowe. Kopra jest wysokokaloryczna – zawiera aż 70 procent tłuszczu, około 14 procent cukrów i tylko 7 procent białka. Oprócz bielma, orzech kokosowy wypełniony jest płynem nazywanym mlekiem kokosowym. Pojedynczy owoc może ważyć na wet 2 i pół kilograma. Co ciekawe, owoc unosi się na powierzchni wody, więc może być przenoszony na duże odległości przez fale morskie.

Budowa kokosa wyjaśnia dlaczego jest on tak istotnym drzewem dla mieszkańców południowej Azji oraz północnych krańców Ameryki Południowej. W krajach, gdzie panuje bieda, wszystkie surowce są skrzętnie wykorzystywane. Każdy element palmy kokosowej do czegoś się przydaje. W Polsce najbardziej znaną częścią są wiórki kokosowe. W krajach egzotycznych koprę jada się i na surowo, i po ugotowaniu. Używa się jej także w przemyśle kosmetycznym jako środek rozjaśniający i wygładzający skórę.

Mleko kokosowe pije się jako napój orzeźwiający. Zawiera on dużo elektrolitów, więc sprzyja wysiłkowi fizycznemu. Ma także zastosowanie lecznicze w przypadku problemów żołądkowych, biegunki, wymiotów. Bardziej ekstramalnym zastosowaniem mleczka kokosowego w medycynie jest jego podawanie dożylne w przypadku braku innego płyny uzupełniającego osocze krwi. Woda w kokosie jest sterylna do momentu otwarcia. W sektorze gastronomicznym mleczko można spotkać także pod postacią oleju kokosowego lub likieru kokosowego. Natomiast wino palmowe robi się z naciętych kwiatostanów.

Włókniste wytłoki pozostałe po przerobieniu surowca podaje się zwierzętom jako paszę. Z włókien kokosa produkuje się nawet pędzle. Szczotki, maty. Liście służą na przykład do przykrywania dachu, drewno do budowy mebli. Bardzo szerokie zastosowanie znalazły łupiny po orzechach. Wyrabia się z nich instrumenty, poleruje podłogi, używa jako opał.

o Autorze M.B.

Artykuł pochodzi z serwisu Albercik.pl - darmowe artykuły na WWW

sobota, 11 lutego 2012

Nastały trudne czasy dla wątroby

Autorem artykułu jest Jan5

Lekarze są zgodni co do jednego - nastały ciężkie czasy dla wątroby. Styl życia w dwudziestym pierwszym wieku niewątpliwie sprzyja chorobom wątroby.
Co konkretnie mam na myśli? Przede wszystkim niezdrowe odżywianie, które z roku na rok staje się coraz większym problemem i jest powodem coraz to większej ilości chorób cywilizacyjnych.
Zacznijmy może od tego jakie są główne zagrożenia dla wątroby człowiek.
Wspomniane już wcześniej odżywianie. Wprawdzie wątroba jest dość tolerancyjna i posiada zdolności regeneracyjne, to jednak nie można powiedzieć, że problem nie istnieje. Zbyt dużo cukrów prostych, duże ilości niezdrowych tłuszczów, do tego marnej jakości może prowadzić do stłuszczenia wątroby. Nie wspominając już o różnego rodzaju fast foodach, gotowych daniach pełnych konserwantów, sztucznych ulepszaczy, barwników i pewnie jeszcze wielu rzeczy o których nie zdajemy sobie nawet sprawy (może to i lepiej).
No tak, miało być przecież coś na temat odżywiania. Jaka więc dieta jest jest odpowiednia dla wątroby? Jak sama nazwa mówi - dieta wątrobowa. Nie chodzi mi tutaj wcale o jakieś bardzo skomplikowane przepisy, raczej o ogólne porady, które można zastosować w profilaktyce przez osoby nie mające poważniejszych problemów z wątrobą. W poważnych chorobach dieta wątrobowa może być rzeczywiście dość rygorystyczna, skomplikowana i koniecznie dobrana indywidualnie przez lekarza specjalistę, gdyż jest to kwestia niełatwa i zależna od konkretnego przypadku.

Używki różnego rodzaju to jedna z częstszych przyczyn chorób i uszkodzeń wątroby. Można by stworzyć długa listę używek od tych legalnych i bardzo popularnych jak alkohol, aż do tych nielegalnych i chyba (mam nadzieję) mniej popularnych jak choćby kokaina. Oba narkotyki (proszę nie łapać za słowa, przyjąłem definicję, że narkotyk do substancja psychoaktywna, a alkohol jest taką jak najbardziej, a na marginesie nie jestem żadnym zagorzałym przeciwnikiem ani alkoholu ani innych używek) są silnie hepatoksyczne, a połączone razem tworzą naprawdę zabójczą mieszankę dla wątroby.
Z alkoholem problem jest taki, że najgorszy jest ten pity regularnie (marskość wątroby często jest wynikiem długotrwałego, regularnego picia alkoholu w dość dużych ilościach). Wtedy wątroba nie ma czasu na regeneracje, a więc picie często i regularnie nawet małych ilości może być szkodliwe. Tak więc te kilka lampek wina codziennie, może i na serce wpłyną pozytywnie, ale na wątrobę już nie. Nie sugeruję rezygnować z niewielkich dawek alkoholu, sugeruję raczej zdrowy rozsądek.
Celem tego artykułu było zwrócenie uwagi na problem chorób wątroby, który w ostatnich latach staje się coraz poważniejszy - mam nadzieje, że mi sie to udało.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Artretyzm ciężką chorobą stawów

Autorem artykułu jest waclaw warecki

W dzisiejszych czasach coraz więcej starszych i młodych ludzi zapada na wiele różnych schorzeń i niedomagań. Często są to nowe, nieznane choroby, na które nie zaleziono jeszcze leku.
artretyzmNigdzie nie ma też gwarancji, że podatni na schorzenia są wyłącznie nałogowi palacze albo ludzie którzy ignorują dyspozycje dotyczące odpowiedniej diety. Przypadłości dosięgają każdego, bez względu na wiek, kolor skóry czy płeć.

Chorobą, o jakiej generalnie rzecz biorąc wiele się nie mówi, jest artretyzm, znany również pod nazwą dny lub skazy moczanowej. Jest to choroba nieuleczalna, powiązana z niedyspozycją połączeń pomiędzy kośćmi. Osoby mniej odporne, bądź już cierpiące na cukrzycę, nowotwory, niedokrwistość, jak również te, jakie poddawane są promieniowaniu jonizującemu lub chemioterapii, są jeszcze bardziej podatne na wystąpienie artretyzmu. Dna to choroba, która dotyka nie tylko osoby starsze. Każdy może na nią zachorować.
Główne symptomy to ból podczas ruszania się, zaczerwienienie, drętwienie, a także opuchlizna miejsc, w których zapoczątkowuje się dolegliwość. W rozwoju tej choroby istotnym pierwiastkiem będzie upływ czasu. Na każdy, nawet najmniejszy symptom tej choroby trzeba zareagować błyskawicznie i skontaktować się ze specjalistą. Im szybciej zapoczątkuje się tłumienie choroby, tym jej następstwa oraz postęp będą mniej uciążliwe i mniej ambarasujące.

Pomijając specyfiki, które zalecają lekarze w leczeniu artretyzmu, dobrze jest zadbać o dietę wykorzystując odpowiednie suplementy. Dieta chorego powinna obejmować chudy nabiał, chude mięso i chude wędliny oraz warzywa i owoce. Z menu powinna natomiast zniknąć sól, która wpływa na zatrzymywanie wody w organizmie. Ważna będzie zmiana trybu życia chorej na artretyzm osoby przez wprowadzenie regularnych ćwiczeń fizycznych. Poprzez ruch i używanie właściwych komponentów żywnościowych schorzenia nie da się kompletnie pokonać, jednakże można uniemożliwić powstawanie nowych zapaleń w połączeniach pomiędzy kośćmi lub zahamować postępowanie choroby.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Najbardziej skuteczne metody walki z podagrą

Autorem artykułu jest waclaw warecki

Ostry ból w stawach, który pojawia się nagle i bez jasnej przyczyny, jest zwykle objawem schorzenia nazywanego podagrą. Choroba ta dotyka przeważnie panów w średnim wieku.
podagraU podnóża tego problemu zdrowotnego leżą szkodliwe nawyki żywieniowe, a zwłaszcza jedzenie zbyt dużej ilości tłuszczy zwierzęcych. Wielki wpływ na rozwój podagry ma także siedzący tryb życia, ciągły stres oraz brak aktywności fizycznej.
Podagra - najczęstsze symptomy
W wyniku gromadzenia i odkładania się kwasu moczowego w stawach stopy, zachodzą w nich zmiany patologiczne. Typowymi objawami tej przypadłości są: świdrujący i nagle pojawiający się ból stawu, obrzęk będący następstwem stanu zapalnego, jak również odczucie palenia w zaatakowanym stawie. Lokalizacja stanu zapalnego stanowi podstawową różnicę pomiędzy podagrą a pokrewnymi przypadłościami przemiany materii, jak na przykład artretyzm. W przypadku podagry, jej symptomy nie są odczuwalne we wszystkich stawach lecz tylko w stawach dużego palca u nogi.

Podagra - leczenie
Leczenie podagry będzie związane z przyjmowaniem medykamentów i specyfików, które osłabią dotkliwy ból stawów oraz zlikwidują stan zapalny. Warto wykorzystać tu rośliny i zioła, które mają moczopędne działanie. Najczęściej wykorzystuje się mieszanki ziołowe skrzypu i dziurawca oraz preparaty z dodatkiem liścia brzozy i jałowca. Bardzo ważne będzie również wprowadzenie odpowiedniej diety, unikanie sytuacji stresowych oraz regularne wykonywanie ćwiczeń fizycznych.
Podagrę można leczyć wykorzystując tradycyjne metody, jak też nowatorskie podejścia terapeutyczne. Ostatnio pojawiły się technologie oddziałujące nie tylko na powstrzymanie postępu tej dolegliwości, ale nawet na całkowite cofnięcie jej objawów. Na uwagę zasługuje specyficzne urządzenie – wibrofon, za pomocą którego następuje usuwanie kwasu moczowego, a skutkiem tego likwidowanie symptomów podagry. Dzieje się tak dzięki emitowanym impulsom, prowadzącym do mini-drgań w środku tkanek.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Bielactwo podstępna choroba

Autorem artykułu jest Pablos

Jak sama nazwa wskazuje bielactwo nabyte powstaje z czasem i może być właśnie skutkiem dziedziczenia genetycznego po naszych krewnych. Z góry nasuwa się pytanie czy to jest niebezpieczna choroba?

Wydaje się, że jest to dziwne pytanie, bo gdy mówimy choroba myślimy niebezpieczeństwo. Jednak z punktu widzenia fizjologicznego jest niegroźna gdyż nie zagraża organizmowi w bezpośredni sposób. Lecz, no, właśnie jest i ale, bo nie jest tak kolorowo, inaczej vitiligo nie nazywałoby się chorobą. Dlaczego?
W bezpośredni sposób ukazujące się białe plamy na ciele nie zagrażają pogorszeniu zdrowia, mimo to mogą pogorszyć jego stan w pośredni sposób. W pierwszej kolejności, również przy leczeniu bielactwa nabytego należy zwrócić baczną uwagę na ochronę ognisk bielaczych przed promieniowaniem słonecznym. Brak pigmentu w tych miejscach może doprowadzić do oparzeń, a skrajnie nawet do nowotworu skóry. W związku z tym jeśli to tylko możliwe trzeba starać się nie wystawiać takich miejsc bezpośrednio na słońce lub/i stosować kremy z filtrem słonecznym o wysokim UV.
Kolejną, wydaje się, że najistotniejszą sprawą jest wspomniane złe samopoczucie psychiczne. Białe plamy, szczególnie gdy widnieją w widocznych miejscach czyli twarz czy dłonie mogą wydawać się pacjentowi mało estetyczne. Może to prowadzić do pogorszenia stanu psychiki, a nawet do nerwicy czy depresji. Powstaje wtedy koło zamknięte, gdyż uważa się, iż za powstawanie białych plam w dużej części przypadków jest odpowiedzialna psychika, a skoro tak, to zwalczenie bielactwa staje się w takich sytuacjach utrudnione. Jednocześnie warto zwrócić uwagę, że choroba ta nierzadko dotyka pacjentów po dużych wstrząsach psychicznych.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

wtorek, 7 lutego 2012

Jak roślinne surowce mogą pomóc w walce z bezsennością

Autorem artykułu jest Marta S


Dolegliwości nerwowe, które są w większości przypadków przyczyną zaburzeń snu, dotykają wielu z nas. Żyjemy w świecie przeładowanym bodźcami. Kultura pośpiechu wpędza w nerwowość dorosłych i dzieci.
Jeśli cierpimy na zaburzenia snu, a nie pijemy dużych ilości kawy czy herbaty, należy się zastanowić nad tym, czy przyczyną nie są właśnie czynniki psychiczne.

Stres, przemęczenie, zmartwienia i lęki są tymi czynnikami, które powodują bezsenność. Długotrwałe narażanie się na te czynniki nie tylko nie pozwala nam spokojnie zasnąć, ale także prowadzi do drażliwości, zmęczenia i depresji.
Każdy organizm potrzebuje określonej ilości snu. Więcej potrzebują go dzieci, mniej dorośli czy ludzie starsi. Zanim zdiagnozujemy u siebie bezsenność, należy zastanowić się nad tym, czy nie próbujemy na siłę wprowadzić sobie np. rygoru ośmiogodzinnego spania. Niektórzy z nas potrzebują faktycznie 8 godzin snu. Inni 10, a jeszcze inni 6. Jeśli przesypiasz 6 godzin, ale rano wstajesz wypoczęty, a w ciągu dnia nie przysypiasz przy pracy, znaczy to, że twój organizm potrzebuje dokładnie takiej ilości snu. I należy pamiętać, że ilość ta zmieniać się może w zależności od różnych warunków, np. po ciężkim dniu lub w trakcie choroby organizm może wymagać dłuższej regeneracji.

Jeśli cierpimy na zaburzenia snu, możemy skorzystać z wielu sposobów na bezsenność. Jeśli chodzi o leki, możemy wybrać dwie drogi. Możemy stosować leki syntetyczne lub naturalne metody, np. leki z substancji roślinnych.
Zioła o działaniu uspokajającym pozwalają łagodzić stany napięcia nerwowego, przez co wpływają na zdolność organizmu do zasypiania. Co ważne, w przeciwieństwie do leków syntetycznych działają w sposób niezwykle łagodny. Wiąże się to z tym, że roślinne kuracje należy stosować przez dłuższy czas, by nastąpiła odczuwalna poprawa. Tylko tabletki syntetyczne działają od razu, ponieważ wpływają bezpośrednio na ośrodkowy układ nerwowy. Niestety przez to wywołują niepożądane skutki: powodują przyzwyczajenia, a nawet uzależnienia. Poza tym skutkami ubocznymi niewystępującymi po ziołowych lekach są senność, zawroty głowy, niezborność ruchów, zaburzenia widzenia, zaparcia, mdłości.
Leki ziołowe leczą bezsenność wywołaną różnymi czynnikami. Zakres ich działania jest szeroki, od łagodnie odprężającego (ziele serdecznika i korzeń arcydzięgla) poprzez uspokajająco-nasenne (korzeń kozłka lekarskiego, szyszki chmielu, liście melisy, kwiaty lawendy, liście mięty) aż do silnie nasennego (połączenia ziół - np. melisa, mięta i kozłek, siła działania ziół w preparatach sumuje się).

Krótka charakterystyka podstawowych ziół leczniczych o działaniu uspokajająco-nasennym:
Korzeń kozłka lekarskiego to najbardziej znany surowiec uspokajający. Dzięki stosowaniu preparatów z kozłka lekarskiego czas zasypiania jest odczuwalnie krótszy, poprawia się jakość snu i mijają nocne przebudzenia. Dzięki temu już po 4 tygodniach terapii polepsza się nie tylko jakość snu, ale i nastrój w ciągu dnia.
Melisa lekarska, a właściwie jej liście, jest stosowana jako lek uspakajający i rozkurczowy w stanach ogólnego pobudzenia nerwowego, trudnościach w zasypianiu i nerwicy żołądka. Działanie melisy jest bardzo silne. Często kuracja melisą pozwala zastąpić kurację lekami syntetycznymi.
Chmiel zwyczajny jest bardzo popularnym składnikiem leków uspokajających. Stosuje się najczęściej na zaburzenia samopoczucia: m.in. niepokój, stany lękowe, jak i wykorzystuje się jego uspokajające właściwości w stanach zmęczenia wyczerpania nerwowego.
---
www.poradnikzielarski.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Leczenie trądziku laserem

Autorem artykułu jest Łukasz Ślebioda

Współcześnie jest wiele metod usunięcia trądziku, poprzez najróżniejsze kremy, tabletki, a ostatnio nawet jest on usuwany laserowo. W tym artykule opiszę czym jest laserowe leczenie trądziku i w czym nam może pomóc.

Lasery na dobre zagościły w dermatologii i kosmetologii. Wykorzystuje się je praktycznie do wszystkiego. Czy laser to dobry sposób na trądzik? Nie zawsze i niekoniecznie, leczenie trądziku laserem jest co prawda możliwe, ale obwarowane jest pewnymi zastrzeżeniami. Intensywnego trądziku w ten sposób nie wyleczymy, poza tym skórę należy najpierw doprowadzić do „porządku” by można było mówić o laseroterapii. Leczenie trądziku laserem na pewno jest wykluczone u osób, u których na skórze istnieją intensywne stany zapalne, rany, etc. Taką skórę laser może jedynie uszkodzić, a pomoże wcale, albo w niewielkim stopniu. Laseroterapia dość dobrze sprawdza się jednak w leczeniu powikłań i objawów trądziku różowatego. Mianowicie można wykorzystać ją do zamykania popękanych naczynek, czy wręcz korekty przerośniętych tkanek - przerosty te zdarzają się najczęściej u mężczyzn i są wyjątkowo nieestetyczne.

Pamiątki po trądziku
Leczenie trądziku laserem nie zawsze jest dobrym sposobem, ale za to z pozostałościami po trądziku laser radzi sobie wyśmienicie. Trądzik który przebiega intensywnie może pozostawić po sobie pamiątki w postaci blizn i przebarwień, często do ich powstawania przyczyniamy się my sami wyciskając pryszcze, jeśli zostaną nam takie pamiątki najszybciej i najskuteczniej usuniemy je właśnie laserem. Laseroterapię należy jednak traktować jak ostateczność. Lepiej jest się zabezpieczyć nie wyciskając pryszczy, prawidłowo pielęgnując cerę i lecząc trądzik. Dzięki temu mamy szanse ustrzec się blizn i przebarwień, które łatwo się pojawiają, ale ich usuwanie nie należy do najłatwiejszych zadań.
---
Sprawdź nowy wpis na naszym blogu- trądzik różowaty objawy - blog o trądziku.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

niedziela, 5 lutego 2012

Jak mądrze wybrać dietę oczyszczającą?

Autorem artykułu jest Alexus

Musimy wiedzieć, że nasze pożywienie zawiera nie tylko zdrowe składniki odrzywcze lecz wraz z nim nasz organizm przyjmuje różnego rodzaju toksyny, pestycydy, metale ciężkie, konserwanty żywności i inne dodatki do żywności. Jak pozbyć się tych toksyn?

Jak mądrze wybrać dietę oczyszczającą?
Nasze ciało – wspaniały mechanizm funkcjonujący do pewnego stopnia bez zarzutu, w pełni kompatybilne organy wzajemnie wspierają się w pełnieniu funkcji życiowych. I chociaż każdy z nas marzy o takim sielankowym codziennym funkcjonowaniu bez konsultacji lekarskich okazuje się jednak, że niejako sami wprowadzamy do organizmu ogrom szkodliwych substancji doprowadzając do degeneracji tkanek tworzących poszczególne organy.
Aby uzmysłowić ogrom szkodliwego działania substancji dostarczanych do naszego organizmu w roku 2008 przeprowadzono swoisty eksperyment – każda z osób biorących w nim udział, przez okres siedmiu dni miała skrupulatnie notować wszystkie spożyte produkty. Warto podkreślić, iż do udziału w badaniu zaproszono osoby, które prowadziły – w świetle przyjętych standardów - racjonalny tryb życia, z szeroko pojętą profilaktyką zdrowotną oraz z uwzględnieniem zasad zdrowego żywienia. Po okresie próby zebrano prowadzone przez nich dzienniki i na ich podstawie przygotowano „niespodziankę”.

Grupę poddaną badaniu zaproszono do pokoju, w którym dla każdego uczestnika został przygotowany odrębny stół z różnorakim jedzeniem, które jak się okazało spożyli w okresie badawczym. Na stołach tych znajdowały się stosy soli, cukrów, białej mąki, pojemniki z ogromnymi ilościami kawy, mleka, napojów gazowanych oraz wysoko przetworzonej żywności. Warzywa, owoce, kasza czy czysta woda stanowiły znikomą część przyjmowanych pokarmów.
Cel eksperymentu został osiągnięty – uczestnicy oraz obserwatorzy mogli wizualnie przekonać się, jak pozornie prowadzony „zdrowy tryb życia” okazuje się być kultywowaniem złych nawyków, szczególnie żywieniowych prowadzących do degeneracji naszego organizmu. Eksperyment ten dzięki wizualizacji skłonił również wiele osób do radykalnej zmiany dotychczasowego stylu życia.
Niemniej jednak w kontekście powyższego należy dokonać samoanalizy i rzetelnie ocenić co sami zjadamy i jak wygląda nasz „eksperymentalny” stół?
Musimy mieć świadomość, iż wraz z jedzeniem przyjmujemy do organizmu różnego rodzaju toksyny, pestycydy, metale ciężkie, konserwanty żywności i inne dodatki do żywności. To wszystko gromadzi się w naszym organizmie przez lata w efekcie powodując różnego rodzaju dolegliwości i choroby. I chociaż w dzisiejszych czasach bardzo trudno uchronić się przed szkodliwym
oddziaływaniem środowiska, a tym samym spożywaniem zanieczyszczonej żywności – warto się zastanowić – czy istnieje chociaż minimalna szansa na uniknięcie zatruwania się toksynami?!
Szczerze mówiąc jest to niewykonalne. Możemy jednak spróbować oczyścić swój organizm stosując dietę oczyszczającą.
Stosowanie diet oczyszczających pozwala usunąć z organizmu złogi toksyn, poprawia działanie układu odpornościowego, dodaje energię do dalszego działania. W odtruciu organizmu ważne jest, aby cały proces przebiegał stopniowo, co warunkuje jego skuteczność. Szybkie oczyszczanie organizmu może spowodować, że organizm nie poradzi sobie z usuwaniem toksyn.
Warto zatem uwzględnić kilka zasad podczas oczyszczania organizmu:
A zatem – zasada pierwsza:

Oczyszczając organizm, rób to z głową i stopniowo pozbywaj się zbędnych toksyn.
Jaką dietę oczyszczającą wybrać i co powinniśmy zrobić by była ona skuteczna ?
Diet oczyszczających jest mnóstwo. Jedne oczyszczają cały organizm inny tylko wybrane organy.
Zasada druga:
Wybierz taką dietę, która nie obciąży organizmu.
Zasada trzecia:
Diety oczyszczające stosujemy wyłącznie u osób zdrowych i pełnoletnich. Nie mogą stosować tych diet osoby przewlekle chore, kobiety karmiące piersią oraz będące w ciąży.
Zasada czwarta:
Mądrze się przygotuj. Wykonaj ściśle określony plan i bezwzględnie się do niego stosuj.
Zasada piąta:
Im dłuższy czas diety oczyszczającej, tym dłuższy okres przygotowawczy do niej.
W okresie przygotowania musimy zrezygnować ze spożywania mięsa, cukru, słodyczy, nabiału. Należy znacznie ograniczyć picie kawy, herbaty czy alkoholu. Dodatkowo należy zamienić niezdrowe produkty na owoce, warzywa, grube kasze,
napary ziołowe, ciemne pieczywo.
Przy długim oczyszczaniu (np. głodówką) zaleca się stosowanie około dwutygodniowego okresu przejściowego przed i po diecie oczyszczającej.
Przybliżmy zatem na czym polegają najpopularniejsze diety oczyszczające. Oto cztery z nich:
Dieta 1 - Głodówka
Najbardziej popularną dietą odtruwającą i oczyszczającą jest głodówka. Odtruwa ona organizmu z nagromadzonych w nim
różnych zanieczyszczeń, toksyn i szkodliwych produktów przemiany materii. Jest to jedna z najbardziej radykalnych metod oczyszczających organizm. Nie przyjmujesz wówczas żadnych pokarmów, natomiast pijesz dużo wody niegazowanej i naparów ziołowych.
Prostszą wersją głodówki jest dieta sokowa, która polega na piciu 2 litrów soków ze świeżych owoców i warzyw. Krótką głodówkę
można przeprowadzać przez 36 godzin. Jak wynika z badań najlepsze efekty daje głodówka trwająca od 3 do 5 dni.
Dieta 2 - Dieta ryżowa
Powyższą dietę można stosować 6-7 dni w oparciu o poniższe zasady:
rano na czczo wypij szklankę gorącej wody z sokiem wyciśniętym z połowy cytryny,
w ciągu dnia jedz ryż (20-25 dag niełuskanego ryżu z upraw ekologicznych ugotuj w 600 ml nieosolonej wody – podziel na 4 albo 5 posiłków, do każdej porcji ryżu możesz dodać natkę pietruszki, starte jabłko, warzywa), pij wodę mineralną i herbatki ziołowe (pokrzywa, brzoza, fiołek trójbarwny, dziurawiec, tymianek), które wspomagają oczyszczanie organizmu.

Dieta 3 - Dieta pszeniczna
Inną dietą oczyszczającą jest dieta pszeniczna, którą stosuje się równo 12 dni. Jej zasady są takie same jak przy diecie ryżowej,
tylko że zamiast ryżu należy jeść pszenicę. W tym celu odmierz 20–25 dag nieoczyszczonej (najlepiej ekologicznej) pszenicy i ugotuj ją w trzykrotnej objętości wody przez 2,5 godziny.
Dieta 4 – Dieta owocowo-warzywna – wg dr Dąbrowskiej
Dieta warzywno-owocowa spełnia kryteria kuracji "oczyszczającej", a ponadto ma tę zaletę, że dostarcza wielu bezcennych biokatalizatorów i błonnika. W czasie kuracji zaleca się spożywać następujące warzywa i owoce:

- korzeniowe: marchew, seler, pietruszka, chrzan, burak, rzodkiew, rzepa;

- liściaste: sałata, seler naciowy, zielona pietruszka, jarmuż, rzeżucha, koper, zioła;

- cebulowe: cebula, por, czosnek;

- psiankowate: papryka, pomidor;

- kapustne: kapusta biała, czerwona, włoska, pekińska, kalafior, kalarepka;

- dyniowate: dynia, kabaczek, cukinia, ogórki;

- Owoce: jabłka, cytryny, grapefruity;

W czasie stosowania kuracji nie należy spożywać roślin strączkowych, ziemniaków, ziaren zbóż oraz orzechów, słodkich owoców oraz olejów.
Warzywa i owoce można spożywać w postaci:

soku z warzyw i owoców, surówek warzywnych, surowych zup warzywnych, warzyw gotowanych, duszonych, zup, warzyw fermentowanych (kiszonych), wywarów z ziół, warzyw, owoców suszonych lub surowych.
Ilość spożywanych warzyw i owoców jest dowolna. W przypadku braku apetytu można pić tylko soki, ale wówczas bardzo ważnym problemem są codzienne wypróżnienia.
Dłuższe kuracje sokowe należy prowadzić pod kontrolą lekarza. Kuracje warzywno-owocowe można prowadzić samemu, gdy nie przyjmujemy żadnych leków. W przypadku stosowania leków chemicznych, należy być pod kontrolą lekarza. Tylko lekarz może w miarę poprawy klinicznej stopniowo redukować i odstawiać dotychczas stosowane leki. W przypadku nie odstawienia leków, istnieje niebezpieczeństwo pojawienia się działań ubocznych polekowych. Warto pamiętać o tym, że niektóre leki hamują samoleczące zdolności organizmu (np. hormony, leki przeciwzapalne i in.).
ZAPAMIĘTAJ TO BARDZO WAŻNE!
Diety oczyszczające skutecznie odtruwają organizm, jednak nie unikniesz skutków ubocznych podczas ich stosowania.
Możesz zaobserwować u siebie następujące objawy:
wahania nastroju, bóle głowy, senność, mdłości, poczucie ciężkości, uczucie marznięcia, nieprzyjemny zapach moczu i potu. Są to naturalne sygnały usuwania toksyn z organizmu. Występują zwykle tylko na początku. Im więcej toksyn w organizmie, tym silniejsze dolegliwości. Mijają stopniowo wraz z toksynami. Oczyszczanie z toksyn jest bardzo ważne, a sama dieta oczyszczająca organizm to tylko wstęp do zdrowego stylu życia. Najskuteczniejszym sposobem na zdrowie i dobre samopoczucie, to dobre nawyki każdego dnia. Zacznij od wprowadzenia błonnika do menu, zmodyfikuj swoje przyzwyczajenia żywieniowe – dbaj o regularność spożywanych posiłków, pij dużo wody. To proste rozwiązania, a zapewnią Ci zdrowie, energię i doskonałe samopoczucie każdego dnia!
---
http://sekrety-zdrowia.blogspot.com/
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Cukrzyca a seks.

Autorem artykułu jest Mariusz P.

Seks jest podstawą intymności i umożliwia wytworzenie więzi z partnerem. Problemy seksualne często występują u ludzi chorych na cukrzycę.Wysoki poziom cukru (glukozy) we kiwi możę doprowadzić do uszkodzenia nerwów nayń krwionośnych narządów niezbędnych do normalnego życia seksualnego.

Cukrzyca może mieć również wpływ na aktyw­ność seksualną płodność oraz wybór metody kontroli urodzeń.
Wielu ludzi opisując swoje problemy dotyczące życia seksualnego czuje się niekomfortowo, gdyż seksualność wiąże się z intymnymi emocjami. Należy pamiętać o tym, że zarówno lekarze specjaliści, jak i lekarze pierwszego kontaktu są przyzwy­czajeni do udzielania porad związanych z takimi problemami i mogą pomóc w określeniu ich przyczyn oraz w ustaleniu możliwych rozwiązań.
Unikanie niskiego poziomu cukru we krwi
Ponieważ aktywność seksualna, podobnie jak inna aktywność fizyczna, może spowodować gwałtowny spadek poziomu cukru we krwi, niezwykle istotna jest regularna samokontrola pacjenta z cukrzycą.
Aby uniknąć niskiego poziomu cukru we krwi:
• jeśli jest to możliwe, należy przed stosu seksualnym wykonać pomiar poziomu we krwi, aby określić, czy mieści i w prawidłowym zakresie,
• podobnie jak w sytuacji wykonywania ćwiczeń fizycznych, bezpośrednio przed lub po stosunku należy zjeść przekąskę, np. polowi; k. lub krakersy z sere
Zaburzenia erekcji
Niektórzy mężczyźni chorujący na cukrzycę nie są zdolni do osiągnięcia lub utrzymania erekcji przez czas, który umożliwia odbycie satysfak­cjonującego stosunku płciowego.
Należy pamiętać, że u większości męzczyzn od czasu do czasu mogą wystąpić zaburzenia erekcji.
Jednocześnie szacuje się, ze okoto 70% męzczyzn chorych na cukrzycę cierpi z powodu zaburzeń erekcji. Zaburzenia erekcji nie oznaczają jednak, że mężczyzna nie jest zdolny do odbycia stosunku płciowego. Zaburzenia erekcji mogą mieć różny stopień nasilenia objawów, od sporadycznych trudności do, mniej powszechnej, całkowitej impotencji.
Przyczyny zaburzeń erekcji
Zarówno czynniki organiczne, jak i psycholo­giczne mogą wywoływać zaburzenia erekcji. U mężczyzn chorujących na cukrzycę najczę­ściej jest to przyczyna organiczna. Uszkodzenie naczyń krwionośnych w obrębie członka powoduje zmniejszenie przepływu krwi, co w konsekwencji uniemożłiwia wystąpienie erekcji. Ponadto uszkodzenie nerwów może prowadzić do występowania probłemów z erekcją.
Niektóre Leki, takie jak środki antydepresyjne, uspokajające, leki regulujące ciśnienie krwi oraz leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka, mogą powodować okresowe problemy z erekcją.
Największe ryzyko zaburzeń erekcji występuje u starszych męzczyzn, którzy:
-chorują na cukrzycę od długiego czasu,
-chorują na serce, pałą papierosy,
-mają wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom cholesterolu, niedostatecznie kontrolują poziom cukru we krwi.
Niepokój oraz depresja również mogą mieć wpływ na pojawienie się problemów seksu­alnych. U niektórych mężczyzn, świadomych powiązania zaburzenia erekcji z cukrzycą, pojawia się strach przed impotencją, co może powodować jej faktyczne wystąpienie.
Podłoże zaburzeń erekcji
Zaburzenia erekcji mogą mieć podłoże organiczne, psychologiczne lub mieszane. Nagła niezdol­ność do utrzymania erekcji wynika najczęściej z przyczyn psychologicznych, takich jak np. stres, przepracowanie. Podłoże psychologiczne zaburzeń erekcji charakteryzuje niezdolność do utrzymania świadomej erekcji z jednoczesnym występo­waniem erekcji nieświadomych, nocnych (tzw. polucji). Stopniowe nasilenie zaburzeń erekcji najprawdopodobniej może mieć podłoże organiczne, związane z uszkodzeniem nerwów oraz naczyń krwionośnych.
Diagnozowanie zaburzeń erekcji
Ustalenie, czy przyczyna problemu ma podłoże organiczne czy tez psychologiczne jest trudne i pacjent nie powinien przeprowadzać tej oceny na własną rękę. O swoich problemach seksualnych należy poinformować lekarza. Lekarz zada określone pytania dotyczące jakości erekcji oraz stosunku seksualnego. Może również zaistnieć potrzeba przeprowa­dzenia pełnego badania m.in. z oznaczeniem ciśnienia krwi, poziomu cukru oraz cholesterołu we krwi.
---
Cukrzyca a Zdrowie - Magazyn medyczny
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Przechowywanie żywności w lodówce

Autorem artykułu jest e.v.a.

Prawidłowe zapakowanie oraz ułożenie produktów żywnościowych w lodówce, gwarantuje ich większą trwałość oraz pozwala zachować świeżość, aromat i wartość odżywczą.
Przede wszystkim nie można przeładowywać lodówki żywnością, aby zapewnić odpowiednią cyrkulację powietrza, a tym samym świeżość przechowywanych produktów. Ilość żywności przechowywanej w lodówce powinna odpowiadać naszemu bieżącemu zapotrzebowaniu.
Jeżeli chcemy zrobić zapasy na dłużej, to powinniśmy wykorzystać do tego celu zamrażarkę.
Biorąc pod uwagę rodzaj przechowywanej żywności oraz fakt, że temperatura w komorze chłodniczej jest zróżnicowana, rozkład produktów w lodówce powinien przedstawiać się następująco:
- gotowe potrawy (zupy, sałatki) oraz sery, wędliny, mleko, śmietana, wędzone ryby, torty i ciasta z kremem – środkowe półki (temperatura ok. 4 - 5 stopni C)
- jogurty, kefiry , otwarte dżemy, przetwory owocowe i warzywne – górne półki (6-8 stopni C)
- produkty nietrwałe: surowe mięso, świeże ryby, owoce morza – najniższa półka (ok. 2 stopni C)
- warzywa i owoce oraz sery dojrzewające - szuflady lodówki (ok. 10 stopni C)
- słoiki z musztardą, chrzanem, sosy, oliwa , kiszonki, jaja, masło (do bieżącej konsumpcji) - boczne półki (temp. ok. 15 stopni C).
Jeśli chodzi o warunki przechowania warzyw, owoców oraz jaj w warunkach chłodniczych, to jest kilka wskazówek, które warto zapamiętać.
Warzywa i owoce przed włożeniem do chłodziarki powinny być uprzednio umyte i wysuszone. W lodówce nie powinny być przechowywane owoce dojrzewające (np. banany), gdyż mogą ciemnieć w warunkach niskiej temperatury. Zielonych warzyw (sałata, ogórki, brokuły) nie można układać w sąsiedztwie owoców, które wytwarzają etylen (tj. pomidory, jabłka, gruszki), gdyż przyczyniają się do żółknięcia wspomnianej sałaty czy ogórków. Owoce i warzywa cechujące się większą trwałością (jabłka, ziemniaki, burki), najlepiej przechowywać w spiżarce.
---
Ewa Świętochowska
Doradca żywieniowy Quality Food
www.qualityfood.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Nieznane możliwości witaminy C

Autorem artykułu jest Alexus

O działaniu witaminy C na organizm ludzki powiedziano już wiele. Zdania są podzielone. Krytykowana i pozostawiana na marginesie medycyny. Czy jednak słusznie?
Badania naukowe pokazują, że niewiedza i ignorancja świata wyrządza wielką szkodę.....
Przeprowadzono już dostatecznie wiele badań – stosując sprawdzone metody podwójnie ślepej próby klinicznej, z udziałem grupy kontrolnej zażywającej placebo – by upewnić się, czy witamina C rzeczywiście posiada wiele cennych właściwości leczniczych. Wyniki okazały się pozytywne.
Warto pamiętać, że wszystkie informacje tu zawarte dotyczą naturalnej witaminy C, która posiada dobrą wchłanialność i nie podrażnia układu pokarmowego.
Kiedy warto uzupełniać nasze pożywienie witaminą C?
– w celu naprawy naczyń krwionośnych;
– jako element walki z żylakami i hemoroidami;
– w celu utrzymania elastyczności skóry (wspomaganie produkcji kolagenu i przeciwdziałanie powstawaniu zmarszczek);
- w profilaktyce zawałów serca i udarów mózgu;
– jako naturalny przeciwutleniacz;
– w utrzymaniu elastyczności stawów (produkcja kolagenu).

Kto powinien zażywać dodatkowe dawki witaminy C?

– osoby z podwyższonym lub niskim poziomem cholesterolu

Badania dowodzą, że przyjmowanie witaminy C przywraca do normy poziom cholesterolu osobom, u których jest on zbyt niski, utrzymuje go bez zmian tam, gdzie jest prawidłowy i obniża wszystkim tym, którzy poziom cholesterolu mają za wysoki. Witamina C podwyższa także poziom we krwi lipoproteiny dużej gęstości (HDL), czyli "korzystnego cholesterolu". Substancja ta ma pozytywny wpływ na stan naczyń wieńcowych, gdyż wychwytuje cząsteczki cholesterolu w naczyniach krwionośnych i przenosi je do wątroby, gdzie ulegają zniszczeniu.

– osoby chorujące na cukrzycę

Brak odpowiedniej ilości witamin i składników odżywczych prowadzi do nieprawidłowego metabolizmu cukrów. Trzustka nie produkuje wystarczającej ilości insuliny, czego skutkiem są trudności w metabolizmie węglowodanów, czyli pojawia się choroba metaboliczna jaką jest cukrzyca.

Duże ilości witaminy C mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę. Badania prowadzone przez prof. Pflegera z Uniwersytetu w Wiedniu dowiodły, że dodatek 300 do 600 mg witaminy C dziennie do pożywienia poprawia znacząco metabolizm u diabetyków. Poziom cukru we krwi obniżył się średnio o 30%, zapotrzebowanie na insulinę zmalało o 27% oraz zaobserwowano brak cukru w moczu.

Warto zaznaczyć również, że cząsteczka glukozy (cukru) i witaminy C są do siebie podobne. Jeżeli zatem cierpimy na brak
witaminy C, która jest niezbędna również do utrzymania elastyczności naczyń krwionośnych, wówczas dochodzi do zamiany molekuły C molekułą glukozy. Taka pomyłkowa zamiana leży u podstaw choroby sercowo-naczyniowej o podłożu cukrzycowym.

– w profilaktyce przeciwnowotworowej lub osoby zmagające się z tą chorobą

W 1990 roku Amerykański Instytut Onkologiczny wydał oświadczenie, iż „witamina C wykazuje szeroki wpływ na różnorodne funkcje biologiczne. Jest chyba najaktywniejszym związkiem wśród składników żywnościowych”. W około 120 opublikowanych sprawozdaniach witaminę C porównuje się do "szczepionki przeciwnowotworowej". Osoby przyjmujące witaminę C są o 50%
mniej narażone na ryzyko zachorowania na nowotwory, szczególnie nowotwory żołądka, przełyku, trzustki i jamy ustnej, ale również szyjki macicy, odbytu i sutka niż osoby, które jej nie biorą. Świadczą o tym badania prowadzone przez dr Gladys Block z Uniwersytetu Kalifornijskiego. Pięć posiłków zawierających owoce i warzywa dostarcza 200-300mg naturalnej witaminy C – wystarczająco dużo, by powstrzymać rozwój nowotworów. Ale dla lepszego zabezpieczenia trzeba dawkę uzupełniać.
Witamina C stosowana w dużych dawkach, uniemożliwia przekształcenie się w nitrozoaminy azotynów i azotanów znajdujących się w pożywieniu (dodatki spotykane najczęściej w wędlinach). Większość nitrozoamin ma działanie rakotwórcze i może wywołać raka żołądka lub nowotwór złośliwy jelit. Specjalista od oczyszczania organizmu G.P. Małachow, proponuje na 1 gram spożywanego białka zwierzęcego przyjąć 1 gram witaminy C, aby przeciwdziałać gniciu białka w jelicie.
Badania Amerykańskiego Narodowego Instytutu Onkologicznego wykazały, że dzienna dawka 5 g witaminy C zwiększa produkcję
limfocytów w organizmie, a dawka w granicach 10 g jest jeszcze skuteczniejsza.
Witamina C wykazuje bowiem zbawienny wpływ na limfocyty T.
– osoby cierpiące na choroby zakaźne

Już w latach trzydziestych XX wieku, dr med. Frederik Klenner badał potencjał leczniczy witaminy C. Jego eksperymenty na
sobie samym, swoich dzieciach i pacjentach, utwierdziły go w przekonaniu, że witamina C może zahamować rozwój chorób – szczególnie wirusowych stanów zakaźnych u dzieci – w przeciągu minut lub godzin od podania jej uderzeniowej dawki. Zauważył on i opisał także zjawisko spadku witaminy C we krwi u osób cierpiących na choroby zakaźne. Stopień niedoboru zależał od długości trwania choroby i nasilenia objawów. Stwierdził, że wiele tego rodzaju przypadków jest bezpośrednim następstwem poważnego braku witaminy w C w organizmie, graniczącego z niedoborem powodującym szkorbut.

– osoby narażone na duży stres

Długotrwały stres fizyczny lub psychiczny zwiększa ryzyko wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej.
W czasie stresu organizm wytwarza duże ilości adrenaliny (hormonu stresu), która powoduje szybkie zużycie
witaminy C, gdyż do produkcji jednej molekuły adrenaliny zużywana jest jedna molekuła witaminy C. Jeżeli nie dostarczymy organizmowi odpowiednich ilości tej witaminy wraz z pożywieniem, stan taki może doprowadzić do osłabienia ścianek naczyń krwionośnych.

Na podstawie książki dr M. Rath "Dlaczego zwierzęta nie dostają zawałów serca tylko my ludzie"
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dieta biurowa

Autorem artykułu jest e.v.a.

Osoby wykonujące pracę biurową często skarżą się na uczucie znużenia, które pojawia się po kilku godzinach pracy przy biurku. Niewątpliwie ma to związek ze zmęczeniem organizmu oraz brakiem ruchu, ale nie tylko. Zmniejszona aktywność fizyczna wymaga modyfikacji naszej diety.

Siedzący tryb życia powoduje, że mamy mniejszy apetyt, a nasz organizm gorzej trawi żywność. Dlatego też powinniśmy wybierać produkty lżej strawne, o niższej wartości energetycznej, pokrywających jednak zapotrzebowanie energetyczne naszego organizmu. W praktyce sprowadza się to do:
- zastąpienia tłustych potraw (mięso, sosy) produktami białkowymi tj.: chude wędliny i mięso (wołowina, cielęcina, drób), ryby, sery, mleko, jaja;
- w ramach uzupełnienia kaloryczności posiłków należy spożywać umiarkowane ilości produktów skrobiowych (ziemniaki, kasze, makarony, pieczywo – najlepiej ciemne);
- włączeniem do diety znacznej ilości warzyw (w postaci surówek, jarzynek, surowych warzyw w formie przegryzki), w mniejszym stopniu owoców oraz ciemnego pieczywa – produkty te są źródłem błonnika oraz kwasów organicznych, które wspomagają procesy trawienne poprzez pobudzanie perystaltyki jelit oraz wydzielanie soków trawiennych;
- ograniczenia do minimum produktów ciężko strawnych, powodujących wzdęcia (np. nasiona roślin strączkowych).
Włączenie dużej ilości warzyw do menu pozwoli nam na uniknięcie uczucia ciężkości pojawiającego się po zjedzeniu obiadu. Poza tym starajmy się jak najczęściej robić sobie krótkie przerwy w pracy, aby zapewnić choć odrobinę ruchu, zmienić pozycję i dać odpocząć oczom. Starajmy się spędzać aktywnie wolny czas (najlepiej na świeżym powietrzu), aby zrekompensować organizmowi codzienny brak ruchu w pracy.
---
Ewa Świętochowska
Doradca żywieniowy Quality Food
www.qualityfood.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

czwartek, 2 lutego 2012

Wysiłek fizyczny leczy cukrzycę!

Autorem artykułu jest Mariusz P.

Wysiłek leczy cukrzycę Nasze mięśnie zużywają do pracy dwa podstawowe rodzaje paliwa – węglowodany i tłuszcze. Podczas krótkotrwałych wysiłków fizycznych, nieprzekraczających 15 minut glukoza pobierana jest głównie ze spichrza w mięśniach, jakim jest glikogen.

W czasie wysiłku glikogen przetwarza się w glukozę, a ta spala się uwalniając energię niezbędną dla skurczu mięśni. Po zakończeniu wysiłku nadmiar glukozy ulega ponownie przemianie w glikogen. Toteż po skończonym wysiłku poziom cukru u osób chorych na cukrzycę, jak też i u zdrowych wyraźnie się zmniejsza. Jaki jest bilans glukozy zdrowej osoby, w czasie wysiłku dłuższego niż 15 minut?
 
Jeśli wysiłek trwa dłużej, niż 15 minut glukoza musi być już dostarczana z wątroby, w której jest wytwarzana i skąd wraz z krwią dopływa do mięśni. Kiedy zdrowa osoba przedłuża ćwiczenia fizyczne – do ponad pół godziny – zaczynają się spalać zapasy tłuszczu. Najpierw tłuszcz uwalniany jest z mięśni (lokalny zapas), a później z tkanki tłuszczowej (stały zapas). W jaki sposób organizm reaguje na zakończenie dłuższego wysiłku? Po zakończonym wysiłku organizm usiłuje odbudować zapasy glikogenu w mięśniach i w wątrobie oraz zapas zużytych tłuszczów. Dokonuje tego pod wpływem własnej insuliny (osoby zdrowe i chorzy na cukrzyce typu II), lub pod wpływem insuliny wstrzykniętej penem lub strzykawką (osoby chore na cukrzycę typu I). Jeśli insuliny jest dużo, a cukru we krwi niewiele, (np. wskutek zużycia jej w czasie dłuższego wysiłku) – może dojść do silnego niedocukrzenia (hipoglikemii), które jest niebezpieczne dla zdrowia.

NIEBEZPIECZNY SPADEK CUKRU Czy w takim razie aktywność fizyczna jest zdrowa dla osób chorych na cukrzycę?
Zdecydowanie tak, jeśli cukrzyca jest dobrze leczona, a wysiłek racjonalnie kontrolowany – tj. nie prowadzi w czasie ćwiczeń do nagłego niedocukrzenia (hipoglikemii). Jeśli natomiast cukrzyca jest źle leczona (lub nie leczona wcale) i występuje z tego powodu nadmiar cukru we krwi (hiperglikemia) – to wówczas aktywność fizyczna jest przeciwwskazana.
Kiedy zatem nie wolno nam podjąć wysiłku fizycznego – ćwiczeń, gier sportowych, spaceru?
Jeśli stwierdzicie Państwo u siebie duże, ponadnormatywne stężenie glukozy we krwi oraz obecność acetonu w moczu – wówczas nie wolno podejmować żadnych wysiłków fizycznych! Najpierw należy wstrzyknąć sobie insulinę lub skorygować leczeniem farmakologicznym, aby znormalizować poziom glukozy we krwi i wyrównać cukrzycę.
Co ponadto powinien sprawdzić lekarz w ogólnym stanie zdrowia, zanim chory przystąpi do systematycznych ćwiczeń?
Przed pierwszymi próbami wspomagania leczenia cukrzycy wysiłkiem fizycznym należy wykluczyć ryzyko powikłań makro- i mikronaczyniowych, które mogłyby się pogłębić wskutek wysiłku. Dotyczy to zwłaszcza osób starszych. Należy też ocenić stan tętnic wieńcowych, zwrócić uwagę na choroby tętnic obwodowych oraz wykluczyć obecność retinopatii, nefropatii oraz neuropatii.
Jak uprawiać sport i ćwiczenia fizyczne dla rekreacji, aby nie narazić się na odwrotność hiperglikemii – niedocukrzenie (hipoglikemię)?
Po pierwsze trzeba wiedzieć, że osoba, która jest leczona insuliną i podejmuje większy niż zwykle wysiłek fizyczny, spala o wiele więcej glukozy w mięśniach. Z tego powodu może dojść do niebezpiecznego dla zdrowia niedocukrzenia. Zagrożenie to można ograniczyć – wstrzykując przed wysiłkiem fizycznym mniej insuliny, niż zwykle (najlepiej w konsultacji z lekarzem), lub zjadając więcej pokarmów bogatych w węglowodany.
Jeśli chorujemy na cukrzycę i chcemy grać w piłkę siatkową lub tenisa, przepłynąć dłuższy dystans lub wyruszyć na kilkukilometrowy spacer rowerowy, jak zabezpieczyć się przed niedocukrzeniem?
Po pierwsze powinniśmy zmierzyć stężenie glukozy przed zajęciami sportowymi lub rekreacją. W przypadku zbyt małego stężenia glukozy we krwi – należy przed podjęciem rekreacji zjeść pokarm obfity w węglowodany, np. kanapkę. W przypadku dłuższego wysiłku, np. kilkugodzinnej wycieczki rowerowej, czy spaceru należy zabrać ze sobą zapas suchego prowiantu obfitującego w wolno wchłaniane węglowodany (np. kanapki) i słodzone napoje. W przypadku pierwszych oznak niedocukrzenia (hiperglikemii): senności, zawrotów głowy, drżenia mięśni, osłabienia, bólu brzucha, przyśpieszenia tętna – powinniśmy wypić szklankę osłodzonego napoju oraz zjeść odpowiednią do planowanych wysiłków porcję prowiantu. W przypadku osób chorych na cukrzycę typu 1 przed rozpoczęciem długotrwałego wysiłku należy zmniejszyć o 30–50% dawkę strzykiwanej insuliny.
Co nas może spotkać w kilka godzin po zakończeniu ćwiczeń rekreacyjnych, gier sportowych, spacerów?
Po zaprzestaniu wysiłku fizycznego organizm próbuje zregenerować zapasy energii, które zostały zużyte. Oznacza to, że nawet w kilka godzin po skończeniu gry, czy spaceru może wystąpić silne niedocukrzenie, ponieważ komórki mięśniowe nadal pobierają cukier z krwi. Z tego powodu – w nocy, czy nawet następnego dnia może utrzymywać się deficyt cukru we krwi (hipoglikemia) wraz z jej nieprzyjemnymi, wyżej wspomnianymi objawami. Dobrym sposobem zapobiegania takim następstwom jest zmierzenie poziomu glukozy – po zakończeniu wysiłku i w zależności od wyniku zjedzenie posiłku odpowiednio obfitego w wolno uwalniające się węglowodany.
Jak uniknąć nadmiernego wysiłku fizycznego?
Niektóre z ćwiczeń – bieg, taniec, tenis, itp. mogą być niekorzystnym dla zdrowia nadmiernym wysiłkiem. Chorym na cukrzycę zaleca się więc regulację intensywności ćwiczeń fizycznych poprzez samoobserwację objawów przemęczenia, takich jak: obfite pocenie się, przyśpieszenie oddychania, uczucie zmęczenia. Jeśli odczuwamy nadmierne zmęczenie, powinniśmy zwolnić tempo ćwiczeń i odpocząć.
Czy są jakieś wymierne wskaźniki wysiłku, których chory nie powinien przekraczać?
Wymiernym wskaźnikiem intensywności wysiłku jest częstotliwość uderzeń tętna. Uważa się, że u pacjentów z cukrzycą wysiłek fizyczny nie powinien spowodować przekroczenia liczby 140 uderzeń tętna na minutę. (Łatwo jest policzyć uderzenia tętna mierząc ich liczbę przez 15 sekund i mnożąc przez 4). Zasadą powinno być jednak konsultowanie tego wskaźnika z lekarzem prowadzącym.
Czy przy poprawnym leczeniu i dobrym wyrównaniu cukrzycy umiarkowany wysiłek fizyczny jest bezpieczny i korzystny dla zdrowia?
Z praktyki medycznej i wielu badań naukowych wynika,że aktywność fizyczna jest podstawową (obok diety) profilaktyką zapobiegającą pojawieniu się cukrzycy typu 2, tj. (niezależnej od insuliny). Odwrotnie – brak aktywności fizycznej sprzyja ujawnieniu się cukrzycy tego typu. Pouczający jest wynik niedawnych 8–letnich badań blisko 90 tysięcy Amerykanek w średnim wieku (34 – 59 lat). Okazało się, że kobiety, które przynajmniej raz w tygodniu wykonywały intensywne ćwiczenia fizyczne znacznie rzadziej zapadały na cukrzycę typu 2. Podobne wnioski wyciągnięto z analogicznych badań mężczyzn z grupy najwyższego ryzyka. Każdy wzrost wydatku energetycznego na rekreację fizyczną o 500 kcal (przybliżony: Równoważnik energetyczny 1,5 –godzinnego spaceru, 1-godzinnej jazdy na rowerze, 40–minutowego biegu, itp./1, s 262) – zmniejszał ryzyko cukrzycy niezależnej od insuliny o 6%.
Jakie ćwiczenia fizyczne uznaje się za szczególnie pożyteczne dla chorych na cukrzycę?
Do takich ćwiczeń zalicza się: wolny i niezbyt szybki marsz, pływanie (w basenie), wiosłowanie, spokojny taniec, nieforsujące gry z piłką, badmington, spacerowa jazda na rowerze, gimnastyka połączona z ruchem, bieg narciarski, łyżwiarstwo, a nawet zwykłe wchodzenie po schodach.
Dlaczego wysiłek fizyczny powinien być jedną z metod leczenia cukrzycy?
Wysiłek fizyczny powinien być, obok diety i farmakoterapii podstawowym sposobem leczenia cukrzycy. Ruch i ćwiczenia korzystne są dla wszystkich chorych na cukrzycę, zwiększają bowiem wrażliwość tkanek na insulinę. Zaś wzrost wrażliwości tkankowej poprawia homeostazę glukozy (tj. automatyczne równoważenie jej poziomu we krwi przez ustrój) i pozwala zmniejszyć dawki leków.
Czy leczenie przy pomocy wysiłku fizycznego dotyczy w równym stopniu obu typów cukrzycy?
W cukrzycy typu II(bez wstrzyknięć insuliny) – ruch i wysiłek fizyczny są podstawowym składnikiem leczenia. W cukrzycy zależnej od insuliny wprowadzenie wysiłku fizycznego jako czynnika leczniczego jest zalecane i bardzo korzystne. Leczenie to może jednak napotkać na pewne trudności, jeśli pacjent nie jest do tego właściwie przygotowany i przeszkolony.
PRZYGOTOWANIE DO WYSIŁKU FIZYCZNEGO W CUKRZYCY TYPU 1 ZALEŻNEJ OD WSTRZYKNIĘĆ INSULINY Kiedy chory na cukrzycę typu 1 nie powinien podejmować wysiłku fizycznego?
Podstawowym warunkiem podjęcia wysiłku jest – jak już wyżej wspomnieliśmy – bardzo dobra kontrola cukrzycy. Stężenie glukozy we krwi na czczo większe od 140 mg% (7.77 mmol/l), a w 2 godziny po wysiłku – od 220 mg% (12,2 mmol/l) oraz cukromocz dobowy większy od 30,0 g lub dodatni wynik testu na aceton są przeciwskazaniem treningu lub rekreacji związanej z wysiłkiem. Najpierw należy więc poprawić wyniki leczenia dietą i insuliną, a dopiero później korzystać z dobrodziejstwa wysiłku fizycznego.
Przy jakim poziomie cukru we krwi (glikemii) można bezpiecznie trenować lub uprawiać rekreację fizyczną ?
Według dość liberalnych wytycznych Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetologicznego (ADA) już przy glikemii niższej, niż 300 mg% (16,8 mmol/l) i nieobecności kwasicy ketonowej można podjąć trening, zachowując przy tym ostrożność i (nadzór lekarza) oraz często kontrolując poziom cukru we krwi. Natomiast należy powstrzymać się przed wysiłkiem, jeśli glikemia przekroczy 250 mg% (13,9 mmol/l) i występuje przy tym kwasica ketonowa.
Co mówią o optymalnym poziomie cukru we krwi doświadczeni sportowcy z cukrzycą typu 1 ?
Sportowcy z cukrzycą typu 1 – wymagającą wstrzyknięć insuliny – twierdzą, że są w najlepszej formie, gdy rozpoczynają treningi przy niższych stężeniach glukozy, tj. w granicach 70mg% – 200 mg%. Co uznaje się obecnie za najważniejsze w zaleceniach medycznych dotyczących ćwiczeń fizycznych u osób chorych na cukrzycę typu 1? Jeśli lekarz wykluczył wcześniej ryzyko powikłań makro- i mikronaczyniowych – chorzy podejmujący trening lub rekreację fizyczną powinni rozpoznać, jak zmienia się stężenie glukozy w ich organizmie w odpowiedzi na różne ćwiczenia fizyczne. W zależności od rozpoznanego poziomu cukru powinni nauczyć się pod okiem lekarza stosowania zmniejszonych dawek insuliny, jak też regulowania glikemii i zapobiegania niedocukrzeniu przy pomocy pokarmów bogatych w węglowodany.
Kiedy przed wysiłkiem fizycznym należy spożyć dodatkową porcję węglowodanów?
Przyjmuje się, że dodatkowa porcja węglowodanów jest niezbędna wówczas, kiedy stężenie glukozy we krwi przed podjęciem ćwiczeń fizycznych lub rekreacji jest niższe, niż 100 mg%.
Kiedy zastosujemy dodatkową porcję węglowodanów, a kiedy zmniejszenie dawki insuliny?
W przypadku wysiłku ograniczonego do 45 minut – zwykle wystarczającym jest spożycie dodatkowych węglowodanów, np. kanapki przed biegiem treningowym, czy grą w piłkę. Jeśli jednak wysiłek jest dłuższy, szczególnie zaś, jeśli jest przy tym intensywny – wówczas nie wystarcza samo spożycie węglowodanów. W takich przypadkach konieczne jest zmniejszenie dawki insuliny przed wysiłkiem.
Jak sobie poradzić z nieoczekiwanym wysiłkiem?
Co zrobić, jeśli chory na cukrzycę typu 1 wstrzyknął już sobie zwykłą dawkę insuliny, zjadł obiad i w parę godzin później zapragnął wybrać się na pieszy lub rowerowy parogodzinny spacer? Otóż, dawki wstrzykniętej insuliny już nie sposób zmienić. Należy więc zmierzyć stężenie glukozy we krwi i jeśli poziom cukru jest mniejszy, niż 140 mg% (7,7 mmol/l) – przed spacerem powinno się zjeść dodatkowy posiłek. Trzeba też zabrać ze sobą odpowiednią ilość pokarmu bogatego w węglowodany (kanapki, itp.), jak też płynu osłodzonego cukrem dla ewentualnego uzupełnienia węglowodanów w czasie spaceru lub po jego zakończeniu.
Czy niekiedy niezbędna jest modyfikacja dawki insuliny?
Tak. Choć redukcja dawki insuliny zależy od dotychczasowego zapotrzebowania organizmu, sprawności fizycznej, rodzaju wysiłku, itp. – to przy podejmowaniu długotrwałej czynnej rekreacji (całodniowych wycieczek pieszych i rowerowych), gier, długotrwałego treningu ogólnym zaleceniem jest zmniejszenie o 30–50% ilości wstrzykiwanej insuliny.
Jak zmodyfikować dawkę insuliny wobec podjęcia długotrwałego wysiłku np. całodziennych, wielodniowych wędrówek po górach?
Już od pierwszego dnia wędrówek należy rano zmierzyć stężenie glukozy we krwi i wstrzyknąć sobie połowę należnej dawki insuliny. W południe i wieczorem – również należy zmierzyć poziom glukozy i wstrzyknąć połowę dawki insuliny. Następnego dnia stosujemy ten sam schemat, z tym, że zmniejszamy dawkę insuliny – tylko o 30% wobec porcji wyjściowej, jaką zwykle zużywamy przed intensywnym wysiłkiem. Dawki insuliny o szybkim działaniu oraz o opóźnionym działaniu zmniejsza się proporcjonalnie w tym samym stopniu. Powyższy schemat jest wzorcem ogólnym – toteż zawsze lepiej mieć przy sobie glukometr i na podstawie bieżących pomiarów poziomu glukozy we krwi – korygować dawkowanie insuliny oraz obfitość i częstość posiłków bogatych w węglowodany.
Czy chory na cukrzycę typu I – wymagającą wstrzyknięć insuliny – może uprawiać sport wyczynowy?
Tak, może, ale decyzja należy zawsze do lekarza, który musi ocenić ogólny stan zdrowia takiej osoby.
Czy są jakieś sporty niezalecane przy tej chorobie?
Niestety są takie dyscypliny, w których hipoglikemia stanowi zagrożenie dla życia. Należą do nich: pilotaż, skoki na spadochronie, alpinizm, nurkowanie, pływanie na otwartych akwenach (morzu, jeziorze, rzece). W niektórych sportach np. pływaniu w basenie niebezpieczeństwo można częściowo zażegnać poprzez asekurację osoby towarzyszącej i ratownika.
Na czym powinno polegać przygotowanie do uprawiania ćwiczeń fizycznych i czynnej rekreacji chorych na cukrzycę typu 1, wymagającą wstrzyknięć insuliny?
Jak już mogliśmy się zorientować – na niektórych chorych z cukrzycą typu I podejmowanie długotrwałego wysiłku fizycznego, w tym np. regularny trening może wpływać niekorzystnie. Toteż podjęcie ćwiczeń fizycznych i rekreacji powinno być poprzedzone analizą diety oraz szkoleniem dotyczącym odpowiedniego jej stosowania wobec różnych rodzajów wysiłku fizycznego. Podobna analiza i szkolenie powinno dotyczyć modyfikacji dawkowania insuliny, pod kątem planowanego wysiłku i jego intensywności. Najlepiej, aby osoby, które dotąd nie miały doświadczeń pod tym względem przeszły specjalne przeszkolenie pod okiem lekarza.
Jakich rygorów powinni przestrzegać uprawiający rekreację i sport chorzy na cukrzycę typu 2, niewymagającą wstrzyknięć insuliny?
Chorzy na cukrzycę typu 2 nie muszą przestrzegać tak ścisłych zaleceń co do zachowania prawidłowego stężenia glukozy we krwi podczas wysiłku fizycznego, jak osoby leczone insuliną. Wystarczy zmierzyć poziom glukozy – przed podjęciem ćwiczeń, czy rekreacji fizycznej - i po zakończeniu. Chorzy ci na ogół nie potrzebują dodatkowej porcji węglowodanów, aby zapobiec hipoglikemii wysiłkowej i po wysiłku, jednak ewentualności takiej nie można wykluczyć. Toteż dobrze jest kontrolować glikemię przy pomocy glukometru i w trakcie długotrwałych ćwiczeń i rekreacji być przygotowanym na redukcję powstałego niedocukrzenia przy pomocy pokarmu lub napoju bogatego w węglowodany. Zwłaszcza, że stosowanie niektórych leków hipoglikemizujących o długim okresie działania wiąże się z pewnym ryzykiem niedocukrzenia (hipoglikemii) po zakończeniu wysiłku. Warto tutaj zauważyć, że nowoczesnym lekiem, który znacznie ogranicza ryzyko wystąpienia hipoglikemii jest dostępny od niedawna w Polsce glimepiryd.
---
Cukrzyca a Zdrowie - magazyn medyczny
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl