Dbaj o zdrowie

Cytologia

2012-02-01T13:46:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Mariola Konieczna

Dane statystyczne są zatrważające. Blisko 1/3 kobiet w ciąży, nigdy nie wykonywało badań cytologicznych. Niestety pomimo tego, że badanie cytologiczne jest proste a świadomość społeczna konieczności jego wykonania rośnie z dnia na dzień, nadal mało osób decyduje się ją wykonać.

Cytologia przed czym chroni?
Dzięki cytologii jest możliwość wcześniejszego wykrycia raka szyjki macicy oraz innych chorób dróg rodnych. Dlatego właśnie w przypadku chorób kobiecych profilaktyka jest tak ważna.
Biorąc pod uwagę fakt, że cytologia to zupełnie nieinwazyjne badanie, dziwi fakt, że tak mało kobiet się na nie decyduje. W trakcie badania cytologicznego, pobiera się wymaz specjalna szczoteczką z szyjki macicy. Pobrany materiał umieszczany się na szkiełku mikroskopowym i trafia do laboratorium.
Badanie cytologiczne jest praktycznie bezbolesne a kobieta może odczuć jedynie chwilowy dyskomfort w trakcie pobierania wymazu.
Dzięki cytologii można wykryć stany przed nowotworowe oraz nowotworowe i jest to jedyny sposób na wykrycie tych stanów w tak wczesnym stadium. Dzięki temu jest możliwość szybkiego usunięcia zmian. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym, tak bezinwazyjne wyleczenie raka we wczesnym stadium pozwoli im odpowiednio się rozwijać i nie rezygnować z bycia matką.

Metoda jednowarstwowa
Jest to podobna metoda do wcześniej opisanej, jednak różni się tym, że pobrany wymaz umieszczany jest jeszcze dodatkowo w specjalnej substancji, która ma za zadanie utrwalić materiał, dzięki czemu w analizie może wziąć udział, większa ilość komórek.

Kto powinien wykonać badanie cytologiczne?
Cytologia jest zalecana każdej kobiecie, która ukończyła 25 rok życia. Granica ta była ustalana na podstawie średniego wieku rozpoczęcia współżycia. W związku jednak z tym, że granica ta się obniża, przyjęte jest, ze pierwsze badanie cytologiczne powinno być wykonane nie później niż 3 lata po pierwszym stosunku seksualnym.
Standardowo badanie cytologiczne powinno być wykonane raz na rok. Jeśli jednak lekarz zaleca inaczej powinno wykonywać się je częściej. Najczęściej takie rozwiązanie proponowane jest osobom, które są szczególnie zagrożone rakiem szyjki macicy.
Jeśli kobieta przebyła wcześniej infekcję, badanie może być nieczytelne. Pojawić się bowiem mogą domieszki śluzu na wymazie.
Po 30 roku życia, w przypadku wcześniejszych prawidłowych wyników badań można zaprzestać kontrolę cytologiczną. Można natomiast wykonywać profilaktycznie badanie cytologiczne co 2 lub 3 lata.
---
Cio to jest skala Papanicolau - cytologia grupy zagrożenia.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Groźne działanie napojów energetyzujących!!

2012-02-01T13:40:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Emil Kowalski

Od dłuższego czasu napoje energetyzujące podbijają rynek. Są to mieszanki substancji, które mają na celu wspomagać układ nerwowy człowieka.
Konkretnie chodzi o wywołanie w naszym organizmie aktywność. Zdają się zastępować popularną kawę. Same w sobie także mają kofeinę. Ale oprócz tego także i taurynę i często wiele innych dodatkowych substancji, które bezpośrednio działają na nasze organy i zmysły.

Ogólnie powodują "prowizoryczne" zmniejszenie zmęczenia organizmu i brak senności. Często stosowane przy dużych obciążeniach fizycznych i psychicznych, kiedy to musimy mieć wyostrzoną koncentrację przy dużej ilości godzin pracy.
Niby nic szczególnego - ot taki rodzaj kofeiny czy też kawy. I owszem, na początku gdy nie zażywamy często i w dużych ilościach tak właśnie jest.
Jak zapewne każdy wie, od kawy można się uzależnić. Tutaj mam do czynienia z o wiele większą dawką kofeiny i na dodatek wspomaganej innymi środkami. Taka mieszanka jest co najmniej szkodliwa ale coraz częściej twierdzi się, że bardziej szkodzi niż nawet używki narkotyzujące! Przyjmowana przez nas świadomie i ogólnie dozwolona specyficzna mieszanina działa zabójczo na dłuższą metę. I w tym wszystkim nie muszą tego potwierdzać lekarze. Każdy z nas kto zetknął się z tym napojem i przyjął jego większą dawkę przez określony czas, sam wysuwa taką diagnozę. I to chyba jedyna z używek, które dają o sobie we wznaki w tak krótkim okresie czasu.
Już po kilkudniowym regularnym stosowaniu, zwiększamy zazwyczaj kolejne ilości. Napój powoli staje się niemal jak poranna kawa. W tym jednak przypadku jest to kawa o kilkukrotnie silniejszym działaniu. Układ nerwowy początkowo jest "zadowolony" gdyż wbrew pozorom nic tak naprawdę się nie zmienia. Nie czujemy nawet różnicy w chodzeniu do spania, jedynie mamy "jaśniejszy" umysł i łatwiej znosimy zmęczenie.

Niestety jest to bardzo złudne a co najgorsze takie właśnie specyfiki są dostępne dla każdego niemal dziecka. Dziecko, które jest jeszcze mało rozwinięte pod względem nerwowym, przyjmując taki napój, zdane jest na nieregularny rozwój układu nerwowego. To podobnie jakby zaczęło palić w wieku dojrzewania - może być zachwiana równowaga wzrostu.
Następna sprawa to układ pokarmowy. Substancje zawarte w napoju, bezpośrednio działają na wątrobę oraz nerki. O ile te drugie są w stanie wytrzymać i jego działanie nie jest takie złowieszcze to jednak zniszczonej wątroby nie da się naprawić od tak sobie.
Po pewnym czasie pojawiają się kłopoty choćby z oddawaniem kału. Napój powoduje stwardnienie a to zaś niemożność regularnego wypróżnienia. W ten sposób coś powinno być wydalone, tkwi w ciele dłużej i tym samym w organiźmie powstają warunki do rozwoju drobnoustrojów chorobotwórczych. Efektem mogą być różne choroby, w tym żółtaczka.
Te kilka słów przestrogi kieruję do wszystkich, którzy chwalą sobie takie napoje lecz tak naprawdę jeszcze nie spożywali ich w większej ilości. Jednocześnie podkreślam, że tak naprawdę nie ma określonej bezpiecznej dawki i wszystko zależy od organizmu. Myślę, że pomimo iż to nie jest jakiś obraz przerażający to jednak nieco pokazuje.
---
Emil Kowalski www.przedrukuj.eu
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wolimy leki od profilaktyki zdrowia?

2012-01-28T05:05:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Katarzyna Górska

Przemysł farmaceutyczny kwitnie. Ilość sprzedaży leków rośnie w Polsce w każdym roku. Dlaczego tak bardzo kochamy leki?
Z prostej przyczyny- tak zostaliśmy nauczeni. Nasza medycyna polega na eliminacji choroby- właśnie lekami i my udajemy się do lekarza dopiero, kiedy nam coś zaczyna dolegać i odczuwamy jakiś ból. Prawda?

Czy w ogóle przejmujemy się profilaktyką zdrowia?

Rzadko. Wiemy wprawdzie, że należy zdrowo się odżywiać i uprawiać jakiś sport. Część z nas się do tego stosuje, a część wcale. Natomiast cała medycyna wschodnia polega na nie doprowadzenia do choroby i ze względu na to stosowane są tam różne formy terapii, które w naszej kulturze w ogóle nie są stosowane. Terapia dźwiękiem zdobywa coraz większą popularność w u naszego sąsiada, Niemczech – stosowana jest w szpitalach, przedszkolach, szkołach rodzenia, domach opieki, a u nas wciąż kuleje.

Dlaczego wciąż jesteśmy daleko za Europą?

Osoby młode, takie jak ja, mówiące o innowacyjnej metodzie terapii, jakim jest terapia dźwiękiem trafia na opór. Opór – świadomości, niewiedzy, ale przede wszystkim nieufności. Potrzeba nam zaufania i większej otwartości na metody, które stosowane są od tysięcy lat zagranicą, a my wciąż patrzymy na nie z przymrużeniem oka. Terapia dźwiękiem stosowana jest od 5000 tysięcy lat! We współczesnym świecie utraciliśmy wiedzę o możliwościach tkwiących w dźwięku. A przecież wiemy o tym, ze sama muzyka potrafi nas przenieś w inny świat, czy poprawić nam nastój, czy zwiększyć naszą kreatywność.

Maseru Emoto i misy tybetańskie?
Cały czas są prowadzone badania naukowe nad wpływem dźwięku na człowieka. Całkiem niedawno japoński uczony Maseru Emoto wysyłał słowa do kropli wody, którą zamrażał i robił jej zdjęcia. Okazało się, że wysyłając słowo np. miłość tworzyły się piękne, wspaniałe kształty, a pod wpływem słów- złość, nienawiść- nieharmonijne i brzydkie.
Właśnie to doświadczenie szczególnie ważne jest dla człowieka, ponieważ jesteśmy zbudowani w większości z wody! A więc każde słowo, każda wibracja ma na nas wpływ i oddziałuje na cały nasz organizm!
Udowodniono, że dźwięk mis tybetańskich działa wzmacniająco, regenerująco i harmonijnie na organizm ludzki, ale jak to możliwe?

Okazuje się, że każdy z nas posiada swój własny dźwięk, tak, jak posiadamy swoje niepowtarzalne linie papilarne, tak samo posiadamy swój niepowtarzalny dźwięk, a misa posiadając całe spektrum fal częstotliwości dźwięku dostosowuje się do każdego z nas i daje nam ten dźwięk, który jest nam potrzebny. Czy jest to logiczne? Czy jest to możliwe? Czy jesteś w stanie w to uwierzyć? Czy jesteś w stanie polemizować z naukowymi badaniami? Czy bardziej ufasz reklamom leków?
Prawda, że nie? Więc otwórz się i zaufaj. Zadbaj o swoje zdrowie.
---
KATARZYNA GÓRSKA
www.relaks-masaz-krakow.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Cynamon ma zbawienną moc!

2012-01-28T04:59:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Mariusz P.

Cynamon, popularna przyprawa kuchenna, może mieć również zastosowania lecznicze.
Badania doświadczalne wskazują, że składniki zawarte w ekstrakcie z cynamonu poprawiają wrażliwość na insulinę poprzez pobudzenie sygnalizacji insuliny w mięśniach szkieletowych oraz zwiększenie transportu glukozy do wnętrza komórek.

Badania kliniczne wykazały, że preparaty ekstraktu z cynamonu powodują obniżenie stężenia glukozy w surowicy oraz wpływają korzystnie na profil lipidowy u osób chorych na cukrzycę typu 2, jednakże należy zauważyć, że nie wszyscy badacze potwierdzają te obserwacje. Potencjalna rola cynamonu w leczeniu cukrzycy typu 2 wymaga w chwili obecnej dalszych badań. Cynamonowiec jest to rodzaj roślin z rodziny wawrzynowatych, obejmujący ok. 250 gatunków drzew i dużych krzewów, które pierwotnie występowały tylko we wschodniej i północno-wschodniej Azji, natomiast obecnie są uprawiane w całej strefie klimatu subtropikalnego. Najpopularniejsi przedstawiciele tego rodzaju to cynamonowiec cejloński (Cinnamomum zeylanicum) oraz cynamonowiec wonny, czyli kasja (Cinnamomum cassia).
Cynamon od dawna był stosowany w celach leczniczych, szczególnie w leczeniu braku apetytu, dolegliwości dyspeptycznych, czy kolkowych bólów brzucha. W ostatnich latach wykazano, że ekstrakt z cynamonu ma właściwości przeciwbakteryjne, m.in. ma działanie bakteriobójcze w stosunku do Salmonella typhimurium i Escherichia coli. Coraz więcej uwagi poświęca się możliwej roli składników cynamonu w regulacji procesów metabolicznych. Stwierdzono, że ekstrakt z cynamonu jest ważnym źródłem substancji o właściwościach antyoksydacyjnych. Pojawiają się również doniesienia, że składniki cynamonu wykazują działanie poprawiające wrażliwość na insulinę oraz obniżające stężenie glukozy i lipidów w surowicy. Oznacza to, że być może ekstrakt z cynamonu znajdzie zastosowanie wspomagające w leczeniu cukrzycy typu 2.
Leki stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2 wpływają na zwiększenie wydzielania insuliny lub na poprawę wrażliwości na insulinę. Są one obciążone wieloma działaniami ubocznymi. Ponadto, w naturalnym rozwoju choroby dochodzi najczęściej do wtórnej nieskuteczności leków doustnych i konieczności stosowania insuliny. Dlatego bardzo korzystne byłoby wprowadzenie nowego środka wspomagającego, który obniżałby stężenie glukozy w surowicy dzięki poprawie wrażliwości na insulinę, wpływając jednocześnie korzystnie na profil lipidowy i nie powodując przyrostu masy ciała.

Cynamon a insulinooporność

– badania doświadczalne
W badaniach z zastosowaniem hodowli komórek tłuszczowych szczura wykazano, że cynamon był najbardzie skuteczny z 49 badanych ziół, przypraw i roślin leczniczych, jeśli chodzi o zdolność do stymulacji zależnego od insuliny transportu glukozy do wnętrza komórek. Stwierdzono, że za działanie ekstraktu z cynamonu, podobne do działania samej insuliny odpowiedzialne są polimery polifenoli typu A. W innym badaniu stwierdzono, że obecny w ekstrakcie z cynamonu polimer MHCP stymuluje wychwyt glukozy przez komórki tłuszczowe w stopniu równie silnym, jak sama insulina. MHCP bezpośrednio pobudzał receptory insuliny, czego skutkiem było pobudzenie wychwytu glukozy z krwi i jej przetwarzania w glikogen. Stwierdzono, że MHCP wykazuje działanie synergistyczne z insuliną – efekt metabolicznyuzyskany w wyniku zastosowania obu substancji jednocześnie był większy, niż suma oddzielnego zastosowania tych związków. Korzystny wpływ cynamonu na insulinowrażliwość i związane z nią parametry wykazano również w badaniach in vivo na zwierzętach doświadczalnych. Niektórzy badacze zaobserwowali, że podanie szczurom ekstraktu z cynamonu poprawia zarówno wrażliwość na insulinę, jak i funkcję wydzielniczą komórek (produkujących insulinę).

Cynamon w leczeniu cukrzycy
– badania kliniczne
Interesujące wyniki badań na zwierzętach skłoniły do podjęcia prób klinicznych z zastosowaniem preparatów z cynamonu u osób chorych na cukrzycę typu 2. Przeprowadzone w Pakistanie badanie Khana i współpracowników objęło 60 osób z cukrzycą typu 2, nie leczonych insuliną, w wieku powyżej 40 roku życia, z niewyrównaną cukrzycą (glikemia na czczo wynosiła od 140 do 400 mg/dl). Czas badania wynosił 40 dni, oceniane parametry były analizowane również 20 dni po zakończeniu stosowania cynamonu lub placebo (kapsułki nie zawierające substancji czynnej). Zaobserwowano, że podawanie cynamonu powoduje obniżenie stężenia glukozy w surowicy o 18-29%, obniżenie stężeń w surowicy: trójglicerydów o 23-30%, cholesterolu całkowitego o 12-26% i LDL- -cholesterolu o 7-27%. Zmiany w stężeniu HDL-cholesterolu w surowicy nie były istotne statystycznie. Korzystne efekty stosowania cynamonu utrzymywały się jeszcze po 20 dniach od przerwania leczenia. Nie obserwowano żadnych zmian badanych parametrów w grupach, w których podawano wyłącznie placebo. Nie zanotowano również działań ubocznych, wynikających ze stosowania kapsułek z zawartością cynamonu. Autorzy wnioskowali, że włączenie cynamonu do diety osób chorych na cukrzycę typu 2 może przyczynić się do poprawy wyrównania cukrzycy oraz do redukcji czynników ryzyka chorób układu krążenia. Istotnym czynnikiem w interpretacji powyższego badania wydaje się fakt, że dotyczyło ono pacjentów z niewyrównaną cukrzycą. Dlatego w najnowszym, niemieckim badaniu z 2006 r. uwzględniono osoby z lepszym stopniem wyrównania metabolicznego. Było to badanie prowadzone wg najnowocześniejszej metodyki badawczej: tzw. badanie randomizowane, prowadzone metodą podwójnie ślepej próby. W grupie 65 osób z cukrzycą typu 2 przez 4 miesiące podawano standaryzowany wyciąg z cynamonu w dawce odpowiadającej 3 g cynamonu na dobę lub placebo. Podobnie, jak poprzednio, obserwowano zmniejszenie glikemii na czczo, w tym przypadku o 10%. Efekt ten był istotnie wyższy w porównaniu doobniżenia glikemii o 3% w grupie placebo. Natomiast w przeciwieństwie do badania Khana nie wykazano wpływu na profil lipidowy ani obniżenia wartości hemoglobiny glikowanej. Co ciekawe, im wyższy był wyjściowy poziom cukru we krwi, tym większy był efekt obniżenia jego poziomu pod wpływem cynamonu. Oznacza to, że efekt działania cynamonu jest silniejszy u chorych z niewyrównaną cukrzycą. W jeszcze innym badaniu Vanschoonbeeka i wsp., w którym grupie 25 kobiet po menopauzie, z cukrzycą typu 2, podawano 1,5 g cynamonu dziennie, przez 6 tygodni, nie stwierdzono żadnego wpływu na tolerancję glukozy, wrażliwość na insulinę, a także profil lipidowy. Różnice między poszczególnymi badaniami mogą wynikać po części z różnic grup badanych pod względem stopnia wyrównania cukrzycy. Biorąc po uwagę fakt, że w badaniu Khana cynamon wywierał efekt metaboliczny już w dawce 1 g na dobę, nie wydaje się, aby przyczyną różnic w wynikach mogła być zbyt mała dawka cynamonu w pozostałych badaniach. Chociaż wstępne wyniki są zachęcające, zastosowanie cynamonu jako leku wspomagającego terapię chorych na cukrzycę typu 2 wymaga przeprowadzenia dużych badań klinicznych. W chwili obecnej istnieją jednak przesłanki do stosowania wyciągu z cynamonu (jako suplementu diety) lub wysokich dawek cynamonu w diecie osób z cukrzycą typu 2 w celu wspomagania obniżania poziomu glukozy.
---
prof. dr hab. Małgorzata Szelachowska, dr n.med. Stella Dzienis-Strączkowska, dr n.med. Małgorzata Karolczuk – ZarachowiczKlinika Endokrynologii, Diabetologii i Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej - Magazyn Cukrzyca a Zdrowie
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wokół pępka!

2012-01-24T13:17:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Alicja Zagorska

Sposobów pielęgnowania kikuta pępowiny jest sporo. Najpopularniejszych nie polecam. Nowoczesne metody są o wiele zdrowsze dla naszego maluszka.

Pępek czyli pamiątka po fizycznej więzi dziecka i mamy.
Chwilę po porodzie z pępowiny zostaje tylko niebieskobiały kawałek, który stopniowo ciemnieje.
Po kilku dniach lub tygodniach suchy kikut odpada i pępek zamienia się w zgrabny guziczek na brzuszku. Nim się to stanie, trzeba pomóc miejscu po pępowinie się zagoić.

ZŁY POMYSŁ GDY:
NIE ROBIMY NIC   Pępek u noworodka to miejsce newralgiczne. Wymaga on szczególnej pielęgnacji, gdyż może dojść do zakażenia bakteryjnego. Pielęgnacja powninna polegać przede wszystkim na utrzymaniu suchego i czystego środowiska. Dbaj o higienę pępuszka, ale zachowaj zdrowy rozsądek. Złe efekty może przynieść nadmierne odkażanie.
PIOKTANINA/GENCJANA/FIOLET    Pielęgnowanie kikuta pępowiny barwiącym na fioletowo roztworem to już zamierzchła historia położnictwa. W Polsce niestety wciąż zdarzają się przypadki sięgania po te środki, ale na szczęście coraz rzadziej.
SPIRYTUS 70-PROCENTOWY      Ma działanie antybakteryjne, ale alkohol drażni skórę malca, może też być toksyczny. Wokół traktowanego nim pępka pojawia się zaczerwienienie, co umożliwia rozpoznanie ewentualnej infekcji.

DOBRY POMYSŁ GDY:
STOSUJEMY WODĘ Z MYDŁEM      To coraz powszechniej stosowany na oddziałach noworodkowych i coraz częściej zalecany rodzicom środek pielęgnacji pępuszka noworodka. Przegotowana woda z mydłem ma działanie odkażające, a jednocześnie nie wysusza i nie zmienia środowiska wokół kikuta.
SPRAY ODKAŻAJĄCY    Jeśli sama woda z mydłem nie przekonuje, można w ramach uzupełnienia sięgnąć po środek odkażający. Można stosować go profilaktycznie raz na dobę, szczególnie gdy pojawi się zaczerwienienie czy wydzielina. Większe zmiany, zwłaszcz jeśli towarzyszy im obrzęk, wymagają konsultacji z pediatrą.
EOZYNA    Powszechny we Francji środek do pielęgnacji pępuszka, który oczyszcza i silnie wysusza pozostałości po pępowinie, przyśpieszając gojenie. ma charakterystyczny czerwony kolor. Używa się go u dzieci także na uszkodzenia skóry, drobne rany, pieluszkowe zapalenie skóry. Od niedawna dostępny w Polsce w postaci sprayu lub w specjalnych jednorazowych aplikatorach.
Kikut pępowiny musi odpaść sam, bez naszej pomocy, próby urwania, ukręcenia. Może to potrwać od kilku dni do kilku tygodni. Gdy pępek nie jest zakryty pieluchą szybciej się goi.
---
ala-wszystkoodzieciach.blogspot.com
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Infekcje okolic intymnych w czasie ciąży

2012-01-24T13:11:00.000-08:00

Autorem artykułu jest N.D.

Infekcje pochwy i okolic sromu są bardzo częstymi dolegliwościami zdrowotnymi u kobiet. Niezależnie od wieku i ogólnego stanu zdrowia nie należy ich lekceważyć, zwłaszcza w ciąży mogą mieć poważne konsekwencje. Najczęściej związane są ze spadkiem odporności, a także specyfiką budowy narządów kobiecych.

Naturalna obrona
Na co dzień okolice intymne są chronione przed infekcjami dzięki obecności bakterii kwasu mlekowego. To naturalne drobnoustroje zasiedlające pochwę, które są odpowiedzialne za jej środowisko. Hamują one rozwój mikroorganizmów patologicznych, w tym grzybów oraz bakterii takich jak gronkowiec złocisty lub paciorkowiec, dzięki utrzymywaniu kwaśnego odczynu. W okresie przesilenia zimowego i wiosennego, w spadkach odporności, a także po antybiotykoterapii może dojść do zniszczenia naturalnej flory bakteryjnej i infekcji. Sprzyja jej niedostateczna jak i nadmierna higiena osobista.

Ryzyko infekcji w ciąży
W ciąży wzrasta ryzyko infekcji intymnej, ponieważ zmienia się odczyn pochwy z kwaśnego na zasadowy, co umożliwia rozwój patogenów. Ponadto zwiększa się ilość cukrów w śluzówce, które są dla nich dobrą pożywka. Spada także poziom odporności, stąd prawie co druga ciężarna cierpi na tego typu problem. Infekcja w ciąży niesie za sobą poważne ryzyko przedwczesnego odejścia wód płodowych oraz porodu przed terminem. Może także przedostać się do owodni, a co za tym idzie narazić dziecko. Poza tym zakażenie pochwy jest przeciwwskazaniem do porodu drogami natury.

Objawy infekcji
Jako pierwszy pojawia się świąd okolic intymnych skojarzony z bólem, pulsowaniem, a także czasem bolesnym oddawaniem moczu. Wydzielina może zmienić kolor i z półprzeźroczystej stać się zielonkawa, bura, mocno żółta lub biała o konsystencji gęstej śmietany. Zmienia się jej zapach i najczęściej staje się po prostu nieprzyjemny. Ból i znaczny dyskomfort odczuwa się także podczas stosunków.

Rodzaje najczęstszych infekcji
Grzybica – wywołana przez drożdżaka Candida albicans, który zamieszkuje pochwę, jednakże jego rozwój jest kontrolowany przez pałeczki kwasu mlekowego. Grzybica najczęściej pojawia się w momentach wyjałowienia okolic intymnych – po leczeniu antybiotykami, przy częstych kąpielach, spadku odporności oraz w związku z hormonalną terapią antykoncepcyjną. Może być także przenoszona płciowo. Objawia się świądem i pieczeniem oraz białawymi, gęstymi upławami.
Zapalenie rzęsistkowe – wywołane przez rzęsistka pochwowego, który jest pierwotniakiem. Do zakażenia dochodzi najczęściej w wyniku kontaktów płciowych, na basenie oraz przez wspólne korzystanie z ręczników i przyborów higienicznych. Infekcja obejmuje pochwę, cewkę moczową, a czasem pęcherz. Objawia się pienistymi upławami w zielonym kolorze i nieprzyjemnym zapachu, okolice intymne pieką i swędzą.
Chlamydioza – wywoływana przez bakterie z rodzaju chlamydiae, głównie przenoszone drogą płciową oraz przez korzystanie ze wspólnej wanny. Są odpowiedzialne za infekcje, które początkowo mogą nie dawać żadnych objawów lub jedynie lekki dyskomfort i pieczenie podczas oddawania moczu. Mogą prowadzić do poważnych powikłań, jak zapalenie jajników i niepłodność.

Leczenie
Przede wszystkim należy się zgłosić do lekarza. Przepisze on odpowiednio dobrane preparaty doustne i dopochwowe, leczeniem powinien zostać objęty także partner. Położne radzą, by w ramach profilaktyki stosować dopochwowe globulki z kwasem mlekowym, zamiast mydła używać do higieny intymnej specjalnych płynów oraz ziół.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zwiastuny ciąży

2012-01-21T06:02:00.000-08:00

Autorem artykułu jest N.D.

Staracie się o dziecko, ale wciąż nie wiesz, w jaki sposób będziesz mogła poznać, że jesteś w ciąży? Otóż jest kilka zwiastunów odmiennego stanu, które wbrew pozorom szybko dają przyszłej mamie znać, że w jej ciele nastąpiły zmiany. Wystarczy tylko bacznie obserwować swój organizm i nie zwlekać z wizytą u lekarza.

Brak miesiączki
Jeśli współżyjesz bez stosowania jakiejkolwiek antykoncepcji to pierwszym objawem, jaki powinien zwrócić twoją uwagę, jest brak miesiączki w terminie. Różnice długości cyklów o kilka dni są naturalne i wynikają z faktu, że ciało ludzkie, choć działa bardzo sprawnie, nie działa jak zegar. Stąd wzmożony wysiłek fizyczny, stres, brak snu czy alkohol mogą powodować spóźnianie się krwawienia. Naturalne zatrzymanie miesiączki na czas ciąży spowodowane jest natomiast zagnieżdżeniem się zarodka w jamie macicy, której śluzówka co miesiąc się pogrubia właśnie po to, by embrion mógł w niej „zamieszkać” i pobierać z obecnych tam naczyń krwionośnych składniki odżywcze.

Test ciążowy
Można go wykonać już w terminie spodziewanej miesiączki. Bada on stężenie hormonu hCG (gonadotropiny kosmówkowej), który wydzielany jest przez błonkę otaczającą zarodek. Jego obecność stwierdza się w moczu matki i we krwi po zagnieżdżeniu się zarodka, czyli około 7. dnia po zapłodnieniu. Najczulsze testy dają wynik pozytywny po 10 dniach, najsłabsze po trzech tygodniach. Wcześniejsze wykonanie badania jest bezcelowe, bo nie może ono ani wykluczyć ani potwierdzić ciąży. Rodzaje testów i opinie na ich temat można przeczytać na forum o ciąży.

Wizyta u ginekologa
Jeśli po ustaniu miesiączkowania wynik testu ciążowego okazał się pozytywny powinnaś udać się do lekarza. Ginekolog zbada cię i będzie w stanie ocenić objawy ciąży związane z wyglądem okolic intymnych – po poczęciu zauważa się bowiem zasinienie warg sromowych, a w badaniu rozpulchnienie tkanek jamy brzusznej. Następnie wykonane zostanie USG, w którym można zobaczyć zarodka. Jeśli minęło już 21 dni od zapłonienia, na obrazie będzie widać bijące serce, które przypomina pulsującą kropkę. Lekarz przestawi tobie, jak wygląda przebieg ciąży i opowie o tym, co się zmieni w twoim organizmie. Zleci dalsze badania i założy kartę ciąży. Do specjalisty warto się też wybrać, jeśli miesiączka spóźnia się ponad tydzień, ale test nie dał pozytywnego wyniku, lub gdy mija rok odkąd staracie się o dziecko. W przypadku tych dwóch sytuacji będzie on mógł ocenić twoje zdrowie i przedsięwziąć odpowiednie kroki w celu umożliwienia waszej parze poczęcia potomka. Jeśli współżyjecie bez zabezpieczenie od roku, lekarz zdiagnozuje niepłodność. Można ją i trzeba oczywiście leczyć, w niegroźnych przypadkach wystarczy wyrównać poziom kobiecych hormonów.

Wymioty i mdłości
U niektórych kobiet zaczynają się dość szybko, koło 3. tygodnia, choć najczęściej dopiero koło 6. Są oczywiście takie osoby, które nie doświadczają tego rodzaju dolegliwości w ciąży. Mdłości i wymioty związane są z działaniem zarodka na organizm kobiety. Natura w ten sposób chroni rozwijający się organizm przed szkodliwymi substancjami, które matka mogłaby spożywać i pić, zniechęca także do alkoholu i palenia tytoniu. Ciekawe, że kobiety, które cierpią na te dolegliwości najczęściej chudną w pierwszym trymestrze ciąży, ale ich dzieci są zdrowsze niż tych, które nie miały mdłości i wymiotów. Dzięki nim matki najczęściej rezygnują z ciężkich i tłustych posiłków, czerwonego mięsa, alkoholu i kawy oraz odstawiają wszelkie leki przeciwbólowe i dostępne bez recepty, których niestety przyjmujemy coraz więcej.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Współczesne położnictwo – co zmieniło się na lepsze?

2012-01-21T05:56:00.000-08:00

Autorem artykułu jest N.D.

Poprzednie pokolenie nie miało szansy, aby rodzić dzieci w emocjonalnie komfortowych warunkach. Poród traktowany był jak choroba, a porodówka prawie jak oddział intensywnej terapii.
Ojciec nie miał prawa towarzyszyć przy porodzie ani nawet zobaczyć swojego dziecka na sali położniczej.
Choć obecnie polskie położnictwo dla wielu jest dalekie od ideału i wymaga jeszcze dużego nakładu pracy i chęci wszystkich specjalistów, to wiele zmieniło się na lepsze. Głównie za sprawa organizacji walczących o godne warunki porodu i zdrowie kobiet, a także dzięki postępom w medycynie, które pozwalają patrzeć na poród jak na fizjologię, a nie chorobę. Przede wszystkim dąży się do uwolnienia całego zjawiska od zbędnej medykalizacji i ma to miejsce nie tylko w Polsce. W latach 80. w Niemczech prawie każda akcja porodowa wywoływana była sztucznie przez nakłucie pęcherza płodowego lub kroplówkę z oksytocyną. I dziś te sytuacje są dość częste, głównie z powodu obawy przed komplikacjami, ale na szczęście nie są normą.

Dużo zmieniło się w kwestii wspierania relacji matki i dziecka. Nikt ich nie rozdziela na długie godziny po porodzie, a nawet więcej – promowany jest wczesny kontakt skórs-do-skóry, który polega na natychmiastowym położeniu noworodka na brzuchu matki po porodzie. Liczne badania potwierdzają terapeutyczny wpływ stosowania tej procedury. Ponadto wprowadzony do polskich szpitali system rooming in ułatwia matce kontakt z pociechą zwłaszcza po porodzie z komplikacjami, który uniemożliwia szybkie wstanie z łóżka. W systemie tym dzieci zamiast w łóżeczkach umieszczane są w kojcach opartych na kółkach, dzięki czemu bardzo łatwo można wszystkich małych pacjentów zawieść na oddział noworodkowy na badania, a potem przywieźć z powrotem do matek. Mogą poza tym być z opiekunami przez cały czas, bowiem nikt nie wymaga, aby stale przebywały w drugim sektorze na obserwacjach.
Olbrzymią zmianą jest także wprowadzenie ojców na salę porodową.
Mogą oni nie tylko uczestniczyć przy narodzinach swojego dziecka, ale także brać w nich czynny udział, np. przeciąć pępowinę. Wzmaga to więź rodzinną, bowiem często dopiero w tym momencie ojcowie uświadamiają sobie trud rodzicielstwa oraz odpowiedzialność jaką na siebie wzięli. To także umożliwia im od pierwszej chwili być razem z dzieckiem i wspólnie z partnerką dzielić radości. Mają oni nie rzadko bardzo dobry wpływ na postawę swoich żon, poza tym wspierają je i ułatwiają im przejść przez wielogodzinny wysiłek.

Liczne badania wskazują na to, że obecność bliskiej osoby na sali porodowej ogranicza stres i lęk rodzącej, czym promująco wpływa na aktywność skurczową nie powodując komplikacji. To oczywiście nie musi być mąż czy partner, może być też mama rodzącej, siostra, przyjaciółka czy doula. Właściwie każda osoba, do której przyszła mama ma zaufanie i z która się czuje dobrze. Jeśli dodatkowo jest to ktoś posiadający elementarną wiedzą na temat ludzkiego rozrodu, może on cały czas odpowiadać na nurtujące rodzącą pytania. Należy jednak pamiętać, że osoba ta towarzyszyć powinna z własnej woli – poród naturalny jest dużym przeżyciem, a nie każdy jest na nie gotowy. Przed nami długa droga, by wykluczyć wciąż nadużywane rozwiązania chirurgiczne czy farmakologiczne w położnictwie. Jednak zmieniło się ono zdecydowanie na lepsze i w Europie, i w Polsce. Miejmy nadzieje, że kiedyś standardem będą domy narodzin oraz porody coraz bliższe ludzkiej fizjologii.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Cesarskie cięcie moda, wygoda czy strach

2012-01-21T05:51:00.000-08:00

Autorem artykułu jest ewka.gl

Dzisiejsze czasy pozwalają nam na wiele udogodnień. Coraz więcej kobiet rodzi przez cesarskie cięcie. Niektóre ze wskazań medycznych, inne na własne życzenie.

Gwiazdy i inne kobiety sukcesu opisują w kolorowych magazynach zalety cesarskiego cięcia. Zadajmy sobie pytanie czy mają rację, czy może wygoda je do tego skłania, a może lęk przymusza.

Czym jest cesarskie cięcie?
Cesarskie cięcie polega na rozcięciu powłok brzusznych obecnie najczęsciej poprzecznie, w tzw. lini bikini, nacięciu macicy i wydobyciu dziecka oraz łożyska. Natępnie oczywiście zszywa się kolejne warstwy. Jest to poważna operacja brzuszna wykonywana wyłącznie na sali operacyjnej przez lekarza położnika. Znieczulenie do cesarskiego cięcia może byc ogólne, czyli z uśpieniem, lub przewodowe, czyli przez podanie leku znieczulającego do osłonek rdzenia kręgowego, co pozwala rodzącej zachowac pełną świadomośc. Szwy zdejmuję się mniej więcej po tygodniu.
Wiemy już z opisu powyżej jak wygląda cesarskie cięcie, więc dlaczego tak dużo kobiet się na nie decyduje? W skrajnych przypadkach jest to kwestia mody, bo wiele gwiazd zdecydowało się na cesarskie cięcie więc nie które kobiety dochodzą do wniosku, że zwykły poród jest dla plebsu, a cesarka na żądanie zbliży je do elit. Inne chcą za wszelką cenę zachowac doskonałą figurę. Dla prowadzących bardzo intensywne życie zawodowe najważniejsze jest możliwośc dokładnego zaplanowania terminu porodu. Jednak najczęściej po prostu boimy się bólu i tego, że znieczulenie nie zostanie podane na czas lub będzie za słabe. Stąd jedynym wyjściem wydaje nam się dogadanie z lekarzem, oczywiście za odpowiednią opłatą. Wiele kobiet nie zauważa faktu, że to poważna operacja, a rekonwalescencja trwa dużo dłużej niż powrót do pełni sił w przypadku porodu naturalnego. Po porodzie naturalnym matka zazwyczaj wstaje już po dwóch godzinach, po zabiegu chirurgicznym dopiero po 6 godzinach, a niekiedy po kilku dniach. Rana jest bolesna, a szwy ciągną jeszcze przez zwiele miesięcy. Do tego ryzyko powikłań przy cesarskim cięciu jest dwu a czasem nawet czterokrotnie wyższe niż przy porodzie siłami natury. Może dojśc do nieprzewidywanych krowtoków, uszkodzenia pęcherza, moczowodów czy jelit. Zrosty tworzące się w jamie macicy mogą też utrudniac ponowne zajście w ciąże. Z zachwaniem figury też bywa różnie, bo często po cięciu poprzecznym na brzuchu pozostaje brzydki ,,nawis" nad blizną. Okazuję się także, że wbrew niektórym opiniom cesarka przeprowadzona bez żadnych wskazań medycznych nie jest wcale najlepszym rozwiązaniem dla dziecka.
Każda ciąża jest inna, a psychika i odpornośc na ból to sprawa bardzo indywidualna. Dlatego mimo wszystkich komplikacji, które może wywołac cesarskie cięcie, powinnyśmy korzystac z niego oficjalnie w szpitalu publicznym z powodów psychologicznych. Te z nas, które paraliżuje strach, miałyby dzięki temu większy komfort rodzenia, a szara strefa na porodówkach przestałaby istniec.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

W jaki sposób gwałtowne zmiany pogody wpływają na nasze samopoczucie ?

2012-01-21T04:13:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Karol Malinowski

Jaki tak naprawdę jest wpływ pogody na samopoczucie oraz wydajność człowieka ? Okazuje się, że znacznie większy niż podejrzewaliśmy. Każdy z Nas na pewno zauważył to, że nasz organizm wykazuje pewną tolerancję na zmiany temperatury, ciśnienia oraz wilgotności.

Z badań przeprowadzonych w Polsce wynika, że aż 70% kobiet i połowa mężczyzn jest wrażliwa na zmiany pogody i liczby te w dalszym ciągu rosną. Naukowcy nie potrafią wyjaśnić w jaki dokładnie sposób pogoda może wpływać na organizm człowieka i dlaczego odczuwamy to w tak różny sposób. Jedyną jak dotąd sprawdzoną metodą na powtarzające się „pogodowe” dolegliwości jest aktywność fizyczna – oczywiście uzależniona od wieku oraz formy pacjenta.

Dlaczego coraz trudniej uporać nam się z codziennymi zmianami pogody ? Według bioklimatologów powód jest logiczny : za dużo czasu spędzamy w zamkniętych pomieszczeniach w związku z tym nie jesteśmy wystarczająco zahartowani, by przetworzyć naturalne bodźce pogodowe. Które z kolei są niezbędne do wzmocnienia organizmu i zachowania dobrej formy. Według nowoczesnego stylu życia zbyt wiele cennego czasu tracimy na oglądanie telewizji lub bezsensowne przeglądanie stron internetowych. Zamiast spędzać go w bardziej aktywny sposób, większość z nas po powrocie z pracy do domu beztrosko zasiada przed ekranem telewizora. Program TV skonstruowany według potrzeb poszczególnych telewidzów przyciąga coraz większą uwagę. Wielu z Nas nie zdaje sobie sprawy z tego, jak negatywny wpływ na nasz organizm ma zbyt długie oglądanie telewizji.

Kolejnym nieodłącznym aspektem naszego życia, który wpływa na to, że tak mało czasu spędzamy na łonie natury jest - praca. Mówi się, że praca na pełnym etacie to 8 godzin dziennie. Ale czy oznacza to, że poświęcamy się dla pracy tylko 8 godzin ? Raczej nie, coraz częściej musimy zostawać po godzinach albo pracować w domu tak aby uniknąć zaległości.

Aby uniknąć dolegliwości spowodowanych zmianami pogody, należy zatem pamiętać o tym, że pogoda nie jest właściwą przyczyną choroby, a jedynie wyzwala taką czy inną reakcję organizmu. Najczęstszymi chorobami wywoływanymi przez warunki pogodowe są alergie, choroby dróg oddechowych, choroby przeziębieniowe. Osoby z tego typu dolegliwościami powinny prowadzić odpowiedni tryb życia. Nawet do regulacji systemu hormonalnego człowiek potrzebuje bodźców pogodowych. Każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że na to co nazywamy pogodą składa się wiele czynników pogodotwórczych: ciśnienie powietrza, natężenie promieniowania słonecznego i cieplnego, temperatura, wilgotność oraz opady atmosferyczne. Mogą one działać na nas w bardzo różny sposób.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jak zadbać o zdrowie przed poczęciem dziecka?

2012-01-21T04:05:00.000-08:00

Autorem artykułu jest N.D.

Kobiety najczęściej idą do lekarza, kiedy podejrzewają, że mogą być w ciąży. W trosce o zdrowie przyszłego potomka warto jednak na kilka miesięcy przed poczęciem skontrolować stan własnego organizmu, by wyrównać niedobór witamin i zaszczepić się na choroby zakaźnie.

Postanowiliście z partnerem postarać się o dziecko. Jednak zanim zajdziesz w ciąże, daj swojemu ciału kilka tygodni lub miesięcy na wyrównanie pracy. Aby w dobrej formie przejść przez pełne dziewięć miesięcy, potrzeba najczęściej zmienić nieco tryb życia. Przede wszystkim na początku powinnaś się udać do lekarza ginekologa, aby wykonał standardowe badanie, a także zlecił kontrolę poziomu hormonów płciowych i tarczycy, badanie ogólne moczu, morfologię i krzepliwość krwi oraz poziom glukozy.
Powinna zostać sprawdzona także grupa krwi Twojego partnera w celu ewentualnej diagnostyki ryzyka konfliktu serologicznego – możesz o tym poczytać na forum o ciąży.
Następnie lekarz zleci badania w kierunku obecności przeciwciał. Między innymi trzeba sprawdzić, czy jesteś odporna na infekcję wirusem cytomegalii i różyczki oraz pierwotniakiem toksoplazmozy – każde z nich jest patogenem mogącym zaburzyć rozwój dziecka. Prawdopodobnie na podstawie tych wyników badań, lekarz podejmie decyzję o ewentualnym szczepieniu, zwłaszcza, jeśli nie chorowałaś lub nie byłaś szczepiona na różyczkę. Wirus ten może powodować poważne wady u dziecka, miedzy innymi słuchu i rozwoju umysłowego. Po zabiegu powinnaś odłożyć poczęcie na trzy miesiące. Jeśli pracujesz w dużym skupisku ludzi, warto też zaszczepić się na WZW typu A i B, uchroni cię to przed ryzykiem zakażenie podczas porodu w szpitalu, jeśli będzie wymagał interwencji zabiegowej.

Przed poczęciem dobrze jest wyleczyć próchnicę zębów, jest ona głównym źródłem infekcji innych tkanek w czasie ciąży, kiedy trochę spada ludzka odporność. Kilka miesięcy przed poczęciem odstaw antykoncepcję hormonalną lub wyciągnij wkładkę domaciczną, aby fizjologia i anatomia płodności powróciły do normy. Rzuć palenie i dostaw alkohol. Nikotyna powoduje niedotlenienie u płodu i wpływa na niską masę urodzeniową. Najczęściej kobieta dowiaduje się, że jest w ciąży koło 6.–8. tygodnia, co oznacza, że do tego momentu pali. Ma to zgubny wpływ na dobrostan dziecka. Jeśli przyjmujesz stale jakieś leki, skonsultuj się ze swoim lekarzem, aby przepisał ci takie, które są najmniej szkodliwe dla dziecka. Jeśli twój partner prowadzi niehigieniczny tryb życia – pali papierosy, pije dużo kawy i jest narażony na stres, także powinien się zbadać i zmienić nawyki, aby poprawić jakość swojego nasienia.

Zacznij się zdrowo odżywiać, przede wszystkim jedz świeże produkty i zróżnicowane posiłki, możesz już zacząć korzystać z przepisów dla kobiet w ciąży. Zrezygnuj z fast foodów, potraw bardzo tłustych i bardzo słodkich, ogranicz także spożycie soli. Jeśli pijesz dużo kawy, zacznij ją powoli ograniczać, aby móc odstawić na tydzień, dwa przed poczęciem. Wyrównaj wagę – jeśli masz niedowagę powinnaś przytyć, jeśli nadwagę schudnąć. Ta druga niestety rodzi duże prawdopodobieństwo powikłań, może prowadzić do cukrzycy indukowanej ciążą, nadciśnienia, a nawet utrudniać zajście w ciążę. Rozpocznij także doustną suplementację kwasem foliowym w dawkach 0,4 mg dziennie. Chroni on dziecko przed wadami rozwoju układu nerwowego, ale głównie wtedy, gdy przyjmowany jest trzy miesiące przez poczęciem.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Etapy odchudzania

2012-01-21T04:00:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Sylwia Rogozińska

Walka z nadwagą to walka z samym sobą. Jak reaguje nasz organizm na zmmniejszoną porcję energii dostarczaną z pożywieniem. Na jakim etapie odchudzania Ty jesteś. Przekonaj się już dziś.

Nadszedł ten dzień. Podjęłaś prawidłową decyzję. Zaczęłaś walkę ze zbędnymi kilogramami. Postanowiłaś zacząć się racionalnie odżywiać lub też wybrałaś dietę, która uważasz, że będzie najskuteczniejsza. Skoro tak, to warto zapoznać się z kolejnymi etapami odchudzania i odpowiedzieć sobie na pytanie, jak zachowuje się mój organizm pod wpływem zmniejszonej dawki energetycznej.

Pierwszy etap
W zależnosci od organiazmu trwa on od 3-5 dni. Na skutek zmniejszonych ilości kalorii dostarczanych z pożywieniem zaczynasz spalać zapasy glikogenu. Towarzyszy temu utrata wody. Zatem, jeżeli w owym okresie zrzuciliśmy od 1-3 kg to 70% tej wartości stanowi woda.Utrata tkanki tłuszczowej w tym okresie jest niewielka i stanowi zaledwie 25%. Waga wskazuje mniej zatem jesteśmy z siebie bardzo dumni i pełni optymizmu na przyszłość.

Drugi etap
Na tym etapie organizm zaczyna pojmować, że musi zacząć prowadzić oszczędny tryb pracy. Aby jednak móc normalnie funkcjionować zaczyna wykorzystywać energię skumulowaną w tkance tłuszczowej. Proces utraty zbędnych kilogramów dopiero sie zaczyna. W ciągu dalszych 10-15 dni utrata wagi nie będzie juz tak szybka, ale za to dużo bardziej efektowna, ponieważ aż 65% straconej masy ciała to tłuszcz. Jakoże pierwszy etap mamy juz za sobą i nie wszystko jest tak różowe, niektóre z nas wracają do dawnych nawyków żywieniowych. Pomimo odczuwania przemęczenia absolutnie w tym momencie nie powinniśmy się zmniechęcać i walczyc dalej.

Trzeci etap
Osiągneliśmy etap homeostazy. Nie odczuwamy już tak chronicznego zmęczenia, nasz organizm przyzwyczaił sie do nowych warunków pracy. Waga stopniowo idzie w dół, z czego niezmiernie się cieszymy. Jesteśmy wytrwali i to daje nam dużą dawkę pozytywnej energii na tym etapie. Nasz organizm ciągle wykorzystuje zapasy tkanki tłuszczowej. Pamiętajmy jednak, że ilość komórek tłuszczowych w naszym organizmie się nie zmienia, a jedynie zmniejsza się ich objętość i waga. Zatem powrót po diecie do niezdrowego trybu życia doprowadzi do tego, że niechciane kilogramy wrócą. Na tym etapie moze zdarzyć się, że przez okres tygodnia waga może stać w miejscu. Nie przejmuj się jednak. Nasz organizm musi odpocząć, aby przyzwyczaić się do zmniejszonej masy ciała.

Czwarty etap
Osiągneliśmy sukces. Mamy upragnioną masę ciała. W zależności od stopnia nadwagi stało sie to po miesiącu lub po roku. Ważne, że wytrwaliśmy. Teraz zakazane jest tylko jedno. Powrót do starych nawyków żywieniowych. Nie pozwalajmy sobie na całkowite odprężenie. Pamiętajmy, że bez słodyczy, słonychj przekąsek można się obyć. Niech nas motywuje zazdrosne spojrzenie koleżanek i kolegów oraz dużo lepsze samopoczucie.
---
Sylwia
www.zdrowo-zyj.blogspot.com
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Szczepionkowe Ludobójstwo - RAPORT

2012-01-18T10:16:00.000-08:00

Autorem artykułu jest DARIUSZ ARABSKI

Nikt nie powinien tracić swego zdrowego i bezcennego dziecka dla wyimaginowanego „dobra społecznego” …
Statystyki podają ze w 1980 r. autyzm diagnozowano u 1 na 10.000 dzieci, w 2004 r. u 1 na 166, a obecnie u 1 na 60-80 !

Producenci i handlarze toksycznych szczepionek oraz ich rządowi i profesjonalni lobbyści sponsorują badania, których cel jest z góry jasno wyznaczony – mają one kategorycznie zaprzeczyć związkom autyzmu i innych chorób neurologicznych i immunologicznych ze szczepieniami. Takie badania-fałszywki są potem publikowane w korporacyjnych pseudonaukowych pismach (takich jak BMJ czy Lancet) i nagłaśniane przez media jako rzekome dowody bezpieczeństwa szczepionek.
Tymczasem prawda naukowa o szczepieniach, która powoli jest odkrywana i ujawniana przez niezależnych badaczy, dowodzi, że choroby ze spektrum autyzmu są skutkiem poważnych poszczepiennych uszkodzeń mózgu u niemowląt i małych dzieci. Najczęściej widoczne są one już wkrótce po szczepieniach w postaci ostrego zapalenia mózgu (encephalitis), którego wczesnymi objawami mogą być: m.in. przeraźliwy krzyk mózgowy, obrzęki, drgawki, epizody hipotoniczno-hiporeaktywne etc.

Wiele składników szczepionek może być odpowiedzialnych za te reakcje, m. in. rtęć (thimerosal), aluminium i inne adjuwanty, detergenty, a także zawarte w szczepionkach bakteryjne neurotoksyny (DTP), żywe wirusy i ich kombinacje (MMR, OPV), obce białka i inne szkodliwe.
Dramatyczny wzrost liczby uszkodzonych neurologicznie i immunologicznie dzieci w ostatnich dwóch dekadach jest najpoważniejszym problemem medycznym naszych czasów. W wielu krajach notuje się epidemie autyzmu oraz innych schorzeń psycho-neurologicznych, takich jak:
- padaczka, ADHD, upośledzenie umysłowe, zaburzenia zdolności uczenia się i zachowań, jak również chorób autoimmunologicznych takich jak cukrzyca, zapalenie tarczycy, astma, alergie, choroba Kawasaki, choroby reumatyczne, i chorób nowotworowych.
Te chroniczne, upośledzające, nierzadko zagrażające życiu choroby atakują dzieci już od najwcześniejszych lat życia i są ich oraz ich rodzin osobistą tragedią, bo odbierają ofiarom szanse na normalne, samodzielne życie. Dla społeczeństw są wielką stratą produktywnych, potencjalnie wybitnych jednostek i ogromnym obciążeniem, bowiem koszty leczenia i opieki przez całe życie tylko jednej chorej np. na autyzm osoby szacuje się na miliony $ lub €.

Zdesperowani rodzice, naukowcy i lekarze poszukują przyczyn tych epidemii i domagają się od rządów ich wyjaśnienia. Wśród kilku hipotez, które próbują je wyjaśniać, na czoło wysuwa się hipoteza łącząca je z czynnikami środowiska, a szczególnie z jatrogennym działaniem szczepionek, podawanych niemowlętom już od pierwszych godzin życia.
Szczepionki są podawane niemowlętom w coraz większym zagęszczeniu i w kombinacjach łączących nierzadko antygeny 6-8 różnych mikrobów chorobotwórczych w jednym podaniu. Są to praktyki pozbawione medycznego uzasadnienia i tym bardziej niepokojące, że dotąd nie przeprowadzono wiarygodnych badań, wykazujących bezpieczeństwo i skuteczność takiego łączenia szczepionek. Ani nie wykazano bezpieczeństwa wstrzykiwania niemowlętom szczepionkowych konserwantów (np. związku rtęci – thimerosalu, czy formaldehydu), adiuwantów zwiększających immunogenność (np. związki aluminium czy skwalen), i szczepionkowych zanieczyszczeń (np. obce wirusy, grzyby, materiał genetyczny etc.).
Choć rodzice od lat domagają się dowodów bezpieczeństwa oraz niezbędności wszystkich stosowanych szczepionek, jak dotąd żadna agencja medyczna nie przeprowadziła badań na odpowiednio dużą skalę, które by ich dostarczyły. Dlatego na całym świecie rośnie ruch zdesperowanych rodziców, którzy nie znajdując pomocy i wiarygodnych wyjaśnień ze strony medycznego establiszmentu, decydują się nie szczepić swych dzieci, lub szczepią je wybiórczo.

Jest on przejawem wzrostu świadomości medycznej wśród rodziców, jak i naturalnych instynktów, które mówią rodzicom – co za dużo to niezdrowo. Rodzice czują, że dzieci dostają dziś zbyt wiele szczepień, zbyt wcześnie, i widzą, że to nie wychodzi im na zdrowie.
Lobbyści producentów szczepionek przekonują, że tragiczne ofiary szczepień są nieuniknioną ceną jaką rodzice muszą zapłacić za rzekome korzyści dla społeczeństwa w postaci zmniejszenia zachorowań na choroby zakaźne. Dla większości rodziców jest to argumentacja nie do przyjęcia.

O tym, ile warte są argumenty szczepionkowego lobby, najlepiej świadczą historyczne dane statystyczne.
Pokazują one, że zapadalność i umieralność na choroby zakaźne (przeciw którym się szczepi) radykalnie zmniejszyły się na wiele dekad przed wprowadzeniem szczepionek:
np. kiedy w 1963 r. wprowadzono szczepionkę przeciw odrze, umieralność na tę chorobę w USA była już znikoma.
podobnie, gdy wprowadzono szczepionkę DTP w r. 1948, umieralność z powodu krztuśca była już bardzo niska; zmniejszyła się jeszcze bardziej po rozpowszechnieniu antybiotyków.

Analogiczne dane dotyczą innych chorób zakaźnych. Pokazują one, że wbrew temu co się powszechnie głosi, szczepienia ochronne odegrały marginalną rolę w ograniczeniu umieralności z powodu większości chorób zakaźnych. Zadecydowały o tym głównie poprawa warunków życia, wyżywienia, higieny, kwarantanny, wprowadzenie antybiotyków oraz udoskonalenie wspomagających i zachowawczych metod leczenia.

Dziesiątki tysięcy zgonów poszczepiennych (w samych tylko USA, czy UE) stanowią milczące pokłosie masowych szczepień, lecz trwale okaleczone ofiary szczepień pozostają ich żywym świadectwem. Uszkodzonych przez szczepionki dzieci stale przybywa, można je dziś spotkać praktycznie w każdej rozszerzonej rodzinie. Wśród wielu postaci ciężkich powikłań poszczepiennych, najwięcej uwagi poświęca się upośledzeniom rozwojowym i neurologicznym, a szczególnie zaburzeniom ze spektrum autyzmu, bowiem liczby dzieci autystycznych od lat rosną lawinowo. W USA, jak i w wielu krajach europejskich brak państwowego systemu opieki nad tymi dziećmi, które szybko staną się dorosłymi. Społeczeństwo nie wie, co z nimi zrobić, jest zaskoczone tym, co się dzieje, podobnie jak zaskoczone tym są rodziny, które przez całe życie zmagają się z autyzmem dzieci.

[ Niniejszy artykuł powstał na bazie artykułów opublikowanych przez Panią Profesor n. med. dr hab. Dorotę Czajkowską-Majewską. Pani Profesor w latach 2006-2009 była Kierownikiem Katedry Marii Curie, UE, w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, gdzie prowadziła opisane tu badania, sponsorowane przez Komisję Europejską. Przedtem przez ponad 20 lat pracowała w kilku instytucjach naukowych w USA, obecnie jest profesorem na Wydziale Biologii i Nauk o Środowisku na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego.]

Najnowsze fakty ustalone przez Panią Profesor:
"Właśnie jesteśmy świadkami powolnego rozpadu misternie zbudowanego pałacu szczepionkowych kłamstw.
Milionów okaleczonych przez szczepionki dzieci nie da się dłużej ukrywać pod dywanem. Amerykańska prokuratura oficjalnie oskarżyła duńskiego naukowca, dra Thorsena, o oszustwa i kradzież amerykańskich publicznych pieniędzy przeznaczonych na badania naukowe, i żąda jego ekstradycji do USA. Dr Thorsen jest jednym z tych „naukowców” do wynajęcia, którzy na zamówienie skorumpowanych urzędników z CDC (Amerykańskiej Agencji Chorób) wyprodukował kilka publikacji-fałszywek zaprzeczających związkom szczepień z autyzmem, na których szczepionkowy establiszment zbudował swój pałac kłamstw.
Okazuje się, że to urzędnicy z CDC, żeby ukryć swoje niekompetencje i oszustwa, w znacznym stopniu pisali prace-fałszywki Thorsena i wyznaczali ich wnioski (to wynika z ujawnionych korespondencji miedzy CDC i Thorsenem). Cdn, ale już widać, że kłamstwa szczepionkowego establiszmentu zaczynają być ujawniane.
Niedawno Narodowy Instytut Zdrowia (USA) zorganizował publiczną konferencję, na której wypowiadali się m. in. rodzice okaleczonych przez szczepionki dzieci. Wydaje się, że rząd amerykański nareszcie zrozumiał, że przez całe dekady (dla zysków koncernów farmaceutycznych) pozwalał okaleczać amerykańskie dzieci, skutkiem czego jest neurologiczne i immunologiczne upośledzenie całej generacji. Nie trzeba przypominać jakie to ma i będzie mieć dalsze konsekwencje dla całego narodu, który niszcząc zdrowie swoich dzieci pozbawia się normalnej przyszłości, i jakie będą koszty cało-życiowej opieki nad poszczepiennymi kalekami (idą one w setki miliardów $). Z wypowiedzi polskich rodziców pod petycja do MZ wynika to samo.

Na całym świecie toczy się obecnie ostra walka między rodzicami okaleczonych lub zabitych przez szczepionki dzieci i szczepionkowym biznesem, który wobec wzrostu świadomości społecznej nt. toksycznych szczepień stoi przed perspektywą utraty wielomiliardowych zysków z handlu szczepionkami. Częścią tej walki są ataki szczepionkowego establishmentu na naukowców i lekarzy, którzy mają odwagę badać i podważać bezpieczeństwo szczepionek.
Globalne ataki na dra A. Wakefielda, pioniera tego rodzaju badań, toczą się nadal, choć już został on profesjonalnie zniszczony przez koncerny farmaceutyczne, posługujące się dziennikarzami jako płatnymi zabójcami.
W UK takim wynajętym rewolwerowcem-dziennikarzem jest Brian Deer (opłacany przez przemysł farmaceutyczny), który zaatakował dra Wakefielda wyssanymi z palca, bezpodstawnymi oskarżeniami. Zostały one opublikowane przez niegdyś prestiżowe pisma medyczne, British Medical Journal (BMJ) i Lancet — dziś całkowicie skompromitowane jako pełne korupcji i konfliktu interesów.
Powoli ujawniane są kulisy tych ataków. Okazało się, że głównym zleceniodawcą ataków na dra Wakefielda była firma Merck (producent wielu pediatrycznych szczepionek). Merck w ogromnym procencie finansuje pismo BMJ i organizuje na jego łamach programowe tzw. szkolenia lekarzy nt. szczepionek i leków, które są naprawdę tylko reklamową propagandą. Merck jest de facto właścicielem tych niegdyś niezależnych pism, które są dziś tylko korporacyjnymi pismami reklamowymi.
Lekarze na ogół o tym nie wiedzą, bo pisma te ukrywają swoje konflikty interesów i finansowe powiązania w producentami leków i szczepionek. To wszystko znaczy, że nauki medyczne zostały dziś tak bardzo skorumpowane, że absolutnie nie można wierzyć niczemu, co jest publikowane w tych i podobnych tzw. prestiżowych medycznych pismach naukowych.
Udowodniono, że ponad 80% publikacji naukowych sponsorowanych przez firmy farmaceutyczne, jest zafałszowanych.
Do haniebnych ataków na dra Wakefielda (uważanego przez ogromną większość rodziców za bohatera i obrońcę dzieci) dołączyli dziennikarze z popularnych mediów, takich jak CNN.
Z przykrością stwierdzam - pisze Pani Profesor, że dołączyły do nich także polskie media, np. Gazeta Wyborcza czy Medycyna Praktyczna. Zadziwia hucpa Medycyny Praktycznej, która pisze ‘Artykuł Wakefielda wiążący szczepionkę MMR z autyzmem był oszustwem’, cytując skorumpowanych do cna autorów z BMJ (którzy pod presją przyznali się do korupcji i konfliktu interesów).
Ale widać, w biznesie farmaceutycznym wszelkie chwyty przeciw tym, którzy zagrażają jego zyskom, są dozwolone."

---

Naszym zdaniem konieczne jest przedstawienie zagrożenia związanego ze szczepionkami jak największej liczbie Polaków (i nie tylko).
Dla zainteresowanych dostępna jest druga część raportu:
Toksyczne szczepionki - FAKTY - raport cz. II
Raport powinni przeczytać wszyscy, którzy mają małe dzieci, lub spodziewają się dziecka oraz te osoby którym tematyka jawnego ludobójstwa w XXI wieku nie jest obojętna. Mamy nadzieję, że również Ciebie Czytelniku "poruszą" przedstawione w tym raporcie fakty i spełnisz naszą prośbę o przesłanie tej informacji do Twoich znajomych.
Dariusz Arabski - administrator portalu wellbiznes.com

Dowiedz się więcej TUTAJ poznaj niezwykle ciekawe i ważne dla życia Twoich bliskich, wyniki badań i wnioski niezależnego Zespołu – którego kierownikiem była prof. n. med. dr hab. Maria Dorota Czajkowska-Majewska.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

6 błędów, których należy unikać, karmiąc niemowlę.

2012-01-16T13:22:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Alicja Zagorska

Wyniki ogólnopolskich badań wskazują, że choć niemowlęta w Polsce karmione są coraz lepiej, to w ich żywieniu nadal popełniane są błędy. Sprawdźmy jakie to błędy.
Dzieci są karmione piersią zbyt krótko.
Wśród badanych dzieci 68 procent 6-miesięcznych niemowląt karmiono naturalnie, ale tylko 8 procent z nich wyłącznie piersią. Wśród rocznych dzieci tylko 42 procent wciąż jadło pokarm kobiecy. Zbyt szybkie odstawianie od piersi może być przyczyna bólów brzucha i alergii u dziecka.
Soki są podawane w nadmiernych ilościach i często nieodpowiedniej jakości.
Badania wykazały, że ponad 17 procent półrocznych niemowląt wypijało więcej niż 150 ml soku, a 29 procent niemowląt 12-miesięcznych ponad 200 ml dziennie. Co dziesiąte roczne dziecko piło już soki niepasteryzowane. Nadmierna ilość wypijanych soków ogranicza spożycie bardziej wartościowych posiłków, co może prowadzić do niedożywienia i nadwagi.
Niemowlęta są karmione zbyt często.
Wyniki badań pokazały, że większość niemowląt 6- i 12-miesięcznych była karmiona zbyt często. Dzieci żywione naturalnie lub w sposób mieszany dostawały średnio 10-11 posiłków na dobę. Niemowlęta karmione mlekiem modyfikowanym natomiast średnio 7 posiłków, ale i w tej grupie były takie, które jadły 13 razy na dobę. Bywa to przyczyną ytrwalania złych nawyków żywieniowych i nadwagi.
Dieta dzieci jest uboga w tłuszcze.
Badania wykazały, że 30 procent niemowląt 6-miesięcznych i 40 procent 12-miesięcznych otrzymywało domowe posiłki bez dodatku tłuszczu. A tymczasem tłuszcze są dla niemowlęcia istotnym źródłem energii, a także składnikiem niezbędnym do prawidłowej budowy i funkcjonowania układu nerwowego i siatkówki oka. Umożliwiają one przyswajanie ważnych witamin -A, D i E. Zbyt mała ilość tłuszczów w diecie niemowlęcia może prowadzić do zahamowania rozwoju psychomotorycznego.
Dania mięsne pojawiają się w diecie dzieci zbyt późno.
Późne wprowadzanie mięsa do diety lub podawanie niedostatecznej ilości prowadzi przede wszystkim do niedoborów żelaza w organizmie niemowlęcia. Deficyt tego pierwiastka w tym wieku może powodować niedokrwistość, opóźnienia rozwoju psychoruchowego i zaburzenia procesów poznawczych. Warto też wiedzieć, że do strat żelaza u małych dzieci dochodzi często z powodu infekcji i alergii.
Potrawy dla najmłodszych są dosalane i dosładzane.
Badania wykazały, że ponad 50 procent półrocznych niemowląt i ponad 80 procent rocznych dzieci dostawało dosalane posiłki. Podobnie było z dosładzaniem. Ponadto około 80 procent dzieci w 12 miesiącu życia dostawało słodycze. To niezdrowe! Dodawanie soli do posiłków obciąża niedojrzałe nerki malca, a dosładzanie potraw i jedzenie słodyczy zmniejsza apetyt dziecka na wartościowe pokarmy, powoduje pruchnicę zębów i otyłość.
---
ala-wszystkoodzieciach.blogspot.com
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Mononukleoza - choroba pocałunków

2012-01-16T13:18:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Paweł End

Mononukleoza jest chorobą zakaźną krwi, która najczęściej dotyka dzieci oraz młodzież. Jej powstanie wiąże się z pierwotną infekcją wirusem Epsteina-Berra (EBV).
Przypadłość ta potocznie nazywana jest chorobą pocałunków, ponieważ do zarażenia nią dochodzi najczęściej poprzez ślinę, czyli wymianę pocałunków, picie z jednej szklanki, jedzenie jednej kanapki. Diagnoza choroby może być trudna, ponieważ pierwsze objawy często wskazują na zwykłe przeziębienie lub grypę.

Na mononukleozę najczęściej choruje młodzież w wieku 15 – 19 lat oraz młodsze dzieci. Do rzadkości zalicza się wystąpienie zachorowalności wśród niemowląt i dorosłych powyżej 35 roku życia.
Wirus EBV najczęściej atakuje błonę śluzową nosa, gardła, ucha, a także limfocyty B. Często osoba zarażona nie ma pojęcia, że nosi w sobie wirusa. Choroba daje o sobie znać wówczas, gdy układ immunologiczny zostaje osłabiony. Okres rozwoju choroby trwa dość długo, ponieważ aż 30-50 dni Wówczas pojawiają się pierwsze objawy takie, jak ból gardła, ból głowy, osłabienie, ból węzłów chłonnych. Takie dolegliwości mogą sugerować zwykłe przeziębienie lub początek grypy. Kolejnym objawem wystąpienia mononukleozy może być pojawienie się na ciele wysypki. U mniej więcej połowy chorych dochodzi do powiększenia wątroby. Wówczas chory może odczuwać bóle brzucha, nudności, którym towarzyszą wymioty. W takiej sytuacji niezwłocznie należy się udać do lekarza, ponieważ może dojść do powikłań, spośród których najbardziej niebezpiecznym jest pęknięcie śledziony. Wtedy konieczna będzie jak najszybsza operacja i pozostanie w szpitalu na czas rekonwalescencji. Nieleczona mononukleoza może doprowadzić również do powstania tzw. zespołu chronicznego zmęczenia, który uniemożliwi aktywność fizyczną.

Lekarz diagnozujący chorobę powinien zlecić wykonanie badań krwi. Mononukleozę leczy się objawowo, ponieważ nie istnieje lekarstwo zwalczające wirusa EBV. Zwykle leczenie przypomina postępowanie w przypadku grypy, czyli podaje się tabletki na ból gardła, środki przeciwgorączkowe, zaleca się spożywanie lekkostrawnych i bogatych w witaminy potraw, spożywanie dużej ilości płynów oraz ograniczenie wysiłku fizycznego. Jednak w poważniejszych przypadkach, kiedy choroba zaatakuje wątrobę, konieczne staje się umieszczenie pacjenta w szpitalu. Aby nie zarazić się od chorego mononukleozą, należy unikać bliskiego z nim kontaktu, czyli pocałunków, a także picia z jednej szklanki lub jedzenia tych samych pokarmów, na których może znajdować się ślina osoby zarażonej.
---
www.mononukleoza.net.pl - baza wiedzy na temat mononukleozy.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wartość odżywcza i właściwości lecznicze owoców borówki amerykańskiej

2012-01-16T12:51:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Hogan

Borówka wysoka znana pod nazwą borówki lub jagody amerykańskiej posiada właściwosci lecznicze. Zawartość różnych składników w tych owocach korzystnie wpływa na organizm człowieka.

Owoce borówki znane są od dawna. Potwierdzają to informacje o bardzo chętnym ich zbieraniu przez ludność zasiedlającą rejony, na których borówka występowała w stanie dzikim. Służyły one nie tylko do bezpośredniego spożycia, ale również do suszenia i przechowywania na zimę, gdyż w dużym stopniu były stosowane w leczeniu niektórych dolegliwości przewodu pokarmowego. Wierzono, że borówki mają magiczną moc i ceniono je wysoko ze względu na właściwości lecznicze. Soki i syropy łagodzą kaszel, a przygotowane z owoców herbatki mają właściwości przeciwbólowe.

      Znane jest ich znaczenie zapobiegawcze w występowaniu niektórych chorób nowotworowych i chorób serca. Obecnie już wiadomo, że owoce borówki znane są nie tylko z bardzo dużych wartości smakowych, ale jak większość owoców jagodowych wyróżniają się wysoką wartością dietetyczną przy małych właściwościach energetycznych i dużych zasobach cennych składników odżywczych.

      Owoce borówki bogate są w makroelementy: potas, wapń, fosfor i magnez. Zawierają znaczne ilości sodu i żelaza, tiaminy, ryboflawiny, niacyny i witaminy A. Ubogie są w tłuszcze oraz białko i należą do owoców o niewielkiej zawartości witaminy C. W porównaniu z jagodami borówki czernicy, występującej w naszych lasach, owoce borówki wysokiej zawierają dwukrotnie większą ilość cukrów.

      Badania ostatnich lat wykazały obecność znacznych ilości przeciwutleniaczy (fitoestrogenów) oraz wiele biologicznie czynnych substancji - laktyny o immunotropowych właściwościach, związków antyoksydacyjnych jak i enzymów obniżających poziom cholesterolu. Stwierdzono, że przeciwutleniacze zmniejszają niebezpieczeństwo występowania arteriosklerozy, chorób serca, zmniejszają we krwi poziom "złego" cholesterolu LDL i zwiększają zawartość "dobrego" HDL.

      Jagody borówki wysokiej charakteryzują się najwyższą aktywnością przeciwutleniającą, przewyższając pod tym względem owoce pestkowe, cytrusowe, a także czerwone wino, powszechnie uznane za cenne źródło antyutleniaczy. Badania przeprowadzane w ostatnich latach potwierdziły właściwości lecznicze borówki wysokiej. Wyjaśniono korzystne dla zdrowia człowieka działanie antocyjanów, które nie tylko nadają jagodom barwę niebieską, ale mają właściwości naturalnych antyoksydantów. Razem z witaminami A, C i E usuwają z organizmu człowieka nadmiar wolnych rodników. To działanie przeciwko wolnym rodnikom jest skutecznym sposobem zapobiegania chorobom cywilizacyjnym, łącznie z chorobami nowotworowymi. Wspomniane właściwości owoców skutecznie chronią przed wieloma chorobami, w tym również przed chorobami nowotworowymi stwierdzono, że prawidłowa praca przeciwutleniaczy może się odbywać w obecności takich minerałów jak: selen, cynk, miedź i mangan, które znajdują się również w owocach borówki wysokiej.

      Wśród przebadanych 40 gatunków owoców i warzyw borówka zajęła pierwsze miejsce pod względem zawartości przeciwutleniaczy. Na drugim miejscu w tej klasyfikacji jest sok z winogron, a następnie truskawki, jarmuż i szpinak.

      Od dawna wiadomo, że owoce borówki wysokiej zawierają związki o właściwościach przeciwbiegunkowych, w tym także związki niszczące oporne na leki bakterie E. coli.

      W owocach borówki wykryto także kwas egalowy i kwas foliowy. Pierwszy z nich ma właściwości przeciwnowotworowe, hamuje rozwój nowotworów wątroby, płuc i przewodu pokarmowego. Drugi chroni przed nowotworami macicy, przeciwdziała wadom rozwojowym układu nerwowego u noworodków i dobrze oddziałuje na rozwój płodu. Dlatego jagody borówki wysokiej mogą być polecane kobietom w ciąży jako naturalne źródło kwasu foliowego.

      Kolejną grupą substancji, dzięki którym borówka wysoka jest bardzo cennym składnikiem diety, są fitoestrogeny, czyli hormony roślinne, które mają dodatni wpływ na przemiany hormonalne zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Jagody borówki mają również działanie zapobiegawcze w infekcjach bakteryjnych układu moczowego.

      W organizmie człowieka ważne jest działanie błonnika. Owoce borówki wysokiej w 100 g świeżych owoców zawierają 4,5g błonnika, jednak podobnie jak i innych substancji, mechanizm działania błonnika nie jest do końca poznany. Spotyka się doniesienia, że niektóre bakterie jelitowe mogą przemieniać kwasy żółciowe w substancje rakotwórcze. Błonnik wiążąc się z tymi kwasami żółciowymi oraz z innymi substancjami trującymi, rozcieńcza je i wydala z organizmu.

      Od wielu lat znane jest regeneracyjne działanie owoców borówki (antocyjanów) na ludzki wzrok. W niektórych krajach spożywanie owoców lub picie soku borówkowego poleca się kierowcom samochodów, szczególnie prowadzącym auta o zmroku. W Japonii gdzie borówki są popularnym parafarmaceutykiem ludzie pracujący przy komputerach piją sok borówkowy, by zapobiec zmęczeniu oczu. U osób w starszym wieku spożywanie świeżych owoców poprawia pamięć, opóźnia starzenie oraz ogranicza występowanie chorób przewodu moczowego.

      Owoce mrożone zachowują podobne właściwości jak owoce świeże. W owocach suszonych wspomniane wcześniej właściwości przeciwutleniaczy zmniejszają się o około 20%, a w procesie przetwarzania związki te tracą swoją aktywność w jeszcze większym stopniu.

      Tak na koniec tego artykułu mogę dodać, że te wszystkie dobroczynne dla zdrowia współczesnego człowieka właściwości borówki wysokiej sprawiły, że Amerykanie nazwali ją owocem XXI wieku.
---

autorem artykułu jest Hogan

www.BorowkaWysoka.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Anemia - przyczyny i objawy

2012-01-16T12:41:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Paweł End

Anemia, czyli inaczej mówiąc niedokrwistość, jest przypadłością, która wiąże się ze zbyt małą ilością hemoglobiny w płytkach czerwonych lub zbyta małą liczbą samych krwinek. Choroba te jest dosyć często diagnozowana i równie często zaniedbywana, co może mieć swoje konsekwencje.
Przyczyn anemii jest wiele, choroba może być spowodowana zbyt małą liczbą czerwonych krwinek lub zbyt krótkim czasem ich życia. (Przypadłość tę może także spowodować zbyt duża utrata krwi, np. w wyniku rozległego urazu).
Anemia bardzo często pojawia się u osób, które chorują na przewlekłą niewydolność nerek, cukrzycę, chorobę serca, artretyzm, są zarażone wirusem HIV lub cierpią na chorobę nowotworową.
W innych przypadkach powodem anemii mogą być: brak witamin, a zwłaszcza witaminy B12 oraz kwasu foliowego, brak żelaza, przebyte choroby lub uwarunkowania genetyczne.
Objawami, które najczęściej towarzyszą tej przypadłości, są: osłabienie, bladość skóry, senność, omdlenia, problemy z koncentracją oraz z zapamiętywaniem, stany podgorączkowe, bóle w okolicy serca, zły stan cery, łamliwość paznokci czy pogorszenie się stanu włosów.
Początkowe objawy anemii mogą być mylnie kojarzone ze zwykłym zmęczeniem lub osłabieniem organizmu na skutek np. pory roku lub długotrwałego wysiłku fizycznego czy stresu. Jeśli objawy utrzymują się dłużej, nie warto ich bagatelizować.
W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy udać się do lekarza, który na podstawie badań krwi postawi właściwą diagnozę i zaproponuje odpowiednią formę leczenia. Będzie ona uzależniona od rodzaju występującej anemii. Do najczęściej rozpoznawanych rodzajów tej choroby należy anemia, którą wywołuje niedobór żelaza. W tej sytuacji do leczenia lekarz przepisuje odpowiednią dietę bogatą w ten pierwiastek. W jadłospisie powinny się znaleźć chude mięso, wędliny, wątróbka oraz warzywa takie, jak, szpinak czy szczaw. Aby żelazo było dobrze wchłaniane, warto spożywać warzywa i owoce, które zawierają dużo witaminy C, czyli brokuły, pomidory, warzywa strączkowe, truskawki, czarną porzeczkę i owoce cytrusowe.
Anemia bardzo często występuje u kobiet w ciąży. Jest to związane z obniżeniem się zawartości czerwonych krwinek na skutek zwiększenia objętości krwi oraz jej rozcieńczenia. Jeśli anemia jest lekka, nie zagraża ona dziecku. Ważne jest wówczas stosowanie się do zaleceń lekarza, w celu zwalczenia przypadłości. Jednak jeśli zostanie ona zaniedbana, może przerodzić się w ciężką anemię, a ta grozi nawet poronieniem. Ważne zatem, aby już na samym początku ciąży zrobić potrzebne badania i nie dopuścić do poważnych problemów.
---
Więcej informacji na temat niedokrwistości, znajdziesz na stronie: http://anemiainfo.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Nadżerka - podstawowe informacje

2012-01-16T12:18:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Piotr Włast

Nadżerka jest chorobą, na którą zapada wiele kobiet, głównie w wieku 25-35 lat. Badania wykazują, że na przypadłość tę cierpi co czwarta Polka. Problem polega na tym, że nie wszystkie kobiety mają świadomość tego, że są chore, ponieważ nadżerka często nie daje żadnych objawów.
Nadżerka jest zmianą chorobową części pochwowej szyjki macicy. Jest to ubytek tkanki nabłonkowej.
Wyróżnia się trzy typy tej przypadłości: nadżerkę rzekomą, nadżerkę prawdziwą oraz nadżerkę wrodzoną. Choroba najczęściej pojawia się na skutek zaniedbań infekcji dróg rodnych, a także przez wszelkiego rodzaju urazy mechaniczne. Zachorowalności sprzyjać mogą także kontakty seksualne oraz częste zmiany partnera seksualnego.
Z racji tego, że objawów nadżerki prawie się nie zauważa, należy regularnie odwiedzać gabinet ginekologiczny i poddawać się badaniu. Nadżerkę lekarz może zdiagnozować już w trakcie klasycznego badania. Jeśli wykaże ono występowanie tej przypadłości konieczne będzie zlecenie badania cytologicznego, celem wykluczenia ewentualnych zmian nowotworowych.
Leczenie nadżerki zależne jest od stadium choroby i wieku pacjentki. Jeśli zmiany są niewielkie, a kobieta jeszcze nie rodziła, lekarz powinien zalecić jedynie obserwację i leczenie farmakologiczne lub z pomocą globulek dopochwowych.
Jednak w zaawansowanym stadium konieczny jest już inny typ leczenia. Najpopularniejszą metodą terapii jest tzw. wypalanka, czyli elektrokoagulacja. Zabieg ten jest nieprzyjemny, jednak bardzo skuteczny. Inną metodą jest stosowanie środków chemicznych, choć rzadko się ja zaleca ze względu na słabą skuteczność oraz długość leczenia. Kolejnym typem zabiegu jest kriokoagulacja, czyli zamrażanie nadżerki. Metoda jest skuteczna, jednak jej minusem jest długi czas gojenia się narządu. Jeszcze innym sposobem na pozbycie się nadżerki jest fotokoagulacja, czyli usuwanie zmian chorobowych za pomocą lasera. Ten typ leczenia jest całkowicie bezbolesny i bezpieczny, dlatego mogą mu zostać poddane nawet kobiety w zaawansowanej ciąży.
Nadżerki nie warto lekceważyć, ponieważ nieleczenie przypadłości może doprowadzić nawet do raka szyjki macicy. Profilaktyka badań cytologicznych jest ostatnimi czasy mocno rozpropagowana, mimo to wciąż niewiele kobiet pamięta o regularnych badaniach. Gabinet ginekologiczny powinno się odwiedzać co pół roku, natomiast badania cytologiczne należy wykonywać raz na rok. Oprócz tego warto zwracać uwagę między badaniami na to czy nie występują jakieś niepokojące objawy.
---
Po więcej informacji zapraszamy na stronę: www.nadzerka.net.pl - przyczyny, objawy, leczenie nadżerki.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Leczenie, objawy i diagnostyka skoliozy

2012-01-16T12:16:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Olek Nowak

Problemy z postawą i asymetria sylwetki to problem dotykający coraz większą liczbę dzieci, który może doprowadzić do zmniejszenia samooceny dziecka lub jego wyobcowania. Przyczyną zniekształcenia sylwetki jest choroba zwana skoliozą, czyli boczne skrzywienie kręgosłupa.

Dolegliwość ta nie jest następstwem dźwigania ciężarów, np. plecaka z książkami, choć często właśnie tego typu działania uważane są za główną przyczynę skoliozy. Niestety do dzisiaj nie jest realne bezsporne wskazanie przyczyny tworzenia się ogromnej większości przypadków tego schorzenia.

Skoliozę dość trudno zdiagnozować w pierwszym stadium choroby. Zostaje ona najczęściej rozpoznana w wypadku, kiedy wykrzywienie kręgosłupa u dziecka zostanie zanotowane przez rodziców lub lekarza pierwszego kontaktu. Dodatkowymi objawami może ponadto być ciągłe przemęczenie, bóle w dolnej części pleców oraz asymetryczne ułożenie bioder i barków.
W ostatnim czasie skolioza jest także dość często wykrywana w czasie szkolnych badań okresowych. Używane jest tu urządzenie do wykonywania zdjęć cyfrowych poddawanych w kolejnym etapie analizie cyfrowej. Skolioza w ten sposób odkryta jest potem analizowana na bazie zdjęć rentgenowskich. Zdjęcia te gwarantują określenie skrzętnego położenia oraz kształtu danych kości i tym samym skonstatowanie prawidłowiej strategii kurowania.

Obecnie leczenie skoliozy w pierwszym stadium rozwoju jest niesłychanie skuteczne. W tym przypadku stosuje się fizjoterapię. Można wyróżnić kilka metod fizjoterapii skoliozy, które różnią się od siebie rodzajem ćwiczeń, intensywnością treningu, a także długością poszczególnych sesji treningowych. Kolejną metodą leczenia skoliozy będzie zastosowanie gorsetu.
Rehabilitacja trwa w większości wypadków od kilku miesięcy do kilku lat. Podczas tego okresu pacjent nosi odpowiedni rodzaj gorsetu, który dobrany jest przez lekarza po przeanalizowaniu zdjęć rentgenowskich. Również leczenie operacyjne wiąże się z przymusowym używaniem gorsetu przez kilkanaście miesięcy do momentu, gdy zrosną się usztywnione kręgi. Leczenie operacyjne skoliozy jest jedną z najtrudniejszych operacji ortopedycznych i wykorzystuje się je tylko wtedy, gdy nie ma możliwości użycia innych metod. Warto tutaj jednak podkreślić, że należyte podejście terapeutyczne umożliwia obecnie nader efektywnie leczyć to niedomaganie.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Czy można rozpieścić niemowlę?

2012-01-12T07:14:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Alicja Zagorska

"Nie skacz tak koło dziecka, bo je rozpuścisz" - straszy teściowa. "Jeśli będziesz ciągle je nosić, wychowasz rozkapryszonego maminsynka" - ostrzega koleżanka.
Czy na pewno mają rację?
Noworodki i kilkumiesięczne niemowlęta nie potrafią manipulować otoczeniem, nie kalkulują: "Chce, żeby moja mama przyszła, więc będę udawał, że coś mi dolega".
One naprawdę potrzebują bliskości, uwagi i tego, by możliwie szybko reagować na ich potrzeby. Dając im to wszystko, wcale ich nie rozpieszczamy, lecz sprawiamy, że stają się ufne, odważne i samodzielne. Paradoksalnie to te niemowlęta, które pozostawia się samym sobie, mogą wyrosnąć na dzieci lękliwe, niesamodzielne.
Dziecko potrzebuje bliskiego, fizycznego kontaktu z matką . Chce czuć jej zapach, słyszeć bicie serca, czuć ciepło jej ramion. Pozbawione czułości i opieki kogoś, kogo mają "na wyłączność" nie rozwijają się jak należy. Noszenie , głaskanie i przytulanie dziecka może zdziałać cuda. Dlatego lekarze zalecają matkom kangurowanie, czyli tulenie maluszków i noszenie ich "skóra przy skórze".
Niemowlę ma do dyspozycji tylko jeden sposób, by powiadomić innych, że jest mu źle: płacze. Robi to nie tylko wówczas, gdy jest głodne albo ma mokrą pieluchę. Przekazuje również wiele innych ważnych komunikatów: "Jestem zmęczony" "Coś mnie boli" "Zimno mi".Płacze bo ma powód, a nie po to, by manipulować.To prawda, że czasem krzyczy gdy po prostu chce się do ciebie przytulić. Ale to przecież jest dla niego najważniejsze!
Zdrowe maleństwo nie potrzebuje wymyślnych ćwiczeń, specjalnych zajęć ani supernowoczesnych zabawek edukacyjnych, by się dobrze rozwijać. Zdobywają nowe umiejętności nieustannie: podczas zabawy z mamą lub tatą, w czasie spaceru, posiłków, nawet podczas zmiany pieluszki. W ciągu kilkupierwszych miesięcy życia najlepszą "pomocą naukową" są dla nich kochający, cieszący się ich obecnością rodzice. Dlatego nie wierz tym, którzy mówią, że poświęcając czas własnemu dziecku, sprawisz, że wyrośnie na rozkapryszonego kilkulatka, który nie będzie potrafił zająć się sam sobą nawet przez pięć minut.
To nieprawda. Bawiąc się z maluszkiem, mówiąc do niego, uśmiechając się, robiąc zabawne miny uczysz go mnóstwa ważnych rzeczy: komunikowania się, panowania nad własnym ciałem, koncentrowania uwagi. Dajesz mu narzędzia - umiejętności, z których potem będzie korzystał samodzielnie przez całe życie.
Nie musisz nosić dziecka, by być blisko niego. Usiądź, trzymając je w ramionach.
Jeśli masz fotel bujany, skorzystaj z niego, na pewno mu to się spodoba. Połóż maleństwo obok siebie. Wtulone w ciebie powinno szybko zasnąć. Włóż malca do chusty przeznaczonej do noszenia niemowląt. Będziesz miała obie ręce wolne. Nawet bardzo mały człowiek potrzebuje czasu, by zająć się swoimi sprawami. Dlatego nie zabawiaj go, gdy odwraca główkę, to znak, że jest zmęczony, jest czymś zajęty np. wpatruje się w karuzelę, jest rozdrażniony, pomóż mu się wyciszyć np. zaśpiewaj kołysankę.
---
Ala Zagorska
ala-wszystkoodzieciach.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Uwaga, nadwaga!

2012-01-12T07:05:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Mariusz P.

W ostatnich latach liczba osób z otyłością i nadwagą dramatycznie wzrosła i osiągnęła w krajach rozwiniętych zjawisko, które można określić epidemią. Podobnie jest w krajach rozwijających się.

W europejskim badaniu MONICA wykazano, że kryterium otyłości (BMI > 30 kg/m2) osiągnęło aż 22 proc. kobiet i 15 proc. mężczyzn. Kryterium nadwagi zaś (BMI > 25 kg/m2) spełniała ponad połowa ludności Europy. Przeprowadzone w USA badania (National Health and Nutrition Examination Survey) NHANES III (w latach 1988-1994) udowodniły, że problem otyłości dotyczy znacznie większej liczby mieszkańców. Kryterium otyłości spełniało 25 proc. kobiet i 20 proc. mężczyzn, a ogromnym problemem u około 5,1 proc. okazała się otyłość olbrzymia (BMI > 40 kg/m2).
            Wyniki z polskich badań POL-MONICA BIS (przeprowadzone wśród ludności zamieszkującej prawobrzeżną Warszawę i byłe województwo tarnobrzeskie) wykazały otyłość u porównywalnej z europejskimi badaniami ilości kobiet i mężczyzn, jednakże w Warszawie było znacznie więcej przypadków otyłości i nadwagi. W badaniach z 2006 roku ustalono, że w Polsce jedynie około 16,5 proc. populacji ma prawidłową masę ciała.

            Z badań opublikowanych w 2004 roku wynika, że w USA ponad 67 proc. populacji odznacza się nadwagą, a ponad jedna trzecia osób – otyłością. Osoby te, prócz otyłości, często mają różne elementy zespołu metabolicznego: insulinooporność, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemię. W związku z tym u otyłych rośnie ryzyko przewlekłych chorób metabolicznych.

            Najpoważniejszą konsekwencją otyłości jest cukrzyca typu II. Na świecie ilość osób z cukrzycą typu 2 rośnie w alarmującym tempie. Przewidywana liczba chorych, wg International Diabetes Institute z Melbourne, w roku 2010 wyniesie 215,6 mln, czyli w porównaniu z 1994 rokiem zwiększy się o ponad 200 proc. Jest to oczywiście związane z otyłością i można już mówić o światowej epidemii cukrzycy. Dotyczy to także Polski.

Cukrzyca i otyłość, jako problem społeczny, są ciągle w Polsce niedoceniane. Długotrwały charakter tych chorób i powikłania z nimi związane wymagają od chorego oraz jego rodziny, a także lekarzy i innych osób zajmujących się cukrzycą, odpowiednich działań oraz zaangażowania instytucji ochrony zdrowia. W większości krajów rozwiniętych zwalczanie otyłości i powikłań z nią związanych jest ogromnym problemem ogólnospołecznym, regulowanym przez osobne akty ustawodawcze, osobne budżety, organizacje i programy o ogólnonarodowym charakterze popieranym przez społeczeństwo.
Otyłość jest niebezpieczna dla zdrowia i życia. Najpoważniejsze zagrożenie stanowi cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia. To także możliwość miażdżycy i choroby niedokrwiennej serca. U osób z otyłością i nadwagą także często występują różnego rodzaju nowotwory: rak sutka, rak endometrium, rak prostaty, rak jelita grubego. Związek raka sutka i endometrium został potwierdzony w wielu badaniach klinicznych. Mechanizm rozwoju nowotworu wiąże się prawdopodobnie ze wzrostem poziomu estrogenów, bez jednoczesnego wzrostu gestagenów. U otyłych kobiet obserwuje się PCO-s (zespół policystycznych jajników), charakteryzujący się zaburzeniami metabolizmu węglowodanów, insulinoopornością, zaburzeniami miesiączkowania, niepłodnością i hirsutyzmem.

Nadmierne magazynowanie tłuszczu dotyczy nie tylko tkanki podskórnej czy jamy brzusznej – tłuszcz magazynuje się także w wątrobie. U około 70 proc. otyłych osób występuje stłuszczenie wątroby. Gdy tłuszcz stanowi 5-10 proc. masy wątroby – następuje niealkoholowe zapalenie wątroby. Nagromadzony w wątrobie tłuszcz działa toksycznie i powoduje zmiany podobne jak w przewlekłym alkoholizmie.
Ponadto otyłość to częstsze zagrożenie kamica wątrobową, chorobami stawów (zmiany zwyrodnieniowe stawów, zaburzenia statyki kręgosłupa, rwa kulszowa), chorobami naczyń żylnych, a ostatnio coraz częściej obserwuje się chorobę obturacyjną płuc – w związku z nieprawidłowym stosunkiem wentylacji do perfuzji płuc, hipoksemią i hiperkapnią, bezdechem sennym
Kobiety są bardziej podatne na otyłość w okresie pokwitania (u dziewcząt). Otyłość często łączy się w porodami i okresami karmienia, a każda kolej- na ciąża przyczynia się do zwiększenia masy ciała o około 12 proc. Menopauza i zmiany czynności hormonalnej powodują tendencje do odkładania tłuszczu na brzuchu. Jest to wynikiem obniżenia stężenia estrogenów i wyższym poziomem testosteronu. W okresie menopauzy ogromną rolę odgrywają czynniki psychospołeczne wiążące się często z za- kończeniem aktywności zawodowej; nie bez znaczenia jest też estetyczny wygląd kobiety, która często nie akceptuje swej sylwetki i wpada w depresję.
Mężczyźni, w porównaniu z kobietami, zwykle mniej zwracają uwagę na swój wygląd. Jednak brzuszny typ otyłości zwiększa zagrożenie chorobą niedokrwienna serca, zwłaszcza u młodych mężczyzn. Nadmierna masa ciała podnosi ryzyko chorób układu ruchu.
Otyłość jest przyczyną niskiej samooceny, powoduje izolację społeczną, czasem kłopoty z zatrudnieniem.

Możliwość wystąpienia chorób zależy nie tylko od stopnia otyłości, ale głównie od rozmieszczenia tkanki tłuszczowej. Ryzyko związane z typem brzusznym otyłości to: cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca. Typ otyłości pośladkowo-udowy predysponuje do raków hormonozależnych: macicy, jajnika, sutka oraz raków przewodu pokarmowego. Zgodnie z wynikami WHO w otyłości trzykrotnie częściej występuje:cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia lipidowe, kamica wątrobowa, dwu-trzykrotnie częściej choroba niedokrwienna serca, zwyrodnienia stawów. Nic więc dziwnego, że otyłość skraca spodziewaną długość życia. Epidemia otyłości obserwowana szeroko na świecie stała się obecnie głównym zadaniem dla organizacji zajmujących się prozdrowotnymi standardami życia.
W diagnostyce otyłości obowiązuje badanie podmiotowe, przedmiotowe oraz ocena metabolizmu węglowodanowego, lipidowego, funkcji tarczycy, czynności wątroby i układu sercowo-naczyniowego. Ponadto wykonuje się badania czynności układu endokrynnego: insuliny, hormonów nadnerczowych, hormonów płciowych.

Przyczyny wzrostu otyłości i nadwagi
Otyłość jest uwarunkowana wieloma czynnikami metabolicznymi, endokrynologicznymi, genetycznymi, środowiskowymi, psychologicznymi i behawioralnymi. Energetyczna równowaga u człowieka zależy od zbilansowania poboru energii z jej wydatkowaniem. Jeśli pobór energii jest większy niż jej wydatek, tłuszcz zaczyna gromadzić się w ustroju. Przyczyna tego zjawiska jest złożona i nie do końca wyjaśniona. Składają się na to czynniki genetyczne oraz środowiskowe. W piśmiennictwie zgromadzono dostateczną liczbę faktów, że to czynniki środowiskowe i tzw. „zachodni styl życia” odgrywają najważniejszą rolę w rozwoju otyłości.

Otyłość wśród dzieci i młodzieży. Masa urodzeniowa dziecka a otyłość
Otyłość i nadwaga dotyczy szczególnie osób dorosłych, lecz w ciągu ostatnich kilkunastu lat rozpowszechnia się szyb- ko wśród dzieci i ludzi młodych. Na rozwój otyłości ma ogromny wpływ okres życie płodowego, okres niemowlęcy, wczesne dzieciństwo. Tylko w tym czasie występuje bowiem różnicowanie i rozwój komórek tłuszczowych. Ogromną rolę w przyszłym życiu człowieka odgrywa masa urodzeniowa dziecka. Dzieci z niską masą ciała są szczególnie podatne na nadmiar tłuszczu w życiu dorosłym i na rozwój tzw. centralnej otyłości. Nawet gdy BMI jest dobrze kontrolowane, urodzeniowa masa ciała jest odwrotnie proporcjonalna do możliwości wystąpienia insulinooporności, choroby niedokrwiennej serca, udarów mózgu, nadciśnienia tętniczego, a przede wszystkim – cukrzycy typu 2. Duża masa urodzeniowa dziecka ma lepszą proporcję tkanki tłuszczowej (tłuszczu całkowitego) do tkanki beztłuszczowej. Jest to także związane z wysokim BMI w życiu dorosłym, lecz daje mniejsze zagrożenie z powodu chorób metabolicznych.
Bardzo istotnym czynnikiem ryzyka, z punktu widzenia rozwoju chorób metabolicznych, jest przyrost masy ciała u dziecka w pierwszym roku życia. I na ten problem pediatrzy winni zwracać szczególną uwagę. Zwiększanie się liczby otyłych dzieci budzi największy niepokój na świecie. W USA około15 proc. dzieci w wieku 6-19 lat ma nadwagę, a wśród nastoletnich Afroamerykanów – ponad 23,6 proc. Odsetek ten jest wyższy o 4 proc, niż w badaniu przeprowadzonym przed 6 laty. Podobnie jest w krajach europejskich.

Rola tkanki tłuszczowej w ustroju
Dzięki postępowi wiedzy w ciągu ostatnich 20-30 lat wiemy, że tkanka tłuszczowa jest nie tylko zwykłym rezerwuarem energii. Przez wiele lat uważano, że w okresie po posiłkowym zgromadzony tłuszcz w postaci TG (triglicerydów) może być mobilizowany w okresie niedoboru pożywienia. U dorosłego człowieka zawartość tkanki tłuszczowej wynosi 17-23 proc. Jest to więc niewątpliwie magazyn energii. Obecnie wiadomo, że tkanka tłuszczowa nie jest zwykłym magazynem energii, ale aktywnym uczestnikiem i modulatorem nie tylko własnego metabolizmu. To kluczowy czynnik biorący udział w metabolizmie energetycznym ważnych narządów, takich jak mózg, mięśnie (mięsień sercowy) i wątroba.

Tkanka tłuszczowa jako gruczoł wydzielania wewnętrznego
Tkanka tłuszczowa odgrywa ogromna rolę w procesach metabolicznych. Wydziela szereg substancji o znaczeniu kluczowym dla prawidłowego funkcjonowania narządów i tkanek odległych. Jest niezbędna dla procesu pokwitania i zachowania płodności. Jej nadmiar natomiast (a szczególnie tkanka tłuszczowa trzewna) doprowadza do wielu chorób cywilizacyjnych, w szczególności – do cukrzycy. Chorobom tym można i należy zapobiegać.
Genetyczne uwarunkowania odżywiania i ich relacje do otyłości
Genetyczne uwarunkowania odżywiania mają ogromne znaczenie, ponieważ odpowiednio zbilansowana dieta jest warunkiem zdrowia i prawidłowego stylu życia. Nawyki żywieniowe wśród populacji na świecie wykazują duże zróżnicowanie. Fakt ten nie jest dostatecznie doceniany i słabo rozumiany, choć ma ogromne znaczenie w występowaniu otyłości i jej powikłań.
Tymczasem coraz więcej jest doniesień sugerujących, że genetyczne różnice wśród ludzi są przyczyną preferencji pokarmów i sposobu odżywiania się. Wstępne wyniki badań sugerują, że związek między stylem życia a otyłością jest przynajmniej częściowo uwarunkowany genetycznie. Istnieje korelacja między genami wpływającymi na żywieniowe nawyki, a to z kolei wpływa na gromadzenie tłuszczu i na metabolizm ustroju. Liczne badania epidemiologiczne wskazują na istotny związek między tłuszczem zawartym w diecie a masą ciała.
Występowanie otyłości obejmuje cały świat. Wraz z nią zwiększają się metaboliczne zaburzenia. Stanowi to medyczny, ekonomiczny i epidemiologiczny problem. Walka z tym problemem jest trudna, bo przyczyny otyłości nie są jasno zdefiniowane i dostatecznie zrozumiane. Wiedza o genetycznych i fenotypowych cechach i środowiskowych interakcjach być może rzuci nowe światło na temat otyłości i jej metabolicznych powikłań.
---
prof. dr hab. n. med. Ida Kinalska - Cukrzyca a Zdrowie - Magazyn medyczny poświęcony cukrzycy
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Cukrzyca. Dlaczego lubię moją chorobę.

2012-01-12T07:00:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Mariusz P.

Cukrzyca to nie koniec świata. Z cukrzycą można żyć, czuć się szczęśliwie oraz poznawać prawdę o sobie i otaczającym świecie. Nie warto się poddawać. Przeczytaj, a polubisz swoją chorobę.

Siła i satysfakcja

Dlaczego lubię moją chorobę? – dziesięć powodów

1.Wiedza o samym sobie
Sokrates powiedział: „Nie warto żyć życiem nie poznanym”.
Przez lata życia z cukrzycą dowiedziałam się o sobie kilku rzeczy:
– mam silną wątrobę, która przy każdej okazji pompuje mi do krwi glukozę, podnosząc tym samym poziom cukru we krwi;
– kiedy zaczynam się niecierpliwić, okazuje się, że mam zbyt wysoki poziom cukru we krwi;
– jeśli po wejściu na schody czuję słabość w nogach, wiem, że mam zbyt niski poziom cukru we krwi;
– jeśli budzę się w środku nocy i zaczynam wyjaśniać mężowi, jak rozwiązać światowe problemy, poziom cukru we krwi wynosi około 40!
Któż, poza osobą chorą na cukrzycę, wiedziałby o sobie aż tyle?
Maria, moja przyjaciółka, również chora na cukrzycę insulinozależną, zauważa: – Czuję, że mam większe pojęcie na temat tego, jak mój organizm reaguje na różne bodźce, bo – prawdę mówiąc – muszę to wiedzieć. Muszę wiedzieć, że śmietanka do kawy podnosi poziom cukru we krwi. Lepiej niż mój lekarz wiem, jak moje ciało reaguje na zmiany faz księżyca, co wpływa na hormony, a te z kolei na poziom cukru we krwi.

2 .Być najlepszym
Wierzę, że wszyscy ludzie chcą być w czymś dobrzy, jakoś się wyróżniać. Cukrzyca pomaga nam ocenić, jak sobie radzimy.Badanie poziomu cukru we krwi, hemoglobina A1C czy najbardziej błahe oznaki komplikacji to znaki, by wziąć się za wyrównywanie cukrzycy. Początkowej frustracji z powodu zbyt wysokiego wyniku, cieszę się z tego znaku, bo dzięki niemu mogę wrócić na właściwe tory. – Organizm ostrzega nas lepiej niż w przypadku większości ludzi” – mówi Andżelika, przyjaciółka z cukrzycą typu 2. – Jestem w pełni świadoma, gdy chodzi o to, co jem. Dzięki temu nigdy nie miewam problemów z nadwagą. Tomasz, który zachorował w wieku 12 lat, wyjaśnia: – Cukrzyca bardzo wcześnie nauczyła mnie, jak gromadzić siły i determinację niezbędne do pokonywani wszelkich przeciwności. Dzięki niej potrafię lepiej radzić sobie z problemami.

3. Ćwiczenia fizyczne
Wszystkie czasopisma, niezależnie od ich tematyki, trąbią od czasu do czasu o korzyściach płynących z ćwiczeń fizycznych. Wszyscy wiemy, że są dla nas dobre. Gdy ćwiczę regularnie mam lepszy poziom cukru we krwi, a ponieważ uwielbiam, gdy na ekranie glukometru pojawiają się „dobre” numerki, łatwiej mi wstawać rano i zrobić kilka skłonów czy przysiadów. Anna, która zachorowała na cukrzycę insulinozależną po czterdziestce, przyznaje: – Każda sekunda spędzona na ćwiczeniach daje mi siłę. Czuję, jakbym w ten sposób odpychała od siebie powikłania związane z chorobą.

4. Wiedza na temat zdrowego odżywiania się
Jako chorzy na cukrzycę, odżywianie się traktujemy prawie jak dziedzinę nauki. Wiemy, co jest dla nas korzystne i zdrowe. Umiemy dokonywać właściwych wyborów. – Unikam potraw smażonych oraz wszystkiego, co niezdrowe. Czuję, że mam dzięki temu dużo więcej energii – podkreśla Maria. Zamiast jeść potrawy, które sprawiają, że poziom cukru we krwi star- tuje w górę jak rakieta, zmuszeni jesteśmy dokonywać właściwych wyborów.

5. Poczucie przynależności
– Za każdym razem, gdy słyszę lub czytam o kimś, kto choruje na cukrzycę, ogarnia mnie uczucie braterstwa. Zawsze mogę spotkać się z innymi chorymi, którzy rozumieją, przez co muszę codziennie przechodzić. Z przyjaciółmi założyliśmy grupę wsparcia. Raz w miesiącu wraz z rodzinami organizujemy wspólne przyjęcie. Do naszej grupy należą cztery osoby z cukrzycą typu 1, jedna z cukrzycą typu 2 oraz małżeństwo, które ma syna z cukrzycą typu 1. Grupa jest szczególnie ważna, gdy jedno z nas otrzymuje jakieś niedobre wieści na temat swego zdrowia. Jak mówi Tomasz: – Cukrzyca sprawiła, że udało mi się zawiązać wspaniałe przyjaźni z innymi cukrzycami, którzy potrafią zrozumieć mnie w chwilach, gdy inni nie są w stanie.

6. Gadżety
– Możecie wierzyć lub nie, ale naprawdę tęskniłabym za moim glukometrem, gdyby wynaleziono w końcu lek na cukrzycę. Uwielbiam go, szczególnie gdy podaje dobre wyniki. Maria ma świetny glukometr, który zapamiętuje wyniki, a po podłączeniu do komputera pozwala wydrukować różnego rodzaju wykresy!

7. Kreatywność
Osoby twórcze mają dobry hu- mor, nigdy się nie nudzą i traktowane są z szacunkiem. „Co powinnam zjeść, żeby mieć odpowiedni poziom cukru we krwi?”, „Jak zmieścić w napiętym rozkładzie zajęć ćwiczenia fizyczne?” czy „Jak zachować dobry humor, gdy dieta jest tak strasznie wymagająca?” – rozwiązywanie tego typu problemów wymaga zdolności twórczego myślenia.

8.Współczucie dla innych – a także dla siebie
– Kiedyś sądziłam, że jestem niemiła – naprawdę. Bez przerwy krzyczałam na dzieci. Wystarczył najbardziej nawet banalny powód. Później, a było to już pięć lat temu, udało mi się w końcu lepiej wyrównać moją cukrzycę. Dzieci były zdumione. Szczególnie najstarszy syn, który studiował wtedy na uniwersytecie. Gdy przyjechał na święta do domu, zdał sobie sprawę, że się zmieniłam! Że jestem miła! Czy mamie coś się stało? – dopytywał. – Nauczyłam się kochać samą siebie, bo okazało się, że moja drażliwość była efektem niewyrównania cukrzycy, a nie tego, jaka naprawdę jestem. – Teraz, gdy ktoś ze znajomych zachowuje się dziwnie, łatwo się złości lub nie umie się skoncentrować, staram się go zrozumieć, bo wiem, że powodem takiego zachowania może być jego kondycja fizyczna – głód, zmęczenie, brak witamin albo cukrzyca.

9. Rozwój duchowy
– Dawniej dużo zastanawiałam się nad tym, czym zasłużyłam sobie na chorobę. Dzięki rozmyślaniom i kontemplacji doszłam jednak do wniosku, że być może cukrzyca nie jest wcale karą. Że ma nauczyć mnie jak najwięcej o dyscyplinie, miłości oraz o tym, jak ważne jest to, by kochać samą siebie. Jedna z przyjaciółek powiedziała mi coś takiego: – Dzięki cukrzycy o wiele wcześniej od innych musimy stawić czoło własnej śmiertelności. Chorzy na cukrzycę lepiej rozumieją, jaka jest wartość życia i jak ogromne znaczenie ma zdrowie.

10. Jak kierować swym losem – nigdy więcej złych wieści!
Lao Tzu, chiński mędrzec, powiedział kiedyś: „Silniejszy jest nie ten, kto pokona przeciwnika, ale ten, kto pokona samego siebie”. Tak, możemy kontrolować swój los. Musimy jednak aktywnie uczestniczyć w przebiegu naszej choroby – musimy się kształcić, dużo czytać i dbać o zdrowie. Daje to poczucie kontroli nad biegiem swego życia, a także ogromną siłę i satysfakcję.
---
Autor : Michał Iwańczuk / Magazyn Cukrzyca a Zdrowie
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Czy telewizja zagraża rozwojowi osobowości dziecka?

2012-01-10T13:20:00.000-08:00

Autorem artykułu jest DUSIA

Jestem pielęgniarką i pracuję w szkole.
Najważniejsza dla mnie jest profilaktyka zdrowotna,dlatego uważnie przyglądam się uczniom, którzy często przychodzą do mojego gabinetu z różnymi dolegliwościami. W czasie tych wizyt zbieram wywiady od uczniów i ich rodziców. Te rozmowy nasunęły mi tematy do przemyśleń.

Profesor psychiatrii dziecięcej na uniwerysetcie w Marsylii, Marceli Rufo, stwierdza, że "niepowodzenia szkolne, niespokojne zachowanie się dzieci, brak skupienia, trudności zapamiętywania jak i deficyt snu i jego łańcuchowe reakcje są wprost proporcjonalne do czasu jakie dziecko spędza przed telewizorem i monitorem".

Telewizja stała się integralną częścią rodzinno- domowego życia. Towarzyszy rodzinie w dni powszednie i świąteczne. Ta domowość ma bardzo ważne znaczenie dla wychowania dziecka. Bezpowrotnie minęły czasy, kiedy żyliśmy w przekonaniu, że telewizja jest elementem integrującym rodzinę, że wspólne oglądanie telewizji umacnia więzy rodzinne, a dziecko przed telewizorem jest bezpieczniejsze niż na ulicy.

W kontekście narastającej agresywności i przestępczości dzieci i młodzieży spostrzega się, iż telewizja jest jedną z głównych przyczyn tego zachowania. Amerykańscy naukowcy obliczyli, że " aby obejrzeć na żywo tyle aktów przemocy, ile dziecko ogląda między 7-8 rokiem życia, trzeba żyć w środowisku przestępczym przez 580 lat" (jak podaje SM Magazyn 4-6. 11.1994 ) Z badań przeprowadzonych w Ośrodku Badań Opinii publicznej TV wynika, że "polskie dziecko ogląda telewizję codziennie przez 4 godziny". Inne doniesienia mówią, że " na polskich ekranach co 4 minuty emitowane są sceny przemocy, gwałtu i walki". Autorzy agresywnych kreskówek twierdzą, że dziecko doskonale wie, co jest dobre, a co złe i świadome jest fikcyjności i fantastyczności ekranowych sytuacji. Ale dziecko, to nie zaprogramowana maszyna.

Dziecko od chwili urodzenia gwałtownie rozwija swoje intelektualne zdolności. Jednak te procesy - obejmujące myślenie, pamięć i zrozumienie - nie są tak widoczne, jak np. wydłużanie się kończyn. Tylko obserwacja dziecka dostarcza nam dowodów na jego rozwój umysłowy. Ciągły kontakt z otoczeniem - środowiskiem, ludźmi i zjawiskami stymuluje u dziecka gwałtowny rozwój osobowości, który idzie w parze z rozwojem fizycznym. Zmiany te świadczą o postępującym procesie uczenia się.

Teoria uczenia się z perspektywy czasu i współczesnej wiedzy jest oczywista i banalna: wszystkie dzieci uczą się poprzez próby i błędy, nagrody i kary, obserwację i naśladownictwo. Zwłaszcza obserwacja i naśladowanie jako sposoby uczenia się zachowań społecznych są ważne, gdyż obejmują nie tylko modele społeczne w postaci żywych osób, lecz także modele fikcyjne. A więc i postać z telewizora. Można to zauważyć zwłaszcza na dziecięcych zabawach karnawałowych, gdzie sala pełna jest Batmanów, Zorro, policjantów, Supermanów. Poprzez rozpowszechnianie i łatwość dostępu telewizji kablowej rozpoczęła się dominacja kultury wizualnej nad kulturą słowa.

Wzrost znaczenia telewizji w życiu dziecka zbiegł się z upadkiem lub trudnymi warunkami działania tradycyjnych instytucji kultury, jak również z coraz cięższą sytuacją ekonomiczną rodziców. Z powodu braku organizacji dziecku czasu wolnego, pogoni rodziców za środkami do życia, najczęściej dziecko otrzymuje "klucz na szyję" i wolny czas z którym nie wie co zrobić. Ani klocki lego, ani lalka Barbie tak nie kuszą jak kolorowy ekran. Jest to najłatwiejsza i najpopularniejsza forma spędzenia czasu. Telewizja zaspokaja dziecięcą ciekawość od razu, dostarczając mu przy tym wiele emocji. Według koncepcji uczenia się, widzowie - dzieci uczą się zachowań poprzez ich obserwację na ekranie.

Obecnie dominują filmy "akcji". Pokazują one uproszczony obraz świata i człowieka. Mają wartką akcję. Nie pozostawiają czasu na refleksję - przemyślenia, są"naładowane" okrucieństwem i różnego rodzaju walką. Oto co dzieci mogą obejrzeć w tej zbrutalizowanej telewizji i na płytach CD lub DVD. Ciągłe oglądanie programów obfitujących w ostre filmy doprowadza do zachowań agresywnych i powoduje zobojętnienie na te bodźce.

Powszechnie sądzi się, że najłatwiej wywołać agresję, gdy się człowieka skrzywdzi. Badania nad przenoszeniem się agresji z ekranu na realne sytuacje wskazują, że zachowania agresywne a nawet okrucieństwo, można wywołać u osoby, która nie ma podstaw czuć się skrzywdzoną, a tylko miała okazję obserwować zachowanie agresywne. Tak, więc z jednej strony oferują unikalną możliwość oglądania świata, stwarzając dziecku wyjątkowo silne bodżce rozwojowe, z drugiej strony stwarzają potencjalne zagrożenie rozwoju osobowości dziecka. Dlatego tak ważne jest aby RODZICE wiedzieli co ich dziecko ogląda i ile czasu spędza przy ekranie. Niestety, chociaż jest tak duży pęd za pieniądzem dzieci posiadają w swoich pokojach nie tylko odzielny telewizor ale też komputer z dostępem do internetu.

---
http://wwwpielegniarkaszkolna.blogspot.com
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Rodzaje diet oczyszczających, ich zastosowanie i walory

2012-01-10T13:10:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Olek Nowak

Obecnie coraz większy nacisk kładzie się na zdrowy styl życia. Znakomitym sposobem na polepszenie samopoczucia, dodanie organizmowi energii oraz poprawę wyglądu zewnętrznego ma dieta oczyszczająca.

W diecie oczyszczającej ogromnego znaczenia nabiera usuwanie toksyn z komórek naszego ciała. Tutaj też pojawia się fundamentalna różnica pomiędzy dietą oczyszczającą i innymi rodzajami diet. W czasie stosowania diety oczyszczającej nie chodzi o obniżenie ciężaru ciała czy spadek tkanki tłuszczowej lecz usunięcie szkodliwych substancji zalegających w naszym systemie.

Dietę oczyszczającą powinny stosować osoby ciągle wyczerpane, a także te, które prowadzą niezdrowy tryb życia. Szczególnie będzie to miało znaczenie w przypadku osób, jakie nieregularnie odżywiają się oraz pacjentów po przebyciu ścisłego kurowania lekami o znacznej toksyczności. W zasadzie każdy z nas powinien raz na jakiś czas stosować dietę oczyszczającą. Jedynie w przypadku problemów z układem pokarmowym, chorób serca oraz ciąży należy wstrzymać się od korzystania z tego rodzaju diety.
Najpopularniejszymi rodzajami diet oczyszczających są: dieta oczyszczająca owocowo-warzywna i dieta oczyszczająca oparta na sokach.

Dieta oczyszczająca owocowo-warzywna wiąże się z dostarczaniem organizmowi jak największej ilości witamin. Początkowo wprowadzone zostają jedynie owoce, następnie świeże warzywa, a w końcowej fazie diety - nabiał. Oczyszczanie organizmu odbywa się etapami, przy czym ważne jest, aby ściśle przestrzegać ich kolejności. Dieta trwa dziesięć dni, a ponieważ organizm otrzymuje dawkę jedynie sześciuset kalorii dziennie, pierwsze skutki kuracji odczuwalne są już w pierwszych dniach jej stosowania.

Dieta oczyszczająca oparta na sokach twa tylko trzy dni i opiera się na zastosowaniu różnego rodzaju soków. Zastępują one lub redukują spożywanie stałych posiłków. Dieta oczyszczająca tego typu jest łatwa w zastosowaniu, gdyż zbędne staje się przygotowywanie specjalnych posiłków. Opiera się na sokach, które mogą zawierać jabłka, banany, marchew, ananas, a nawet kapustę, szpinak czy buraki.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Brawo Justyna Kowalczyk. Triumf w Tour de Ski

2012-01-08T04:21:00.001-08:00

Piękna dziewczyna, piękne wyniki. Wygrała z astmatyczkami z Norwegii i całym pociągiem trenerów, lekarzy, czarowników i różnych innych magików.
Polak (Polka) potrafi!

ZALETY I WADY PŁYWANIA

2012-01-06T04:25:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Tomasz Zieliński

Pływanie - moim zdaniem jest to najzdrowsza i najlepsza forma aktywności fizycznej i ruchowej dla osób w każdym wieku. Jako osoba, która w pływaniu ma duże doświdczenie bardzo mocno zachęcam do uprawiania tego sportu.

Na początku wyjaśnię, jakie są zalety.

Przede wszystkim podczas pływania (obojętnie jak i jakim stylem) pracuje najwięcej rodzajów mięśni, dzięki czemu wpływa to na równomierny rozwój całego ciała.

Kolejnym argumentem uprawiania tego sportu jest to że, nie obciążamy stawów dzięki czemu nie narażamy ich na uszkodzenie.

Następny bardzo ważny czynnik jest to, że w tej dyscyplinie najszybciej możesz schudnąć, ponieważ różnorodność pracy mięsni wpływa na ich przyrost przy równoczesnym spalaniu dużej ilości energii. Dodatkowo, organizm człowieka spala zbędne kalorie w procesie dostosowania temperatury ciała w wodzie.

Ponadto pływając na basenie systematycznie (przynajmniej raz w tygodniu) wzmacniasz swoją obronę immunologiczną organizmu, dzięki czemu jesteś bardziej odporny na różnego rodzaju infekcje i choroby. W ten sposób możesz dużo zaoszczędzić pieniędzy na lekach i czasu na chodzeniu po lekarzach.

Kolejną zaletą pływania jest kształtowanie się mięsni Twojego ciała, dzięki czemu poprawisz swoją sylwetkę i jednocześnie swój wygląd. Gdy pływamy systematycznie przez około 30 do 40 minut proces poprawy sylwetki i wyglądu przebiega bardzo szybko.

Pływając również rozwijasz swój mózg, ucząc się każdego nowego ruchu. Wtedy w Twojej głowie powstają nowe połączenia nerwowe co sprawia, że Twój mózg i Twoje ciało staje się sprawniejsze. Proces ten trwa przez całe życie i sprawdza się w każdej innej sferze życiowej.

Pływanie bardzo dobrze wpływa na odprężenie organizmu, zalecane jest u osób, które narażone są na stres (w pracy, w szkole, w rodzinie). Ponadto będąc na basenie czy w Aquaparku możesz skorzystać z różnego rodzaju tzw. „biczy wodnych”, które rozluźnią mięsnie i wprowadzą Twój organizm w stan relaksu.

Teraz przedstawię wady pływania:

Na pewno dużym kłopotem jest strach przed wejściem do wody, ale przy dużej motywacji i odwadze jesteś w stanie to przezwyciężyć!!! Jeśli masz takie lęki, możesz sobie z tym poradzić w dwojaki sposób: zapisać się na prywatną lekcje pływania u instruktora na basenie lub spróbować samemu nauczyć się pływać

Znałem starszą Panią, która na wszystkich robiła ogromne wrażenie. W podeszłym wieku (powyżej 80 lat) „starsza Pani” chodziła na basen dwa razy w tygodniu i pływała poprawnie technicznie trzema stylami przez godzinę. Tempo było oczywiście wolne (jak to u staruszki) ale sam fakt, że kobieta w tym wieku umie poprawnie pływać zasługuje na pewno na ogromny podziw i wzór do naśladowania.

Następnym kłopotem mogą być różnego rodzaju uczulenia na chlor. Nie są to częste przypadki ale jednak się zdarzają. W takiej sytuacji trzeba się skonsultować z lekarzem i przestrzegać ściśle jego zaleceń.

Pewnie dla niektórych, problemem też będzie wydanie pieniędzy na wejście na basen. Moim zdaniem nie jest to duży kłopot, w porównaniu z korzyściami jakie zyskujesz pływając systematycznie. Pamiętaj, że ruch jest w stanie zastąpić każdy lek, natomiast żaden lek nie zastąpi ruchu.

Reasumując uprawiając systematyczne pływanie, jesteś w stanie zaoszczędzić na lekach i zyskać na zdrowiu.

Według mnie korzyści jakie daje pływanie niwelują wady i kłopoty jakie niesie za sobą uprawianie tego sportu.

---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zastosowanie sauny infrared

2012-01-06T02:45:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Bartłomiej Jakubowski

Bardzo wielu terapeutów zaleca aktualnie swoim pacjentom pobyt w saunie infrared. Jest do tego co najmniej kilka powodów. Taka sauna wyśmienicie wspiera utratę zbędnych kalorii, regulację ciśnienia, gwarantuje obniżenie wysokiego poziomu złego cholesterolu. Minimalizuje także ryzyko zachorowań na popularne choroby w sezonie zimowym.

Inną olbrzymią korzyścią, płynącą bezpośrednio z ciepła przenikającego nasz organizm, jest możliwość usunięcia toksyn organizmu. Ciepło pomaga usunąć toksyny z całego ciała. Chowają się one w głębi pod naskórkiem, a przez ciepło mogą wydostać się poprzez skórę. Niepożądane substancje, a nawet rtęć, pozostałości po toksynach pozostałych po paleniu tytoniu i wielu związków chemicznych (przykładem może być farba do włosów) - wszystko to codziennie pojawia się w ciele każdego z nas. Najwyższy czas aby skorzystać z możliwości współczesnej techniki. Obecnie można stwierdzić, że sauna na podczerwień na pewno da nam najpewniejszy efekt.

Trzeba wiedzieć jaka jest różnica pomiędzy sauną tradycyjną, a sauną infrared. Przede wszystkim różnica jest taka, iż w saunie fińskiej ogrzewającym nas elementem jest bardzo gorące powietrze, które ma zwykle około 80 stopni C, zaś w skrajnych sytuacjach dochodzi nawet do 120 stopni C. Z kolei w saunie na podczerwień podstawowym źródłem ciepła jest podczerwień. Fale podczerwieni nie ogrzewają powietrza, ponieważ działają one wprost na nasze ciało. Temperatura w saunie na podczerwień jest więc znacznie niższa niż w przypadku saunie parowej.

Należy mieć świadomość, że osoby chore na astmę nie mogą korzystać z sauny tradycyjnej, gdyż wdychają tam bardzo ciepłe powietrze. Z kolei w saunie infrared powietrze nie jest gorące.

Poza tym sauna infrared jest znacznie łatwiejsza w obsłudze, podgrzewa nas intensywniej niż sauna tradycyjna. Na dodatek ten rodzaj sauny potrzebuje znacznie mniej energii.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Półpasiec - wiedza w pigułce

2012-01-06T02:34:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Piotr Włast

Półpasiec jest wirusową, zakaźną chorobą. Do jego powstania przyczynia się wirus, varicella zoster virus (VZV), który jest także odpowiedzialny za wystąpienie ospy wietrznej oraz bywa ściśle powiązany z wirusem opryszczki.

Osoby, które nie przebyły jeszcze ospy wietrznej, nie powinny przebywać w pobliżu ludzi chorych na półpaśca, ponieważ istnieje wówczas ryzyko zarażenia. Początkowo półpasiec może być trudny do zdiagnozowania, ale nie warto tej przypadłości bagatelizować.
Przyczyny pojawienia się choroby nie zawsze są oczywiste. Półpasiec pojawia się u osób, które w swej młodości przybyły ospę wietrzną. Wówczas ma miejsce reaktywacja utajonego wirusa, który kiedyś tej chorobie towarzyszył. Z wiekiem ryzyko zachorowania na półpasiec wzrasta. Szacuje się, że największa zachorowalność ma miejsce po 60 roku życia. Objawy choroby zwykle widoczne są w momentach obniżonej odporności organizmu, np. na skutek przebytego przeziębienia. Przypadłość można zdiagnozować po dolegliwościach takich, jak złe samopoczucie, podwyższona temperatura ciała, zaczerwienienie i występowanie bolesnych pęcherzyków na ciele, które powodują uczucie świądu i nieprzyjemnego pieczenia.
Zmiany skórne umiejscowione są po jednej stronie ciała, co wiąże się z nazwą choroby – półpasiec. Najczęściej pojawiają się one w górnej części twarzy, na tułowiu, szczególnie w okolicach klatki piersiowej. Powyższym objawom mogą również towarzyszyć nerwobóle. Jeśli wystąpią tego typu dolegliwości, należy jak najszybciej udać się do lekarza, który zaleci odpowiednie leczenie. Przypadłości nie wolno lekceważyć, ponieważ, pomijając nieprzyjemne objawy, mogą się pojawić poważne powikłania. Do tych najpoważniejszych należą: zapalenie rogówki i błony naczyniowej oka, jak również porażenie nerwów, które są odpowiedzialne za ruch gałki ocznej. Istnieje także możliwość częściowej utraty słuchu oraz porażenie nerwu twarzowego.
Po zapoznaniu się z przypadłością, lekarz zaleci pacjentowi leki przeciwwirusowe, których celem jest powstrzymanie rozmnażania się wirusa i złagodzenie objawów, a z czasem całkowite pozbycie się choroby. Dodatkowo pacjent powinien włączyć do leczenia środki odkażające, które stosuje się bezpośrednio na zmiany skórne. Czas leczenia jest uzależniony od stadium choroby. Zwykle jednak jest to okres 2-3 tygodni. Po ustąpieniu zmian skórnych nie należy przerywać terapii, jeśli półpaścowi towarzyszyły inne objawy, które jeszcze nie minęły. Nerwobóle mogą utrzymywać się przez dłuższy czas, dlatego zaleca się leczenie do momentu ich ustąpienia.
---
Więcej informacji: Polpasiec.eu
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Czym jest otyłość?

2012-01-03T11:39:00.000-08:00

Coraz więcej ludzi na całym świecie ma problemy z nadwagą. Już nasze dzieci coraz częściej przybierają nienaturalne kształty. Jak tak dalej pójdzie już za kilkadziesiąt lat ciężko będzie znaleźć osobę, która nie będzie miała problemu z nadwagą. Ludzie zamiast szukać przyczyn swojej otyłości a co za tym idzie wielu chorób z niej wynikających, wolą biegać po lekarzach i ufać w moc tabletki na wszystko.

Jeszcze inni popadają w chore diety,które szybko zbijają wagę, po czym jeszcze szybciej ją nadrabiają. Wielu powie jednak, że schudło i utrzymało wagę, choćby na białkowej diecie dr. Atkinsa, która bądź co bądź bije rekordy popularności w Stanach Zjednoczonych.
Nikt jednak nie zastanawia się jak tak dieta wpływa na nasze zdrowie?
Prawda jest taka, że skutecznie zakwasza ona organizm, obciąża nerki a co za tym idzie i serce, ponieważ podnosi ciśnienie krwi. Nie wspomnę już o tym ile energii i enzymów organizm człowieka musi zużyć na strawienie mięsa. Nadmiar białka w organizmie także powoduje wiele problemów z jego wydalaniem. Wynik jest taki, że obciążamy tylko system limfatyczny i powoli uszkadzamy arterie krwionośne.
Czym zatem jest otyłość i jak skutecznie z nią walczyć?
Przede wszystkim trzeba zdać sobie sprawę, że otyłość jest chorobą i trzeba poważnie do niej podchodzić. Nie jest to głównie fizyczny problem. Prawdziwa przyczyna tkwi w nas samych, w naszych duszach i umysłach. Nie potrafimy poradzić sobie z naszymi wieloletnimi przyzwyczajeniami żywieniowymi, wciąż popełniając te same błędy. Mówimy, że jesteśmy uzależnieni od słodyczy,ciast etc. Nic bardziej mylnego, ponieważ wszelkie nasze pragnienia i decyzje pochodzą prosto z naszego umysłu. Nasze ciało zawsze będzie słuchać się umysłu i nigdy nie zrobi niczego, czego sami zrobić byśmy nie chcieli. Także problem tkwi w sile woli, no i wiedzy, której wielu ludziom brakuje.
Organizm ludzki zbudowany jest tak, aby wszelkie niezbędne do życia pierwiastki pobierał z otaczającego go świata. Także, jeśli brakuje ich w pożywieniu, które dostarczamy, instynktownie będzie ich szukać do skutku, aż je otrzyma. Jest to główna przyczyna wiecznego głodu u ludzi, którzy odżywiają się głównie śmieciowym jedzeniem i nigdy mając pełne żołądki nie są nasyceni.

Główną zatem przyczyną epidemii otyłości na razie głównie w świecie zachodnim, są węglowodany. Odkąd w połowie XIX wieku zaczęto produkować biały cukier z buraka, oczyszczony bezwartościowy dla nas produkt, ludzkość powoli zaczęła chorować na choroby wcześniej praktycznie nieznane. To samo dotyczy oczyszczonej soli i mąki. Dodatkowe łączenie węglowodanów i białek powoduje problemy z ich trawieniem,co jest pośrednią przyczyną otyłości. Rafinowana, przerabiana na tysiące sposobów żywność, hodowla zwierząt jedynie dla zysku, wmawianie nam, że mleko jest zdrowe, wszechobecne reklamy w telewizji, które uczyniły z nasyconego tłuszczu wroga numer jeden, spowodowały i nadal powodują wielkie szkody w społeczeństwie.
Także jeśli chcemy być szczupli i zdrowi, zadbajmy przede wszystkim o to co mamy w lodówce, w jaki sposób się odżywiamy. Pamiętajmy o wartościowym, żywym pożywieniu jakim są warzywa. Nie dajmy się omotać telewizyjnej papce informacyjnej. Dostarczajmy organizmowi energii, którą skutecznie wykorzysta, bez jego osłabiania. Zadbajmy wreszcie o nas system limfatyczny i perystaltykę jelit jak najwięcej się ruszając, ćwicząc na miarę własnych sił i możliwości. Nasze ciała zbudowane są tak, że potrzebują wiele ruchu. Bezruch powoduje jedynie szybsze starzenie się organizmu i problemy z wszystkim prawie systemami.

Także, aby skutecznie walczyć i wygrać z otyłością musimy pokonać samych siebie, nasze przyzwyczajenia, uzależnienia, zdobyć odpowiednią wiedzę na temat odżywiania i oczyszczania, no i ćwiczyć ciało i umysł. Wyniki przekroczą nasze najśmielsze oczekiwania, będzie to podziękowanie naszego organizmu za naszą mądrość i siłę.

o Autorze

piotrjankiewicz.pl

Artykuł pochodzi z serwisu Albercik.pl - darmowe artykuły na WWW

Zespół Aspergera

2012-01-03T10:03:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Paweł End

Zespół Aspergera jest to zaburzenie rozwojowe, które wchodzi w skład spectrum autyzmu. Często nazywa się je lżejszą odmianą tej choroby. Przypadłość ta wiąże się z lekkim upośledzeniem psychicznym dziecka, w szczególności z problemami w okazywaniu uczuć i z przystosowywaniem się do nowej sytuacji społecznej.

W początkowym etapie zespół Aspergera przypomina autyzm, bowiem choroba wykazuje taki sam rodzaj upośledzenia. Jednak z czasem pojawiają się pewne cechy odmienne, np. u dziecka prawidłowo rozwija się aparat mowy, co umożliwia komunikację. U dzieci z zespołem Aspergera zauważyć także można rozwój intelektualny oraz nietypowe zainteresowania.

Podstawowymi objawami tej przypadłości jest trudność w akceptacji zmian, w nawiązywaniu kontaktów międzyludzkich, nieumiejętność pracy w grupie, problem z komunikacją niewerbalną objawiający się ograniczonym użyciem gestów, słabą mimiką twarzy, a także unikaniem kontaktu wzrokowego. Ludzie chorzy na zespół Aspergera mają również problem z okazywaniem empatii, nie umieją współczuć ani niczego przeżywać z drugą osobą. Chorzy rzadko interesują się tym co dzieje się w ich otoczeniu, natomiast wykazują bardzo duże zainteresowanie jakąś konkretną dziedziną, np. matematyką, fizyką, informatyką. Może się również pojawić kłopot z rozumieniem wypowiadanych do takich osób słów, a w szczególności nieumiejętność zrozumienia przenośni, ironii czy aluzji. Podobnie, jak w przypadku autyzmu, zespołowi Aspergera towarzyszy izolacja i niechęć do przebywania w towarzystwie innych osób.
Przyczynami pojawienia się u dziecka tej choroby są najczęściej uwarunkowania genetyczne, dziecięce porażenie mózgowe, uszkodzenie ośrodkowego układu mózgowego lub późne poczęcie dziecka przez rodziców. W tym ostatnim przypadku ryzyko zachorowalności rośnie, jeśli rodzice zdecydują się na poczęcie dziecka po 40 roku życia.

Nie ma możliwości wyleczenia zespołu Aspergera. Środki farmakologiczne, które przepisuje lekarz osobom cierpiącym na tę przypadłość, mają jedynie na celu złagodzenie zaburzeń takich, jak nadmierna impulsywność czy agresja. Istnieją placówki, w których dzieci cierpiące na zespół Aspergera zostają poddawane terapii. Terapeuci pracują z takimi osobami indywidualnie lub w grupach. Wykwalifikowane osoby do współpracy z dziećmi dokonują diagnozy i oceniają zakres i poziom zaawansowania potrzebnej terapii. Czas jej trwania dopasowywany jest do indywidualnych potrzeb dziecka. Istnieje także możliwość konsultacji rodziców dzieci z psychologiem, neurologiem lub genetykiem.
---
Po więcej informacji zapraszamy na stronę: www.zespolaspergera.com
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Angina - objawy, leczenie, powikłania

2012-01-03T10:01:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Paweł End

Angina to choroba, na którą rok rocznie zapada wielu Polaków. Przypadłość ta jest zapaleniem błony śluzowej gardła oraz migdałków. Najczęściej chorują na nią dzieci oraz młodzież, rzadziej ludzie starsi. Wiele osób bagatelizuje objawy anginy, co może doprowadzić do powikłań i wydłużonego leczenia.
Angina należy do chorób infekcyjnych, którą wywołują paciorkowce hemolizujące z grupy A, albo, w innych przypadkach, wirusy, które są odpowiedzialne za wystąpienie przeziębienia.
Choroba ta przenosi się drogą kropelkową, dlatego też łatwo się nią zarazić od innej osoby, tym bardziej jeśli nasz układ odpornościowy został osłabiony. Do wzrostu zachorowalności przyczyniać się może również picie zimnych napojów oraz nagłe zmiany temperatury w pomieszczeniu.

Do objawów anginy należą:
- podwyższona temperatura ciała,
- ból w okolicy migdałków,
- problemy z przełykaniem i swobodnym oddychaniem
- bóle kostno-stawowe,
- uczucie rozbicia,
- brak apetytu
- niekiedy wymioty (u małych dzieci).
W przypadku wystąpienia powyższych objawów konieczne jest natychmiastowe udanie się do lekarza, który zaleci leczenie. Zazwyczaj potrzebna jest kuracja antybiotykowa, podczas której należy pozostać przez kilka dni w łóżku. W przypadku wystąpienia anginy wirusowej, często wystarczające okazują się leki hamujące rozwój bakterii. Najczęściej podaje się wówczas tabletki do ssania lub płyny do płukania gardła. Osoby starsze mogą dodatkowo przyjmować doustne leki przeciwbólowe. W trakcie leczenia, zwłaszcza antybiotykami, bardzo ważne jest przestrzeganie kilku podstawowych zasad. Przede wszystkim należy pamiętać o tym, by nie przyjmować leków na pusty żołądek. Można także zastosować specjalny środek osłonowy, który chroni śluzówkę żołądka przed podrażnieniem. Trzeba również zadbać o właściwe odżywianie oraz uważać na to, by nie odwodnić organizmu, zwłaszcza, jeśli chorobie towarzyszy wysoka gorączka.

Nie należy bagatelizować pojawienia się anginy, co niestety robi wielu z nas, ponieważ można się narazić na nieprzyjemne powikłania. Do najczęściej występujących powikłań zalicza się ropień migdałków, który tworzy się zwykle w związku z gromadzeniem się treści ropnej między torebką migdałkową a powięźnią pokrywającą boczne ścianki gardła. Innym przypadkiem powikłania jest zapalenie mięśnia sercowego lub zapalenie stawów, skóry albo nerek. Jeśli na chorobę zapadają małe dzieci, istnieje ryzyko wystąpienia wady serca.
Pamiętajmy - mimo, iż angina zostanie podana leczeniu, które zakończy się powodzeniem, istnieje możliwość nawrotu choroby.
---
Zobacz również: www.angina.net.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Ostre zatrzymanie moczu u mężczyzn w wieku podeszłym

2012-01-03T09:58:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Filip Grodzicki

Ostre zatrzymanie moczu jest dość często występującym nagłym stanem w urologii. Artykuł opisuje przyczyny, objawy oraz sposób leczenia dolegliwego chorzenia.
Ostre zatrzymanie moczu to nagła, bolesna niezdolność do oddania moczu mimo rozciągniętego pęcherza moczowego.

Przyczyny
Najczęstszą przyczyną ostrego zatrzymania moczu u osób w podeszłym wieku jest zaparcie lub zaleganie mas kałowych w odbytnicy – jest to zaburzenie stosunkowo proste do usunięcia. Przyczyny znacznie poważniejsze, gdyż nie zawsze odwracalne lub wymagające intensywnego leczenia to m.in. cukrzyca, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, ropień, zakażenie pęcherza moczowego, zapalenie dróg moczowych, opryszczka narządów płciowych, choroba ośrodkowego układu nerwowego, kamica moczowa, uraz lub leki.

Mechanizmy powstawania
Bezpośrednio za zatrzymanie moczu odpowiada zwykle jeden z trzech mechanizmów, do których prowadzi większość z powyżej opisanych chorób. Są to:
1.) Zwężenie drogi odpływu z pęcherza moczowego – powstaje na przykład na wskutek ucisku z zewnątrz spowodowanego zalegającymi masami kałowymi w odbytnicy;
2.) Pęcherz neurogenny – sugeruje przerwanie unerwienia pęcherza co prowadzi do osłabienia skurczu mięśnia wypieracza pęcherza lub upośledzenia rozkurczu zwieracza pęcherza;
3.) Niedostateczna aktywność mięśnia wypieracza pęcherza – jego osłabienie może powodować rozciągnięcie pęcherza moczowego.

Objawy towarzyszące
Osoby cierpiące na ostre zatrzymanie moczu, skarżą się na ból podbrzusza, całkowite bądź częściowe zatrzymanie moczu, bolesne oddawanie moczu oraz nietrzymanie moczu. Z uwagi na przyczynę schorzenia może również występować gorączka, majaczenia, krwiomocz.

Leczenie
Leczenie ostrego zapalenia pęcherza rozpoczyna się od szybkiego opróżnienia pęcherza moczowego poprzez cewnikowanie bądź usunięcie zalegającej przeszkody. Najprostszą i skuteczną metodą leczenia schorzenia jest wprowadzenie cewnika przez cewkę moczową na stałe. W prawdzie w przypadku dolegliwości spowodowanej łagodnym rozrostem cewki gruczołu krokowego wystarczy okres 3 dni. Cewnikowanie okresowe może przeprowadzić sam pacjent po odpowiednim przeszkoleniu , u osób starszych lub niesprawnych ruchowo zabieg przeprowadza zwykle pielęgniarka.
Poprawę objawów choroby obserwuje się w przypadku zastosowania leczenia farmakologicznego doksazosyną lub tamsulozyną . Są to jednak substancje pomagające zapobiegać lub zwalczać objawy, nie zmniejszają jednak ryzyka zachorowania . Mogą ponadto wywoływać objawy uboczne – zawroty głowy, spadek ciśnienia. Stosuje się również leki typu finasteryd, skuteczne w przypadku łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.
Osoby w wieku podeszłym w przypadku występowania czynników wyzwalających, takich jak np. udar mózgu czy zapalenie płuc wymagają hospitalizacji.
Rozpoznanie i leczenie ostrego zatrzymania moczu bywa utrudnione ze względu na występowanie chorób współistniejących oraz przyjmowaniu wielu leków przez pacjentów w podeszłym wieku, które mogą zmieniać obraz kliniczny choroby.

---
Wizyty domowe lekarzy Wrocław
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Gimnastyka mózgu - ćwiczenia według dr Dennisona

2012-01-03T09:52:00.000-08:00

Autorem artykułu jest GreenEye

Doktor Paul E. Dennison jest twórcą metody terapeutycznej znanej jako kinezjologia edukacyjna. Do odkrycia powiązań między sprawnością fizyczną a umysłową doprowadziły go studia nad jego własną chorobą. Dennison był dyslektykiem i to właśnie terapia dyslektyków była pierwszym rodzajem ćwiczeń, jakie opracował.

Pionierskie badania dr Paula Dennisona wykorzystują elementy psychologii rozwojowej, pedagogiki i jego podstawowej specjalizacji – filozofii. Jednak w odróżnieniu od wielu badaczy-teoretyków, on sam postawił na praktyczne działania terapeutyczne, odnosząc przy tym spore sukcesy.

Doktor Dennison przez wiele lat prowadził badania w kalifornijskiej klinice Valley Remedial Group Center, której był ordynatorem. Powstał w ten sposób eksperymentalny program terapeutyczny, określany jako „gimnastyka mózgu”. Udział w zajęciach terapeutycznych sprawia, że pacjenci mają o wiele lepszą pamięć, szybciej się uczą, poprawia im się koordynacja ruchowa i refleks, wzrastają również umiejętności komunikacyjne.

Terapia ta polegała na tym, że do konkretnych partii mózgu leczonej osoby, odpowiadających za rożne elementy psychiki – w tym również za pamięć i naukę – dobrał on odpowiednie ćwiczenia wykorzystujące przede wszystkim ruch ciała i jego koordynację z okiem, starając się jak najefektywniej stymulować umysł pacjenta do wytężonej pracy.

Z pomocą wykwalifikowanych terapeutów, stosujących metodę kinezjologii edukacyjnej można poprawić swoją kondycję intelektualną, emocjonalną i fizyczną jednocześnie. Zadaniem terapeuty jest nie tylko odpowiednie dobranie ćwiczeń, ale również motywowanie pacjentów do dalszego rozwoju, dlatego też ważne jest kogo wybierzemy jako naszego terapeutę. Od niego bowiem zależy sukces naszej terapii.

---
Zapraszamy do
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zaburzenia nerwicowe i ich leczenie

2011-12-29T11:58:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Mateusz G

Zaburzenia nerwicowe są zróżnicowane. Być może zdarza Ci się przeżywać czasem lęk, smutek, rozdrażnienie lub zmęczenie bez specjalnego powodu, zmniejszoną efektywność w pracy albo odczuwać niczym nieuzasadnione dolegliwości fizyczne.
Przyczyną nerwicy są złożone i tkwią w samym człowieku. Mogą być np. problemy zawodowe, szkolne, rodzinne czy środowiskowe.
Wśród nich są np. zjawiska patologiczne w otoczeniu pacjenta, deficyt opieki rodzicielskiej, traumatyczne wydarzenia, nieodreagowane urazy czy nieuświadomione konflikty wewnętrzne – dysonans pomiędzy możliwościami danej osoby a jej dążeniami, jej zamierzeniami a oczekiwaniami ze strony społeczeństwa. Nerwica doskwiera często ludziom poddawanym presji i tym, którzy nie potrafią sobie radzić z takimi sytuacjami. Związane jest to z indywidualną wrażliwością na działanie stresów, mniejszą odpornością na trudności życiowe, wczesnodziecięcymi doświadczeniami, które pozostawiły bolesne wspomnienia.

Zaburzenia nerwicowe przejawiają się w sferach postrzegania, przeżywania, myślenia, zachowania. Objawy towarzyszące nerwicom to: zaburzenia somatyczne (bóle głowy, żołądka, serca, drżenie kończyn, drżnie ciała , parcie na pęcherz moczowy, zaburzenia wzroku, słuchu, równowagi, zaburzenia seksualne, nadmierne pocenie się, czerwienienie), nieprawidłowości w zakresie funkcji poznawczych (problemy z koncentracją, natręctwa ruchowe, osłabienie pamięci), zaburzenia emocji (lęki, apatia, poirytowanie, rozchwianie emocjonalne, przygnębienie, zaburzenia snu, znużenie, wybuchowość).

Osoby z zaburzeniami nerwicowymi charakteryzuje podwyższony poziom niepokoju, niski próg frustracji, zawyżone aspiracje, skupienie na sobie, poczucie mniejszej wartości, brak akceptacji siebie, poczucie krzywdy, niechęć do samoanalizy, lęk przed oceną, trudności w relacjach z innymi ludźmi.
Nerwice leczy się objawowo. Przede wszystkim farmakologicznie: farmaceutyki łagodzą objawy nerwicowe, są przydatne zwłaszcza w trudnych sytuacjach życiowych, stanowią również pomoc przy działaniach psychoterapeutycznych oraz przyczynowo - usuwając przyczyny zaburzeń. Zajmuje się tym lekarz psychiatra.

W przypadku dłużej utrzymujących się objawów warto poddać się psychoterapii. Odpowiednio przeprowadzona umożliwia rozpoznanie przez pacjenta przyczyn zachowań nerwicowych i konstruowanie nowych form funkcjonowania, pozwala wrócić do równowagi psychicznej, odzyskać spokój, wiarę w siebie i w ludzi oraz poczucie większych możliwości życiowych.
---
Centrum Terapii PROMITIS - psychiatra Kraków, psychiatra Warszawa. U nas możesz liczyć na fachową pomoc psychiatryczną i psychologiczną!
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Podstępna choroba układu nerwowego

2011-12-24T03:00:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Pastylka

Choroba Alzheimera pojawia się najczęściej po sześćdziesiątym piątym roku życia i powoduje m.in. stopniowe zaburzenia pamięci, zmiany w osobowości oraz problemy z koncentracją. Szacuje się, że w Polsce na tą chorobą cierpi 200 tyś osób, na świecie 30 mln.
Choroba Alzheimera to schorzenie, którego przyczyn występowania nie poznano po dziś dzień. Wciąż trwają nad tą chorobą badania, pewne jest jednak to, że to właśnie ta dolegliwość jest najpowszechniejszą przyczyną występowania otępień u osób starszych.

Czy można zapobiegać Alzhaimerowi?
Niestety na chwilę obecną tej degeneracyjnej chorobie układu nerwowego nie da się zapobiec, nie ma jednego pewnego sposobu, który by dawał pewność, że my sami nie padniemy ofiarą tej choroby. Można jednak obniżyć ryzyko jej pojawienia się. Przede wszystkim trzeba podejmować ćwiczenia intelektualne, regularnie uprawiać sport, a także podtrzymywać relacje społeczne. Nie bez znaczenia jest także dieta. Ważnym czynnikiem zapobiegawczym w tej chorobie jest więc również jadłospis, który powinien być właściwie zbilansowany, a także bogaty w kwasy tłuszczowe omega – 3. Sądzi się, że dietą pomagająca w zapobieganiu występowania tego schorzenia jest między innymi dieta śródziemnomorska, w której do najczęściej spożywanych produktów należą ryby, owoce morza oraz warzywa.

Najczęściej występujące objawy
Tak jak wiele innych schorzeń, również choroba Alzheimera nie jest wolna od objawów, które już we wczesnym stadium mogą wskazywać na degeneracyjne zaburzenia układu nerwowego. Do takich symptomów należą często pojawiające się zaniki pamięci, zmiany nastroju, zaburzenia osobowości, a także zaburzenia czynności ruchowych. Im bardziej zaawansowana faza choroby, tym objawy pojawiają się coraz częściej. Do tego dochodzą również zaburzenia mowy oraz nieumiejętność rozpoznawania poszczególnych przedmiotów, później także kłopoty z rozpoznawaniem najbliższych członków rodziny. Choroba trwa od sześciu do około dwunastu lat, po czym najczęściej następuje śmierć.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Pomimo leczenia pacjent przeżył!

2011-12-24T02:59:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Krzysztof Dmowski

W życiu wielu ludzi czasem zdarza się cud. Cud szczególnie, gdy mówimy o niewyjaśnionym wyzdrowieniu człowieka, któremu lekarze podali pozostałą liczbę dni jego życia.

Kiedyś śmiałem się z zabiegów medycyny niekonwencjonalnej, bo zupełnie jej nie pojmowałem. Woziłem członków rodziny na „igły” (akupunkturę) ale sam oczekiwałem w samochodzie. W żartach pytałem, po co tu bywają, skoro i tak nie widać rezultatów.

Potem postanowiłem poznać leczenie w ten sposób. Wcześniej przez wiele lat gościłem często w gabinetach lekarskich. Problemy ze zdrowiem wynikły dużo wcześniej i nikt nie potrafił powiedzieć, co jest grane. Miewałem częste bóle głowy i bóle karku. Wciąż przebywałem na zwolnieniach lekarskich i zawsze miałem lekarskie zwolnienie z zajęć kultury fizycznej. W końcu poszedłem do wojska… tam z miejsca ustalono problemy z moim kręgosłupem, „co ty robisz w wojsku?” — pytał wojskowy lekarz. Wcześniej tego nikt nie potrafił, choć od prześwietleń o mało nie zacząłem świecić.

Rodzina namówiła mnie w końcu na wizytę u lekarza, który po trzydziestoletnim pobycie jako lekarz kontraktowy w Afryce, gdzie pracował w każdym lekarskim zawodzie, poza dentystą, otworzył gabinet medycyny niekonwencjonalnej. W czasie wizyty doktor wyciągnął swoje ręce i trzymając je nad moimi mówił o wszystkich moich chorobach w przeszłości. Kupiłem od niego igły i przeżyłem pierwszy zabieg. Wbite w moje ciało igły „ciągnęły”. Co okazało się trafnym miejscem wbicia igieł. Akupunktura jest zabiegiem, który reguluje receptory w moim ciele. W czasie późniejszych wizyt i moich długich rozmów z doktorem, zrozumiałem jak szkodliwe jest zdobienie swojego ciała metalowymi elementami. Raz do jednej z pacjentek, u której spod kolczyków niemalże nie widać było ucha, doktor powiedział: „Jak oślepniesz, to będziesz wiedziała, dlaczego tak się stało”. Metalowe kolczyki, podobnie jak igły, mają wpływ na receptory. Osobiście mogę powiedzieć, że po każdej wizycie, przed wyjściem otrzymałem masaż kręgosłupa i byłem zdrów! W czasie wizyt u tego doktora zapomniałem o lekach.

Moja babcia miała chory nerw trójdzielny, objawiający się niesamowitym bólem, a tradycyjna medycyna nie potrafiła jej pomóc. Mieszkałem z babcią i wiem jak wiele pieniędzy wydawała na swoje leczenie. Raz od lekarza dostała tak silne proszki, że o mało nie zwymiotowała własnej wątroby. Zabrała ją karetka do szpitala. Babcia czuła się dobrze tylko po zabiegach akupunktury i nawet zaczęła wychodzić na spacery. Kiedy nie było możliwości jeździć na akupunkturę, wówczas babcia sama przed lusterkiem wbijała sobie igły w miejsca, gdzie umieszczał je doktor w czasie wizyt. Czy potraficie sobie wyobrazić ból, który zmusza chorego do takiego działania? Któregoś razu ponownie zostało wezwane pogotowie do mojej babci, gdy niemalże straciła przytomność. Wówczas do pani doktor powiedziałem, że dotychczas żadne metody leczenia nie skutkowały. Pomagają tylko zabiegi akupunktury. I tu pani doktor rzuciła wielki potok słów na temat, co ona myśli o akupunkturze, a także o ludziach, którzy jej się poddają. Zdaniem pani doktor, pacjent powinien umrzeć z powodu bezradności medycyny konwencjonalnej, a nie szukać odpowiedniego środka. Moja babcia w końcu umarła, w szpitalu, wśród „specjalistów”, choć do ambulansu weszła na własnych nogach.

Wiele złego mówi się o lekarzach, którzy choć efektownie, leczą ludzi w sposób niekonwencjonalny. Niekonwencjonalny, nie oznacza zły. Życie ludzkie jest wartością najwyższą i jego ratowanie powinno być priorytetem — przynajmniej tak uczyli mnie na kursie Ochotniczej Straży Pożarnej. W czasie jednego z wykładów usłyszałem też przykład: Straż Pożarna zazwyczaj pierwsza jest na miejscu wypadku samochodowego (ze wszystkich służb mundurowych cieszy się największym poparciem społeczeństwa). I obowiązkiem strażaka jest ratować życie! Strażak nie jest doktorem medycyny, a musi ratować życie! Tak było i w tym przypadku. Straż Pożarna przyjechała pierwsza. Wydobyto z wraku pojazdu kobietę, która zajmowała miejsce pasażera i podjęto próbę przywrócenia jej oddechu. Udało się. Kiedy wyciągnięto mężczyznę, akurat właśnie podjechało pogotowie „ratunkowe”. Pan doktor wyszedł z samochodu popatrzył na mężczyznę niezdradzającego oznak życia i po wymianie kilku zdań ze strażakami wypisał akt zgonu! (informacje dostępne u autora).

Nie trzeba daleko szukać, żeby znaleźć przypadek lekarza medycyny konwencjonalnej, który nawet zabił swojego pacjenta przez błąd, przez niedopatrzenie, czy przez zwyczajny brak wiedzy. Szkoda mi czasu na pisanie o takich doktorach medycyny, naszych autorytetach, w ich mniemaniu. Szkoda tylko, że brakuje konsekwencji, bo dla przeciętnego mieszkańca zabicie człowieka jest przestępstwem, w pojęciu medycyny zabicie człowieka jest błędem, który uchodzi bez kary! Choć znam prawdziwych lekarzy, którzy dobrze wykonują swoją pracę i ogarnia ich wściekłość na słuch o działaniach nieudaczników, którzy lekarską wiedzę kupili sobie za zsiadłe mleko!

Niektórzy jednak potrafią leczyć wszelkie choroby, używając w tym celu technik znanych od tysięcy lat, ale zawsze krytykowanych przez pracowników służby zdrowia. Krytykowanych tylko dlatego, że są niesamowicie skuteczne i swoim działaniem zagrażają wielu nieukom, którzy są niesłusznie zwani: lekarzami. Idę do lekarza, bo jestem chory, tylko nie wiem, czy wrócę, zatem warto zastanowić się, czy nie należy przed wizytą u lekarza pożegnać się z rodziną i nie zostawić testamentu.

Dziś moja wiedza na temat zdrowia jest o wiele większa i wiem, że każda choroba ma swój początek w moim umyśle, lub jest wynikiem nagromadzonego stresu. Żaden lekarz medycyny konwencjonalnej nigdy nie zadał sobie trudu, żeby ustalić przyczyny moich schorzeń. Natomiast podczas leczenia akupunkturą zaczynano od źródła. Potem pragnąłem poznawać więcej i więcej, a dziś wiem jak należy skutecznie się leczyć. Przede wszystkim unikać miejsc „opieki” zdrowotnej.

Na szczęście w moich twierdzeniach nie jestem odosobniony. Każdy z nas co najmniej zna kogoś, kto zna kogoś, kto stawił czoło śmiertelnej chorobie i żyje. Zawsze w takich wypadkach lekarze nie wiedzą jak doszło do uzdrowienia. Nawet gotowi je nazwać cudem, aby nie przyznać, że wiedzą, jak mało wiedzą…

---
Krzysztof Dmowski
http://www.kdpowiesci.republika.pl/
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Psy na wagę złota

2011-12-17T14:13:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Katarzyna Bonatowska

Wiemy, że to co nie udaje się lekarzom z powodzeniem realizowane jest przez czworonogi. Mowa o dogoterapii (znanej tez jako kynoterapia), czyli takim współdziałaniu psa i człowieka, które uczy, koi, leczy i wzmacnia.

Przywołajmy przykład: dziecko zamknięte w sobie i bez kontaktu z otoczeniem w wyniku obcowania z psem (codziennie 8 godzin) otwiera się i zaczyna mówić już po 3 dniach terapii. O takich pięknych chwilach wiedzą wszyscy ci, którzy na co dzień zajmują się dogoterapią.

To metoda uniwersalna – z jednej strony pies może być wykorzystywany w ćwiczeniach mających na celu przywrócenie sprawności dziecka, z drugiej bezpośredni kontakt z psem rozwija sferę emocjonalną, motywację do pracy czy wysiłku intelektualnego. Ocenia się, że dogoterapia jest jedną ze skuteczniejszych metod rehabilitacji. Pies działa jak zapalnik, zachęcając do wysiłku. Stymuluje zmysły i ćwiczy koncentrację. Działa kojąco, odprężająco i wyciszająco. Dlatego specjalnie wyszkolony pies jest na wagę złota w terapii dzieci z autyzmem, Zespołem Downa, dzieci po amputacjach, z zaburzeniami koordynacji ruchowej, chorych na serce, upośledzonych umysłowo. Pies taki jest pomocny też w zajęciach z dzieckiem mającym trudności z mówieniem, z wadą słuchu czy z dyslekcją. Dzięki nawiązaniu tej jedynej w swoim rodzaju nici porozumienia pomiędzy dzieckiem chorym czy niepełnosprawnym a psem terapeutą obserwuje się obniżenie ciśnienia tętniczego krwi czy wyciszenie emocji.

Dlatego dogoterapię stosuje się od lat i z powodzeniem w wielu krajach. Prekursorem są Stany Zjednoczone: to tutaj dr Boris Levinson - psychiatra zajmujący się leczeniem dzieci autystycznych - w 1964 roku zapoczątkował pracę badawczą dotyczącą terapii z użyciem zwierząt domowych. W Polsce terapia z udziałem psa jest stosowana od 1987 r., w 2004 r. powołano Polski Związek Dogoterapii. Dodajmy, że dzień 15 czerwca obchodzony jest jako Ogólnopolski Dzień Dogoterapii.

Jednak nie wszystkie rasy psów nadają się do tej odpowiedzialnej służby. Muszą być bezpieczne, społeczne i posłuszne. Muszą chcieć współpracować nie tylko z przewodnikiem (trenerem), ale też z dzieckiem (osobą trzecią). Czworonogi muszą być przyjazne, mądre oraz posłuszne. I cierpliwe pomimo stresu, zmęczenia czy ponadprzeciętnego głaskania ich sierści przez małe raczki. Dlatego tresura psa terapeutycznego jest czasochłonna (trwa nawet ok. 1,5 roku) i bardzo mozolna. Psa zabiera się np. do centrów handlowych, gdzie wykonuje się z nim określone ćwiczenia w zgiełku, a często w obecności zaciekawionych przechodniów. Czy i jak pies poradzi sobie z realizacją komend typu „siad”, „zostań”, „do nogi”, czy „zostań, waruj” w otoczeniu gapiów i wszechogarniającego hałasu - oznacza, jak szybko trafi do dzieci w przedszkolu czy szpitalu. Oczywiście szkoleniu podlegają także opiekunowie i właściciele tych czworonogów. Niestety wszystkie placówki edukacyjne czy medyczne są otwarte na tego typu metody: nie chcą wpuszczać psów na oddziały, bojąc się zarazków. To nieprawda, ripostują znawcy tematu: psy te są na tak wysokim poziomie sanitarnym (myte, odrobaczane etc.), że nie stanowią zagrożenia. A wręcz przeciwnie - same są narażone na bakterie.

Pies terapeuta może też z powodzeniem „służyć” w przedszkolach, szkołach czy klubach malucha. Tam organizowane są zajęcia z wykorzystaniem przeróżnych ćwiczeń np. rozwijających koncentrację i uwagę, dużą/małą motorykę dzieci czy komunikację werbalną oraz zmysły. Przede wszystkim zaś sama obecność czworonoga; jego dotykanie, przytulanie czy patrzenie w mądre psie oczy jest ważne. To piękna i niezapomniana chwila. Cenna chwila.
---
Katarzyna Bonatowska
www.rozmowyodzieciach.pl
portal dla wszystkich mam.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

4 powody, dla których warto karmić piersią

2011-12-17T13:48:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Pierwiastka

Każda matka jest inna, ma odmienne potrzeby i różne zdanie na tematy związane z żywieniem, pielęgnacją i wychowaniem jej maleństwa. Jednym z tematów, które cieszą się dużym zainteresowaniem, a zarazem spędzają sen z powiek niektórym kobietom, jest temat związany z tym, czy warto karmić piersią.
Od lat nasila się nacisk na to, aby karmić naturalnie. W niektórych kręgach jest on tak wielki, że młode matki, którym brakuje pokarmu lub które z różnych względów postanowiły podać dziecku butelkę, podlegają ostrej krytyce i cierpią na brak zrozumienia ze strony otoczenia.
Przez to część z nas, młodych mam, uważa się za złe mamy, które nie chcą dać dziecku to, co najlepsze - najbardziej naturalnego dla niego pokarmu. Gdziekolwiek nie znajdziemy artykułów omawiających żywienie niemowląt, wszędzie podkreśla się to, jak zdrowe i wartościowe jest mleko mamy. Brakuje w nich jednak informacji o tym, jak faktycznie przeżywa to wszystko młoda mama i jakie korzyści mogą ją przekonać do tego, aby dać sobie szansę w tym temacie.

Warto karmić piersią, bo:

- pierś najłatwiej ukoi płacz dziecka - nie tylko kiedy jest głodne czy zdenerwowane, ale nawet wtedy, kiedy coś je boli. Już po chwili od przystawienia dziecka do piersi widać, jak się uspokaja, wtula się swoim małym ciałkiem, robi się coraz spokojniejsze i wpatruje się oczkami w mamę, która jest teraz dla niej całym światem. Jest mu także znacznie łatwiej zasnąć – mimo że w teorii nie powinno się usypiać dziecka piersią, w praktyce nie wygląda to już tak łatwo;

- karmienie piersią jest wygodne - łatwo powiedzieć, że to nie problem przygotować butelkę w 5 minut. Kiedy jednak przychodzi co do czego i głodne dziecko nagle budzi się z płaczem, każda minuta ma znaczenie tym bardziej, że przygotowanie wszystkiego to nie zawsze taka „chwila moment”. Pierś można podać dziecku w każdej chwili i praktycznie w każdym miejscu. Nie trzeba od razu karmić w miejscach publicznych, ale nawet jadąc do rodziny na obiad, nie trzeba brać ze sobą opakowania z mlekiem, wysterylizowanej butelki, wody mineralnej do przyrządzenia mleka, a przy dłuższy wyjazdach – całego kompletu butelek i sterylizatora;

- karmienie naturalne zbliża do dziecka - karmienie piersią daje niesamowitą satysfakcję i bardzo zbliża matkę do dziecka. Spróbuj przejść na butelkę chociaż na jeden dzień i pozwolić zająć się karmieniem tacie dziecka, aby zabrakło Ci możliwości karmienia na wyłączność. Zabraknie Ci tego, że jest coś, co możesz robić tylko Ty. Oczywiście zawsze możesz odciągnąć mleko i zostawić je tatusiowi, podczas gdy Ty będziesz potrzebowała czasu dla siebie, np. na plotkach z przyjaciółkami czy na zakupach;

- karmienie piersią nic nie kosztuje - cena opakowania mleka modyfikowanego waha się w granicach 20-30 zł, a opakowanie takie może wystarczyć na zaledwie 2 tygodnie. Przy pozostałych wydatkach związanych z niemowlęciem (m.in. pieluchy, chusteczki nawilżane, kosmetyki, ubranka, z których dziecko po miesiącu wyrasta) podwyższa to znacznie budżet na dziecko. Karmienie piersią jest darmowe, a pokarm jest gotowy w każdej chwili.

Artykuł ten nie ma na celu krytyki mam butelkowych, a jedynie zachęcenie do tego, aby mimo różnych trudności i wątpliwości dać sobie szansę i spróbować karmić naturalnie. Nie musisz karmić wyłącznie piersią – możesz przejść na karmienie mieszane, tzn. najpierw podać pierś, a później butelkę, a ostateczną decyzję na temat sposobu karmienia swojego maluszka podjąć dopiero po czasie, w którym przekonasz się o korzyściach i wadach obu rozwiązań. Każda kropla mleka matki jest ważna, dlatego zamiast podejmować od razu decyzję o karmieniu mlekiem modyfikowanym, spróbuj obu rozwiązań, byleby tylko nie rezygnować zbyt wcześnie z karmienia piersią i potem nie żałować swojej decyzji. Czy wiesz, że możliwe jest nawet karmienie piersią po cesarskim cięciu? Jest naprawdę niewiele sytuacji, w których powinnaś z tej możliwości zrezygnować. Jeśli w Twoim przypadku kwestie zdrowotne nie stoją Ci na przeszkodzie w karmieniu piersią, przemyśl to dobrze.

---
Dowiedz się, jak przezyciężyć pierwsze problemy związane z karmieniem piersią
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dieta na cellulit

2011-12-17T13:46:00.000-08:00

Autorem artykułu jest J.J.

Układając dietę na cellulit należy pamiętać o jej najważniejszych cechach, sprawiających, że będzie to jadłospis który nam pomoże w zwalczeniu skórki pomarańczowej, której tak bardzo chcemy się pozbyć.

Przede wszystkim, musi być to dieta lekkostrawna, zawierająca substancje blokujące szkodliwe działanie wolnych rodników, które to z kolei pośrednio przyczyniają się do powstawania nieestetycznych zmian, w szczególności na udach oraz rzadziej, na innych partiach naszego ciała. Szerzej te substancje znane są pod nazwą antyoksydantów, innymi słowy przeciwutleniaczy.
Można je znaleźć w takich produktach jak oleje, z tym że bezwzględnie roślinne, w żadnym wypadku nie zwierzęce. Zawierają je także produkty zbożowe, przyprawy ziołowe, herbata zielona oraz większa część innych jadalnych produktów roślinnych.
Układając dietę na cellulit, nie musimy się martwić o skomplikowanie jadłospisu. Jest ona prosta w stosowaniu i uzupełnianiu wymaganych produktów.

Przede wszystkim dieta antycellulitowa, powinna być obfita w ryby, jako że są w stanie dostarczyć gros substancji odżywczych, w tym tłuszczów które mimo wszystko powinny być w naszej diecie, nie wpływając negatywnie na stan naszego organizmu.

Pierwszego dnia najlepiej jeść dużo potraw przygotowywanych z warzyw, jako śniadanie, obiad oraz kolację, a także jako przekąski.

Drugiego dnia w naszej diecie, która ma nam pomóc pozbyć się cellulitu możemy włączyć jogurty, które są doskonałym źródłem odpowiednich kwasów tłuszczowych, oraz białek, które też muszą się znaleźć w zdrowym, zbilansowanym jadłospisie.

Trzeciego dnia można włączyć chude mięso, które również jest w stanie uzupełnić potrzebne naszemu organizmowi zapasy składników, podobnie jak jogurty.

Następnie możemy włączyć ziemniaki dnia czwartego, uzupełniając je pomidorami, piątego dnia, dochodzą wreszcie dania z ryb, kiedy to przekąszając możemy pokusić się o dwa kiwi.

Dnia szóstego powracamy do lżejszej opcji naszej diety i spożywamy dania przede wszystkim ryżowe.

Siódmy dzień jest również dniem odpoczynku dla naszej wątroby, więc jemy to, co dnia pierwszego. Jako napoje używamy wodę mineralną i zieloną herbatę.
Co najważniejsze – musimy tą dietę stosować cały czas, a cellulit nie wróci nigdy.
---
J.J. wygrywamy z cellulitem
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Czy chciałbyś się nie starzeć?

2011-12-17T13:42:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Tobiasz Duda

Jednym z istotnych czynników oddziaływujących na zbyt szybkie starzenie się jest nieodpowiednia dieta.
To w tym co zjadamy każdego dnia musimy znaleźć odpowiednie składniki odżywcze, które pozwolą nam prawidłowo funkcjonować.
Razem z wiekiem zmienia się zdolność wchłaniania substancji odżywczych dlatego istotne, by z całości pokarmów wybierać wyłącznie te bardzo wartościowe takie jak owoce (np. mangostan, ananas) i warzywa (brokuł, fasola) .
Podstawową i niezaprzeczalną przyczyną zbyt szybkiego starzenia się jest brak właściwych organicznych pierwiastków i mikroelementów w naszym ciele takich jak np. koenzym q10.
Najnowsze leki farmakologiczne pozwalają tylko złagodzić istniejące już problemy, jednak nie są w stanie ich zlikwidować. Raporty z badań od dawna powiadamiają nas w tym, że większości śmiertelnych chorób można zapobiec przy pomocy zaaplikowania naszemu organizmowi potrzebnych witamin i minerałów. W tym celu mogą posłużyć Ci naturalne suplementy diety.
Warto zdawać sobie sprawę z tego, iż najważniejszą przyczyną wszelkich niszczących schorzeń nie są wirusy i bakterie, lecz skutki działania wolnych rodników, które są odpowiedzialne za starzenie się. Na szczęście badacze znaleźli też że w owocach takich jak mangostan czy śliwka jest spora zawartość antyoksydantów które neutralizują wolne rodniki.

Raporty z badań wykazały, że geny odpowiadają za długość życia w około 30 proc. Natomiast 70 procent to czynniki na które mamy wpływ.
Jak jeść, żeby się nie zestarzeć (zbyt szybko)? Nie przejadaj się, jest to jedną z najważniejszych przyczyn starzenia się w krajach wysoko rozwiniętych. Jedz produkty które łatwo strawić. Jedz mniejszą ilość kalorii, zdecyduj się na witaminy. W czasie klimakterium jedz koenzym q10 w podwójnej dawce. Wszystko jedno ile masz lat zegar biologiczny ludzi po godzinie osiemnastej zaczyna zwalniać mobilizując się do snu. Zrób tak by ostatni posiłek był spożywany jak najwcześniej. Nie stosuj drakońskich diet.
---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Alergia poskromiona?!

2011-12-09T12:43:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Materiały Prasowe

Zespół profesor Bożeny Cukrowskiej z Centrum Zdrowia Dziecka wspólnie z naukowcami Politechniki Łódzkiej przeprowadził jedyne w naszym kraju badania wskazujące na korzystny wpływ mieszaniny tak zwanych „dobrych bakterii” na alergię u dzieci.

Pani Profesor, alergia na pokarmy występująca u dzieci to najczęściej pierwszy objaw choroby alergicznej. Rodzice walczą
z nią, wykluczając z diety określone potrawy…
To prawda, rodzice powinni mieć jednak świadomość, że mogą wpływać na rozwój odporności dziecka zanim pojawią się pierwsze objawy alergii. Wyniki moich badań dowodzą, że efekty może przynieść odpowiednio wczesne uzupełnienie diety probiotykami.

Jak długo światowa medycyna zajmuje się na poważnie znaczeniem probiotyków w prewencji alergii?
W 2001 roku po raz pierwszy napisał o tym zespół z Finlandii. Dotychczasowe prace kliniczno-badawcze dowodzą, że podawanie probiotyków kobietom w ciąży, a następnie dzieciom od razu po urodzeniu przez okres 6-ciu miesięcy, zmniejsza ryzyko rozwoju alergii w dalszym życiu.

O jakich probiotykach tu mówimy?
Chodzi o żywe bakterie, najczęściej z rodzaju Lactobacillus lub Bifidobacterium, które zostały wyizolowane z przewodu pokarmowego zdrowych ludzi. Te bakterie, podane doustnie, modulują skład mikroflory jelitowej, jak również bezpośrednio wpływają na układ odpornościowy.
U dzieci, po podaniu probiotyków, dochodzi do zwiększenia liczby bakterii
z rodzaju Lactobacillus i Bifidobacterium oraz do aktywacji układu immunologicznego w kierunku procesów antyalergicznych. Jednak nie wszystkie probiotyki mają taki wpływ.

Co to znaczy?
Działanie tego samego szczepu może być różne w różnych populacjach. Badania mojego Zespołu pozwoliły na znalezienie szczepów probiotycznych Lactobacillus casei i Lactobacillus paracasei wyizolowanych z populacji polskiej. Są to jedyne badania przeprowadzone w populacji polskiej, wskazujące na korzystny wpływ podawania mieszaniny szczepów probiotycznych na alergię u dzieci. Mieszanina przebadanych szczepów: Lactobacillus casei ŁOCK 0908, Lactobacillus casei ŁOCK 0919 i Lactobacillus paracasei ŁOCK 0919, jest dostępna w aptekach, jako preparat Latopic.

Prowadzi Pani dalsze badania w tym zakresie?
Tak, obecnie biorę udział w projekcie finansowanym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, do którego zostanie włączonych kilka ośrodków naukowo-badawczych z Polski. Mam nadzieję, że te badania prowadzone wspólnie z zespołem naukowców z Politechniki Łódzkiej i Instytutu Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk pozwolą na pogłębienie naszej wiedzy na temat roli dobrych bakterii -Lactobacillus casei/Lactobacillus paracasei - w chorobach alergicznych.
---
Prof. dr hab. Bożena Cukrowska jest kierownikiem Pracowni Immunologii Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Badaniem bakterii zasiedlających przewód pokarmowy oraz probiotyków zajmuje się od prawie 20-tu lat.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Odchudzanie - fakty i mity

2011-12-09T12:31:00.001-08:00

Autorem artykułu jest DARIUSZ ARABSKI

Odchudzanie to ubytek tkanki tłuszczowej organizmu na skutek dostarczenia mu mniejszej ilości kalorii, niż wynosi jego dzienne zapotrzebowanie. Na diecie organizm ludzki energię potrzebną do normalnego funkcjonowania czerpie ze spalania zapasów zgromadzonych w postaci tłuszczu.

Intensywne odchudzanie przypomina wstrzymywanie oddechu – jest możliwe tylko przez określony i bardzo krótki okres czasu. Potem trzeba zaczerpnąć olbrzymi haust powietrza. Również po głodówce człowiek zjada wszystko, co mu wpadnie w ręce. Stosowanie drakońskiej diety jest więc nienaturalne.
Na świecie istnieją tysiące dochodowych ośrodków zajmujących się żywieniem i utratą wagi. Napisano mnóstwo książek i artykułów na temat odchudzania. Wymyślono wiele diet odchudzających. Rynek oferuje masę produktów o niskiej zawartości tłuszczu. Gdyby ten przemysł istotnie działał tak, jak to opisują autorzy, liczba osób otyłych systematycznie by się zmniejszała. W rzeczywistości jest wprost przeciwnie, a problem stale rośnie.
Czy więc walka ludzkości z otyłością zakończy się wielką przegraną?

Bynajmniej NIE ! W całym tym tematycznym tyglu zapomniano, że miliony Amerykanów i cztery miliardy ludzi na całym świecie doskonale umie kontrolować swoją wagę. Nie tylko nie tyją, ale mają tylko tyle tkanki tłuszczowej – ile chcą, a jak to robią, pozostaje wyłącznie ich sekretem. W środkowych Chinach trudno byłoby odnaleźć człowieka grubszego niż maratończyk. Nie cierpi on biedy, głodu, nie brak mu energii umysłowej. Czuje się i wygląda dobrze. Zachowuje zdolność kontroli swojej wagi nie dzięki magicznym sztuczkom, ale rodzajowi pokarmu, który w jego kraju spożywa się od tysięcy lat…

Problem jednak istnieje i większość ludzi ma trudności z osiągnięciem i utrzymaniem prawidłowej masy ciała, nie mówiąc już o sylwetce modela, jednakże większość z nas może schudnąć, jeżeli tylko chce. Może pozbyć się wałków tłuszczu na brzuchu, pośladkach i udach. Wymaga to jednak od nich wiele poświęcenia, pracy nad samym sobą i swoimi nawykami żywieniowymi.
By zachować odpowiednią wagę ciała i zdrowie, należy dopasować ilość i rodzaj spożywanych produktów do trybu życia. Tak więc należy radykalnie zmienić dotychczasowy styl życia, który doprowadził nas do nadwagi. W odchudzaniu niezbędne są ćwiczenia fizyczne, które je wspomagają, a później pomagają w utrzymaniu prawidłowej masy ciała. Ich intensywność zależy od zapotrzebowania energetycznego każdego ludzkiego organizmu, a ich dobór powinien być indywidualny.
Udowodniono, że 20-30 minut ćwiczeń dziennie pomaga w odchudzaniu i utrzymaniu zdrowia. Aktywność fizyczna jest podstawowym elementem leczenia otyłości. Uprawianie ćwiczeń fizycznych poprzez zwiększenie wydatku energetycznego sprzyja nie tylko obniżeniu masy ciała, ale także wywołuje wiele korzystnych zmian w organizmie człowieka.

Czy wiesz, że:
- Odchudzanie jest tym trudniejsze, im większa jest nadwaga, gdyż wydłuża się czas potrzebny na schudnięcie,
- Długotrwałe utrzymanie odpowiedniej masy ciała jest o wiele ważniejsze i trudniejsze niż pierwsze sukcesy w odchudzaniu.
- Wiele osób po uzyskaniu zamierzonej wagi powraca do złych nawyków żywieniowych i zaprzestaje aktywności fizycznej. W takiej sytuacji następuje powrót do poprzedniej lub jeszcze większej masy ciała. Wielu specjalistów z dziedziny dietetyki i medycyny uważa, że jest to bardziej szkodliwe dla naszego zdrowia niż nadwaga utrzymująca się na stałym poziomie, ponieważ powtarzające się chudnięcie i tycie wiąże się z chorobami serca i udarem !

Jak powinniśmy postąpić aby uniknąć tych problemów ?
Po pierwsze sprawdź: Czy Musisz Schudnąć ?

W krajach wysoce rozwiniętych największym problemem jest nadmiar spożywania pokarmów obfitujących w tłuszcz. Tkanka tłuszczowa odkładająca się w organizmie powstaje właśnie na skutek spożywania nadmiernej ilości wysokokalorycznych pokarmów oraz siedzącego trybu życia i braku aktywności ruchowej.
Stajesz przed lustrem i mówisz: mam nadwagę. Ale sam wygląd o tym nie świadczy, nie wiesz przecież, czy to nadwaga, czy może już otyłość. A nadwaga to przecież krok do otyłości.

Do obliczenia prawidłowej masy ciała zgodnie z zaleceniami WHO posługujemy się wskaźnikiem masy ciała określanym jako Body Mass Index, w skrócie BMI.

Wskaźnik BMI skorelowany jest z ilością tkanki tłuszczowej. Natomiast ilość tkanki tłuszczowej zależna jest od płci i wieku. Kobiety mają więcej tkanki tłuszczowej niż mężczyźni przy takim samym wskaźniku BMI.
Jeżeli według BMI okaże się, że jesteśmy otyli (BMI >25) ważne jest również, by ocenić, jaki typ otyłości reprezentujemy, czyli jakie jest rozmieszczenie tkanki tłuszczowej w naszym organizmie.

Z uwagi na rozmieszczenie tkanki tłuszczowej otyłość dzielimy na:

męską – androidalną (inaczej centralną, brzuszną, wisceralną – przypominająca „jabłko”),
kobiecą – gynoidalną (obwodową lub pośladkowo-udową typu „gruszka”).

Pomiar obwodu talii koreluje z odpowiednimi zakresami BMI i jest wskaźnikiem ryzyka rozwoju metabolicznych powikłań otyłości. Wartość wskazująca na otyłość brzuszną to obwód talii powyżej:
- 102 cm u mężczyzn,
- 88 cm u kobiet.

Na podstawie wieloletnich badań i obserwacji stwierdzono, że u osób z otyłością brzuszną, jak również u osób o prawidłowym ciężarze ciała, lecz o znacznym nagromadzeniu tłuszczu w tej okolicy, choroby zdarzają się o wiele częściej.

Otyłość pośladkowo-udowa nie niesie ze sobą większego zagrożenia dla zdrowia. Przede wszystkim jest to problem kosmetyczny.
Należy jednak przy każdym typie otyłości starać się powrócić do właściwej masy ciała !

Otyłość utrudnia funkcjonowanie w życiu codziennym, ale przede wszystkim stanowi poważne zagrożenie dla naszego zdrowia, może powodować wiele poważnych chorób oraz różnorodne zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu…
Ludzie otyli są mniej sprawni i energiczni.

Tak więc BMI pozwala z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć, na jakie dolegliwości i choroby możemy cierpieć.
Im wyższy jest ten wskaźnik, tym większe jest prawdopodobieństwo przedwczesnej śmierci.

Najbardziej powszechne choroby związane z wysokim wskaźnikiem BMI to:zwiększone stężenie cholesterolu we krwi, nadciśnienie tętnicze krwi, choroba wieńcowa, miażdżyca naczyń, udar mózgu kamica pęcherzyka żółciowego, cukrzyca, zapalenie kości i stawów, bóle kręgosłupa zadyszka, duszności, zaburzenia oddychania, nowotwory,

Aby osiągnąć sukces w odchudzaniu, niezbędne jest przyjęcie właściwej taktyki w prowadzeniu diety.

>>> Zacznij więc od taktyki!

Musimy uświadomić sobie, że z chwilą podjęcia decyzji o rozpoczęciu diety prawdopodobnie nie zdołamy szybko przezwyciężyć naszych przyzwyczajeń jedzeniowych i ograniczyć liczby spożywanych kalorii. Odchudzanie to długa droga, na której człowiek przechodzi wiele przeobrażeń w psychice, a w rezultacie następuje odwrót od „myślenia przez żołądek”. Przed rozpoczęciem diety należy więc przygotować się to tego procesu.

Poniższe wskazówki pomogą Ci w przygotowaniach:

Obserwujmy siebie, aby zrozumieć i poznać nasze przyzwyczajenia dietetyczne

Obserwujmy innych ludzi, szczególnie szczupłych, pod kątem ich upodobań jedzeniowych oraz trybu życia (uprawianie sportu)

Stwórzmy sobie pomocne środowisko – przez uzyskanie akceptacji i zrozumienia dla naszych zamierzeń przez najbliższe osoby

Zmieńmy nasze upodobania usuwając z jadłospisu ulubione tłuste potrawy

Postarajmy się zwalczyć skłonność do tłumaczenia przed samym sobą, że nie zdołamy pozbyć się otyłości gdyż i tak jemy mało, lub że jesteśmy obciążeni genetycznie

Należy uświadomić sobie, iż każdy żywy organizm obowiązuje prosta zasada energetyczna. Aby utracić na wadze, trzeba po prostu spożywać mniej kalorii, niż wynosi liczba kalorii spalanych.

W walce o uzyskanie i utrzymanie szczupłej sylwetki chodzi nie o kompletną ascezę, lecz o ścisłą kontrolę zachowania wobec jedzenia. Należy być przygotowanym na pojawianie się uczucia głodu, zdawałoby się, nie do opanowania. Miejmy więc zawsze do zjedzenia coś, co jest mało kaloryczne i wypełnia żołądek. Może to być marchewka, jabłko, grejpfrut. Zjedzenie kilku marchewek czy jabłek pozwoli zaspokoić głód, dostarczy bardzo mało kalorii, a dodatkowo uzupełni bilans witaminowy i mineralny.
Należy zastanowić się, jak wielki wpływ mają na Twoje życie emocje i czy przypadkiem nie traktujesz jedzenia jako antidotum na wszelkie swoje niepowodzenia ?

FAKTY O ODCHUDZANIU czyli co faktycznie pozwoli nam schudnąć:

- warzywa można jeść bez ograniczeń
- panierki tuczą
- kapusta poprawia przemianę materii
- sałatki (bez majonezów) są sprzymierzeńcem
- sery są bardziej kaloryczne niż mięso
- sucharki nie są bardziej dietetyczne niż zwykły chleb
- picie wody powoduje spadek łaknienia
- dobrze jest pić przed jedzeniem
- picie w trakcie posiłku jest zabronione
- przegryzki powodują tycie
- niektóre z leków sprzyjają nadwadze
- głodówki sprzyjają nadwadze
- w ciągu dnia powinno się zjeść pięć posiłków
- nagła zmiana diety zaburza metabolizm
- mała liczba posiłków sprzyja tyciu
- obfita późna kolacja sprzyja tyciu
- jeśli głód bardzo dokucza można zjeść chudy jogurt albo jajko na twardo

PAMIĘTAJ TAKŻE, że:

Jedz regularnie śniadanie śniadanie jest najważniejszym posiłkiem dnia. Śniadanie jest najważniejszym posiłkiem w ciągu dnia, daje energetycznego kopa naszemu metabolizmowi. Jeśli nie zjesz śniadania, masz większe szanse, że w trakcie dnia nie nadrobisz zaległości, a co gorsza - będziesz również objadać się wieczorem. A to pierwszy krok do nadmiernych kilogramów. Jedzenie śniadań powoduje mniejszy głód w porze popołudniowej i wieczornej.
Nie każdy tłuszcz jest zły dla organizmu poza tłuszczem, którego chcemy się pozbyć, istnieje też, „dobry tłuszcz”. Zawarty jest on w rybach i orzechach. Niewielkie porcje tych produktów zapewniają uczucie sytości na dłużej niż inne posiłki.
Podjadanie między posiłkami nie musi być szkodliwe częste jedzenie małych porcji jest wskazane ze względu na wydzielanie soków trawiennych. Sytuacja jest gorsza, jeżeli między zasadniczymi posiłkami podjadamy słodycze.
Podczas ćwiczeń spocenie się nie zawsze jest oznaką „dobrego wysiłku fizycznego”
Wydzielanie potu świadczy o wysiłku fizycznym, jednak nie każda dyscyplina sportowa musi wyciskać z człowieka siódme poty. Można też spalać kalorie, spacerując lub pracując w ogrodzie.
Istnieje genetyczna skłonność do tycia jednak główną przyczyną otyłości są złe nawyki żywieniowe.
---
Zapraszamy do zapoznania się z całą treścią artykułu:
http://www.wellbiznes.com/odchudzanie-fakty-i-mity/
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jak rozpoznać mononukleozę zakaźną?

2011-12-09T12:29:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Łuk Marzenie

Zdiagnozowanie trafnie mononukleozy zakaźnej nastręcza nie lada problemów nawet najbardziej doświadczonym lekarzom. Dzieje się tak z uwagi na fakt, że mononukleoza może nawet nie dawać żadnych objawów.

W innym przypadku są one tak podobne do grypy czy anginy, że lekarz nie domyśli się, że właśnie ma do czynienia z mononukleozą zakaźną. Tylko specjalistyczne badania laboratoryjne odkrywają przed wszystkimi prawdę o schorzeniu. Jeśli jednak zarażenie wirusem dotyczy młodzieży lub dzieci, możliwe jest wystąpienie wielu dolegliwości towarzyszących. Warto powiedzieć, że po zakażeniu się wirusem EBV następuje okres wylęgania się choroby, który trwa od 30do nawet 50 dni. To bardzo długo.

Zdawałoby się, ze wykrycie choroby w tym czasie będzie proste. Nic z tych rzeczy.

Otóż, mononukleoza do chwili poważnego zakażenia może też nie dać się rozpoznać. Najczęściej pierwszym z objawów sygnalizujących występowanie mononukleozy zakaźnej jest złe samopoczucie oraz ogólne zmęczenie organizmu.

Człowiek zaczyna się źle czuć, ale wiąże to raczej z przeziębieniem, albo z przebytym stresem. Wśród innych objawów mononukleozy zakaźnej wymienia się zapalenie gardła, powiększenie szyjnych węzłów chłonnych oraz występowanie charakterystycznego również dla anginy, nalotu na migdałkach.

Lekarze mają problemy z diagnozowaniem na pierwszy rzut oka mononukleozy zakaźnej. Łatwiej jest im w momencie, gdy zakażenie rozwija się w najlepsze.

Wówczas u pacjentów pojawia się wysoka gorączka, przekraczająca nawet granicę 40 stopni Celsjusza. Może też pojawić się obrzęk oczu, zażółcenie skóry i twardówek oczu, powiększenie wątroby i śledziony, trudności z oddychaniem, plamisto-grudkowa wysypka, jak i wybroczyny na podniebieniu.

---
Więcej o mononukleozie przeczytasz na portalu: mononukleoza24.pl .

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Śniadanie to podstawa

2011-12-09T12:27:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Irena Zobniów

Pamiętajmy jednak, iż pożywne śniadanie to podstawa każdej diety. Rano organizm potrzebuje dużo energii, aby prawidłowo funkcjonować, a zapominanie o pierwszym posiłku może w przyszłości skutkować wieloma problemami zdrowotnymi.
Jeśli należymy do osób, które rano nie odczuwają głodu i nie potrafią przełamać się do zjedzenia posiłku zaraz po przebudzeniu, zjedzmy małą miseczkę płatków śniadaniowych z mlekiem, które dostarczą odpowiednią porcję węglowodanów i białka.
A może przekona nas apetyczna kanapka z serem i łososiem lub świeża bułka z miodem lub domową konfiturą?
Aby pobudzić apetyt o poranku warto wypić szklankę ciepłej wody z sokiem z cytryny. Można również spróbować zielonej herbaty, która pobudzi żołądek do pracy i chętniej sięgniemy po śniadanie.
Jeśli natomiast znudziły nam się nasze dotychczasowe poranne przekąski, warto wypróbować nowe przepisy na śniadanie. Doskonałym pomysłem będzie jajecznica z pełnoziarnistą bułką lub omlet z szybką, pomidorem i brokułami, który nie tylko rozgrzeje nas o poranku, ale również dostarczy energii na dalszą część dnia.
Zaletą omletu jest to, iż można go przyrządzić z dowolnych składników, zarówno z mięsem, jak i w wersji wegetariańskiej.
Możemy również przygotować smaczne kanapki na ciepło, czyli na przykład tosty lub grzanki z łososiem, serem żółtym i warzywami, a do tego przyrządzić sałatkę owocową lub wypić szklankę soku. Grzanki możemy podać z sosem czosnkowym lub rozgrzewającym ostrym sosem paprykowym. Popularny w Polsce staje się również sandwich, czyli kanapka zapiekana w specjalnym opiekaczu. Jest to świetny sposób na szybkie śniadanie, które posmakuje zarówno dorosłym, jak i dzieciom.

Nieco trudniej jest przekonać dzieci do zjedzenia śniadania. Większość z nich zwykle grymasi, dlatego rodzice muszą czasem bardzo się postarać, aby ich pociecha zjadła przygotowany posiłek. Sposobem na małych niejadków będą kolorowe kanapki, które mogą być ciekawym urozmaiceniem śniadania. Razem z dzieckiem możemy udekorować kanapki za pomocą pomidora, rzodkiewki, czy szczypiorku, za pomocą których zwykła kromka chleba może przybrać postać misia, kwiatuszka, czy słoneczka.
---
Irena Zobniów
irena.zobniow.com
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

A ty dlaczego się nie badasz

2011-12-09T11:53:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Adstone

Nie mam czasu, wolę nie wiedzieć, mam za daleko do przychodni takimi wymówkami zwykle bagatelizujemy wszelkie pytania i sugestie dotyczące wykonywania badań profilaktycznych. Polacy nie mierzą ciśnienia, nie sprawdzają poziomu cholesterolu ani cukru we krwi.
Według Narodowego Testu Zdrowia Polaków, do lekarza chodzimy tylko wtedy, gdy coś nam dolega.
Każdy z nas potrzebuje potwierdzenia, że jego organizm funkcjonuje prawidłowo.
Choroby cywilizacyjne, zapracowanie i przemęczenie, nie tylko osłabiają nasze siły, ale i powodują, że coraz mniej czasu poświęcamy temu co najcenniejsze - naszemu zdrowiu.

Regularne badania profilaktyczne to obok zdrowego trybu życia podstawa dbałości o nasz organizm. Nawet jeśli uważamy, że wszystko jest w porządku, co jakiś czas powinniśmy poddać się badaniom profilaktycznym. Po co? Przede wszystkim po to, aby upewnić się, że nic nam nie dolega, ale również by ewentualne zmiany chorobowe wykryć w jak najwcześniejszym stadium rozwoju. To okres, w którym niestety wiele chorób nie daje prawie żadnych niepokojących oznak. Tym bardziej powinniśmy trzymać rękę na pulsie" i interesować się naszym stanem zdrowia. Regularne badania profilaktyczne mogą nam w tym pomóc. Pozwalają nie tylko wykrywać zmiany chorobowe w organizmie człowieka, ale również kontrolować przeróżne wskaźniki badań laboratoryjnych, np. poziom cholesterolu, cukru itp. Badania profilaktyczne powinniśmy wykonywać jak najczęściej, jednak minimum raz w roku.

Znane powiedzenie lepiej zapobiegać, niż leczyć" nie powstało z niczego, lecz z pewnością w oparciu o doświadczenia naszych przodków. O badaniach kontrolnych często zapominamy lub w nieskończoność odkładamy termin ich wykonania. A przecież warto czasem poświęcić odrobinę czasu zdrowiu własnemu lub bliskich. Każdy z nas powinien czynnie uczestniczyć w zachowaniu dobrego zdrowia i w leczeniu dolegliwości, najlepiej pod okiem doświadczonego lekarza. Gdy człowiek jest zdrowy, może w pełni cieszyć się z życia. Wysiłek włożony w udanie się na badania kontrolne z pewnością da nam wymierne korzyści.

Badania profilaktyczne powinno wykonywać się w zasadzie niezależnie od wieku. Warto jedynie pamiętać, że ich zestaw zmienia się wraz z wiekiem. Badania dobierane są również odpowiednio dla kobiet, jak i mężczyzn. W tym celu, wiele placówek medycznych oferuje swoim pacjentom pakiety badań sprofilowanych już pod kątem wieku i płci. Jedną z takich placówek jest Prywatna Lecznica Certus, oferująca Indywidualne Pakiety Profilaktyczne. Podczas jednego dnia pobytu na oddziale centrum medycznego możemy wykonać kompleksowe badanie stanu zdrowia. W ofercie placówki możemy znaleźć m.in. pakiety Zdrowa kobieta", Zdrowy mężczyzna" oraz Zdrowy menadżer". Z tego typu zestawów badań możemy skorzystać sami lub sprezentować je bliskiej nam osobie. Często nie wiemy, co kupić najbliższym pod choinkę, może warto więc w tym szczególnym dniu zadbać o ich zdrowie i podarować im kartę, uprawniającą do skorzystania z wybranego pakietu badań profilaktycznych? W Nowym Roku, spośród wszystkich naszych planów i postanowień, warto zacząć od zdrowia!
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Dieta cukrzycowa - zasady zdrowego odżywiania

2011-12-05T14:28:00.001-08:00

Dieta cukrzycowa - zasady zdrowego odżywiania

Autorem artykułu jest Mariusz Pruszyński

Właściwe odżywianie się to klucz do zdrowia i długowieczności. To pierwsza linia obrony przed chorobami oraz niezawodna recepta na dobre samopoczucie, energię i szczęście.
Osoby chorujące na cukrzycę, szczególnie muszą dbać o swoją dietę. Ale muszą pamiętać, cukrzyca to nie koniec świata!
Nie zalecam nikomu, aby od razu stał się fanatykiem jednego określonego sposobu odżywiania i wyrzekł się wszystkiego, co lubi. Paracelsus (lekarz i przyrodnik, zwany ojcem medycyny nowożytnej) mawiał: ”Wasze odżywianie powinno być waszym lecznictwem, a wasze lecznictwo waszym odżywianiem" .
Lepiej stopniowo poznawać zalety naturalnych pokarmów i odczuć na własnej skórze, jak poprawiają zdrowie i samopoczucie. Jeżeli mamy zanieczyszczony organizm i od czasu do czasu zjemy coś zdrowego, to nie odczujemy szybko poprawy.

Oto kilka podstawowych zasad którymi powinniśmy się kierować podczas codziennego odżywiania:
1.Spożywaj przede wszystkim potrawy biotwórcze i bioaktywne;
2.Średnio 30-40 proc. tego, co spożywasz, powinny stanowić pokarmy w stanie surowym;
3.Zachowaj równowagę kwasowo-zasadową w organizmie;
4.W codziennym żywieniu kieruj się właściwościami rozgrzewającymi (jang) i chłodzącymi (jin) produktów, zestawiając je odpowiednio do potrzeb organizmu;
5.Odżywiaj się zgodnie z porami roku;
6.Urozmaicaj maksymalnie swój jadłospis i spożywaj to, co jest dla Ciebie najzdrowsze;
7.Wybieraj lekkostrawne połączenia pokarmowe. Da Ci towięcej energii.

Zasada pierwsza
Spożywaj przede wszystkim potrawy biotwórcze i bioaktywne, które są naturalne, czyste, pełnowartościowe i świeże. W procesie trawienia i wchłaniania pożywienia, wydobywane są z nich nie tylko składniki odżywcze (białka, tłuszcze, węglowodany, witaminy i minerały), ale też energia życiowa zasilająca cały organizm. Istotne jest to, że zawierają one bogactwo naturalnych enzymów, ułatwiających proces przemiany materii. Naturalność oznacza, że są wyhodowane bez użycia chemii. Przez „czystość” należy rozumieć brak dodatków chemicznych. Świeżość oznacza, że ich wartość odżywcza jest wysoka dzięki właściwemu przechowywaniu. Aby zapewnić sobie dobre samopoczucie, wynikające z dużego zasobu energii, należy tych produktów jeść co najmniej 80 proc. całości pożywienia.
Są to:
– pełne ziarna zbóż,
– rośliny strączkowe,
– warzywa (okrągłe, korzeniowe,
liściaste),
– kiełki i młode pędy roślin,
– orzechy, nasiona, pestki,
– owoce świeże, sezonowe oraz
suszone,
– wodorosty morskie,
– zioła i rośliny dziko rosnące.
Bardzo istotna dla organizmu jest dobrej jakości woda.
---
www.cukrzycaazdrowie.pl - Magazyn medyczny poświęcony cukrzycy
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

10 kroków do długowieczności według Jacka Lalanne

2011-12-05T14:21:00.001-08:00

10 kroków do długowieczności według Jacka Lalanne

Autorem artykułu jest Magda Bystra

Kim do licha jest Jack Lalanne?

Czuję się trochę zakłopotana tym, że o Jacku Lalanne dowiedziałam się dopiero kiedy umarł... Od razu stare przysłowie odbiło mi się czkawką, że „im więcej wiem, tym mniej wiem”. A tyle jest jeszcze do odkrycia! Dla mnie, laika ćwiczeń fizycznych, na pewno.

Jack Lalanne będzie za to znany osobom, które dużo czasu spędzają na siłowni, bo jest uważany za ojca chrzestnego fitnessu i twórcę pierwszych przyrządów do ćwiczeń. Jego życie było skupione wokół ćwiczeń fizycznych i zdrowego odżywiania, a celem zmotywowanie i zachęcenie ludzi do dbania o swoje ogólne zdrowie. Podobno w wieku 54 lat zwyciężył w zawodach kulturystyki, pobijając w finale 21 letniego wówczas Arnolda Schwarzennegera. Jako jednemu z niewielu udało się również uciec ze sławnego więzienia Alcatraz.
W latach 60-tych ułożył plan, który zapewnić miał każdemu kto się do niego dostosuje - długowieczność. Sam był dowodem skuteczności tego planu, bo dożył do sędziwych 96 lat.

Sposób na długowieczność według Jacka Lalanne’a

1. Ćwiczenia fizyczne
2. Zdrowe odżywianie
3. Pozytywne myślenie
4. Dobre nawyki
5. Dbanie o siebie
6. Poczucie humoru
7. Prawidłowa postawa
8. Pomaganie innym
9. Odpoczynek
10. Wiara

Jack Lalanne często powtarzał, że ćwiczenia są królem, zdrowe odżywianie jest królową a razem tworzą królestwo. Uważał również, że aktywność fizyczna jest tak samo niezbędna do prawidłowego funkcjonowania jak spanie czy jedzenie. Trudno uwierzyć, że człowiek ten ćwiczył każdego dnia po 2 godziny, a odżywiał się głównie surowymi warzywami i owocami. „Gotowanie zabija drogocenne witaminy i minerały” – twierdził.

Czy ma ktoś wątpliwości co do siły pozytywnego myślenia „jesteśmy tym, czym myślimy, że jesteśmy”. Myśl jest twórcza i kreuje rzeczywistość. Nabranie zdrowych nawyków żywieniowych i zmiana przyzwyczajeń procentuje przez całe życie. Natura dąży do równowagi, człowiek również. Nie da się uszczęśliwić innych ludzi, będąc samemu nieszczęśliwym.
Jako kobiecie podoba mi się punkt, w którym Lalanne mówi o ważności dbania o siebie. Aromatyczna kąpiel w blasku świeć? Nowa fryzura? Relaksujący masaż? Pięknie pomalowane paznokcie? Nowy flakonik perfum? Czemu nie! Skoro służy długowieczności! Jaka jest zatem definicja długowieczności? Odpowiedź nasuwa się jedna – „w zdrowym ciele, zdrowy duch”.
---
Magda Bystra
www.akademiawspanialychkobiet.wordpress.com
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Kontrowersje wokół in vitro

2011-12-05T14:10:00.001-08:00

Kontrowersje wokół in vitro

Autorem artykułu jest Piotr Włast

Marzenie o dziecku jest jednym z największych pragnień dla tysięcy par, ich dramat polega jednak na tym, że jest to również marzenie niemal niemożliwe do zrealizowania.
Gdy kolejne próby doprowadzenia do zapłodnienia kończą się niepowodzeniem rośnie poczucie beznadziei, najgorsze jest zaś to, że wewnętrzny sprzeciw przeciwko zamknięciu drogi do macierzyństwa i ojcostwa jest niemal zupełnie bezproduktywny.
Na szczęście medycyna nie odwraca się od niepłodnych par, a lekarze robią wiele, aby osoby marzące o przyjściu na świat potomka mogły doprowadzić do poczęcia nawet wówczas, gdy ich organizmy odmawiają współpracy. Jednym z najskuteczniejszych sposobów na zajście w ciąże wydaje się metoda in vitro, jest to jednak również metoda najdroższa i najbardziej kontrowersyjna.
Zastrzeżeń w stosunku do in vitro jest wiele, można przy tym dzielić je na te, które dotyczą kwestii związanych z poglądami religijnymi, jak i na te, które mają swoje źródła w naukach medycznych. Wielu osobom nie podoba się już sam pomysł zapłodnienia pozaustrojowego, niepokój budzi bowiem to, że wiele zarodków jest niszczonych. Dla osób silnie wierzących akt ten porównywalny jest z pozbawianiem życia, a zatem in vitro samo w sobie jest aktem, który powinien zostać zakazany. Choć jednak argumenty, które są podnoszone przez wielu duchownych i wiernych brzmią bardzo poważnie, to nie one są zazwyczaj tymi, nad którymi zastanawiają się potencjalni rodzice. Decyzja o podjęciu kolejnej próby zapłodnienia podejmowana jest przecież po dokonaniu starannej analizy zarówno argumentów przemawiających za podjęciem tego kroku, jak i przeciw niemu, nie da się zatem ukryć, że osoby, którym zależy powodzeniu metody in vitro uporały się już z wątpliwościami religijnej natury.

Znacznie poważniejsze są te dylematy, które stają się przedmiotem analiz medycznych. Nie każda próba zajścia w ciążę przy zastosowaniu metody in vitro kończy się przecież powodzeniem, a każda jest jednakowo kosztowna. Pary, które decydują się na ten krok nigdy nie podejmują więc decyzji pochopnie. I choć lekarz nigdy nie może powiedzieć z całą pewnością, że w konkretnym przypadku przeprowadzony przez niego zabieg okaże się sukcesem, rozmowa z nim ułatwia podjęcie ostatecznej decyzji. In vitro nie staje się przez to metoda mniej kontrowersyjną, para nabiera jednak przekonania, że w jej wypadku jest to ostatnia szansa na własnego potomka.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jak rozpoznać dnę moczanową?

2011-12-05T14:07:00.001-08:00

Jak rozpoznać dnę moczanową?

Autorem artykułu jest Piotr Włast

Dna moczanowa znana też jako artretyzm budzi duże obawy. Nie jest to choroba nieznana, wiadomo jednak, że jej znakiem rozpoznawczym jest dość nieprzyjemny przebieg, a także trudne leczenie, które niekiedy trwa przez całe życie pacjenta zmuszając go do istotnych wyrzeczeń.

Im szybciej wykryjemy chorobę, tym większe będą szanse na to, że uda się nam zahamować jej rozwój. Warto odpowiedzieć sobie zatem na pytanie o to, jak objawia się dna moczanowa i jak postępować mając choćby cień podejrzeń o to, że artretyzm stał się i naszym udziałem.

W pierwszym etapie dna moczanowa rozwija się bezobjawowo, jeżeli zatem nie zostanie wykryta przez przypadek podczas rutynowych badań lub w trakcie leczenia innego schorzenia, nie ma większych szans na to, aby cierpiący na nią człowiek nie doświadczył przynajmniej jednego ataku przeszywającego bólu. Właśnie ten atak jest znakiem rozpoznawczym artretyzmu, jeżeli więc doświadczymy go wizyta u lekarza stanie się koniecznością. Warto o tym pamiętać już choćby dlatego, że u wielu pacjentów, którzy relatywnie szybko poddali się terapii, pierwszy atak dny moczanowej był zarazem atakiem ostatnim.

Atak dny moczanowej z reguły rozpoznawany jest po bardzo silnym bólu. Towarzyszy mu obrzęk i stan zapalny, łatwo jest więc odpowiedzieć na pytanie o to, który staw okazał się nieodporny na działanie choroby. Inne znaki rozpoznawcze ataku dny to rumień widoczny gołym okiem, a także błyszcząca skóra wykazująca skłonność do złuszczania się. Sam atak odznacza się i tym, że wcale szybko nie ustępuje, a choć wiele osób mówi w tym miejscu o tygodniu bólu, który w istotny sposób utrudnia życie zdarza się i tak, że atak trwa nawet 21 dni.

Gdy atak ustępuje, również chory odzyskuje spokój, jego nadmierny optymizm może go jednak zgubić. Z reguły mówimy w tym miejscu o pacjencie, który jest już pod kontrolą specjalisty odpowiadającego za leczenie artretyzmu i wie, że samo leczenie może oznaczać naprawdę spore wyrzeczenia i poświęcenia, ustąpienie bólu wlewa więc w niego nadzieję, że uda mu się ich uniknąć. Nic bardziej mylnego! Ustąpienie ataku dny moczanowej nie ma nic wspólnego z cofaniem się choroby, o czym łatwo się przekonać właśnie lekceważąc ją i ignorując. W takim przypadku pojawienie się kolejnych napadów bólu jest już tylko kwestią czasu, a przecież należy mieć na uwadze i to, że z czasem ich częstotliwość rośnie a nie spada.
---
Więcej informacji na temat dny moczanowej, m.in. objawy, dietę znajdziesz w witrynie internetowej: Dnamoczanowa.com.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Co potrafi leczyć koenzym q10?

2011-12-04T12:26:00.001-08:00

Co potrafi leczyć koenzym q10?

Autorem artykułu jest Tobiasz Duda

Koenzym Q10 wspomaga leczenie wielu dolegliwości. Jest przydatny w zwalczaniu raka. Zaletą tego związku jest zdolność do obniżania poziomu złego cholesterolu. Koenzym q10 ma bardzo dobry wpływ na nasz układ immunologiczny. Zalecany jest w stanach osłabienia i infekcji.

Koenzym q10 występuje w mitochondriach, zatem tam gdzie wytwarzana jest energia. Nasze ciało samo wytwarza koenzym q10, ale nie zawsze w ilościach potrzebnych do normalnego działania. Jego poziom zmniejsza się wraz ze starzeniem, a ponadto produkcja zatrzymywana jest w sytuacjach stresujących. Na szczęście w dzisiejszych czasach mamy suplementy diety oraz łatwo dostać owoce takie jak np. mangostan w których można znaleźć dużą ilość koenzymu q10.

Testy przeprowadzane nad koenzymem Q10 skupiały się głównie nad jego funkcją w kuracji chorób serca. Amerykański naukowiec Dr Karl Folkers (nazywany ojcem koenzymu Q10 ) odkrył zależność, iż koenzym q10 polepsza stan badanych z zaburzeniami serca. Suplementy zawierające koenzym q10 dawane pacjentom istotnie polepszały wyniki takie jak: wielkość serca, objętość wyrzutowa itp. Nastąpiła także poprawa kondycji fizycznej.

Koenzym Q10 odgrywa również ważną funkcję w regulowaniu ciśnienia krwi. Testy laboratoryjne dowodzą, że koenzym Q10 obniża wysokie ciśnienie krwi. Stwierdzono, także związek między niską zawartością koenzymu Q10 a wzrostem ilości sodu w stosunku do ilości potasu we krwi co generalnie sprzyja wzrostowi ciśnienia.

Dr Edward G. Wilkinson udowodnił, że w odróżnieniu od prawidłowej tkanki przyzębnej, tkanka chora na paradentozę charakteryzuje się znacznie mniejszą ilością koenzymu Q10. Koenzym Q10 oddziałuje wyjątkowo dobrze na stan dziąseł. Redukuje krwawienie i opuchliznę dziąseł. Zmniejsza ruchomość zębów. Wpływa on na florę bakteryjną w ustach poprzez przemianę jej aktywności enzymatycznej.
Miażdżyca jest najczęstszym powodem zgonów w państwach wysoko rozwiniętych. Nawarstwianie płytki miażdżycowej zmniejszającej obwód tętnic jest wywoływane przez wiele czynników. Istotną rolę pełnią m.in. wolne rodniki, które utleniają cholesterol i umożliwia to jego osadzanie się na wewnętrznych ściankach tętnic.

Antyoksydantami które zapobiegają miażdżycy są m.in.: Koenzym Q10 i witamina E, które nie dopuszczają do oddziaływania rodników z lipidami osocza.
Koenzym q10 wspomaga wszystkich, którzy zmagają się ze zbędnymi kilogramami. Poprawia przemianę materii i przychodzi z pomocą by uporać się wycieńczeniem towarzyszącym dietom. Warto więc zainwestować w suplementy z odpowiednią dawką koenzymu jak np. mangostan.
Koenzym q10 ma kluczowe znaczenie w utrzymaniu młodego wyglądu. Zażywanie go prowadzi do wygładzenia zmarszczek. Dorosłe osoby powinny przyjmować 30-50mg tej substancji dziennie. Suplementy z koenzymem q10 powinno się zażywać zaraz po posiłku zawierającym tłuszcze, które poprawiają jego przyswajanie.
---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wizyta w saunie, a choroby nowotworowe

2011-12-04T12:24:00.001-08:00

Wizyta w saunie, a choroby nowotworowe

Autorem artykułu jest matrus2

Kilkunastominutowa sesja w saunie, to świetna metoda na zrelaksowanie się. Jednak korzystanie z tego miejsca nie jest możliwe dla każdego. Jest wiele schorzeń, które dyskwalifikują z wizyt w tego typu miejscach. Jednym z nich jest choroba nowotworowa, co do której jednak znaleźć można sprzeczne informacje.
Mówi się, że osoby cierpiące na choroby nowotworowe nie powinny uczęszczać do sauny. Jednak od kiedy dostępne są tzw. kabiny infrared, dyskutuje się z tą tezą.
Naukowcy ciągle badają, jaki wpływ mają promienie podczerwone na rozwój komórek nowotworowych. Dotychczasowe wyniki, które oczywiście nie są do końca pewne i potwierdzone, mówią coś zupełnie innego niż dotychczas. Regularne wizyty w kabinie infrared może przynieść wiele korzyści w terapii tego typu chorób.
Wszystko jest oczywiście w fazie testów. Podejmuje się próby eksperymentów, gdzie ściśle monitorowane jest zachowanie guza w różnych, wyższych niż standardowe, temperaturach. Być może, w ciągu najbliższych lat, terapia w kabinach infrared zostanie włączona jako oficjalny środek leczniczy w walce z rakiem. Póki co jednak, pozostaje nam tylko nadzieja. Większość lekarzy opowiada się za zakazem korzystania z kabin infrared a tym bardziej z saun tradycyjnych.
Oczywiście, w przypadku osób z nowotworami, wizyty w saunie wyglądałyby inaczej. Różnica w czasie przebywania a także warunkach panujących w kabinie wydaje się oczywista. Myślę, że taka forma wykorzystania promieni podczerwonych ma szansę na powodzenie. Skoro samo korzystanie z sauny poprawia działanie całego organizmu, to dlaczego miałoby nie pomóc w walce z komórkami nowotworów?

Zazwyczaj jednak z tego typu sauny korzystamy w innym celu. Relaks, regeneracja i redukcja wagi – to główne pobudki, dla których wykupujemy karnety na saunę lub budujemy ją w przydomowym ogrodzie. Jest to świetna alternatywa dla osób, które nie lubią wizyt w tradycyjnej saunie. Warunki wewnątrz kabiny infrared są przyjaźniejsze – niższa temperatura i niezbyt wysoki poziom wilgoci. Poleca się ją każdemu, kto chciałby sprawić przyjemność własnemu ciału.
---
Więcej informacji: Sauny oraz jakie korzyści można czerpać z kabiny infrared.
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dieta białkowa a zdrowie

2011-12-04T12:17:00.001-08:00

Dieta białkowa a zdrowie

Szeroko pojęty nabiał możemy sklasyfikować niewątpliwie, jako podstawowy i elementarny składnik diety białkowej. Jest on jednak jednocześnie składnikiem odżywczym, który budzi w tym wypadku największe kontrowersje i dyskusje. Większość ludzi zgadza się z tezą, że to właśnie nabiał pozwala nam na spalanie zbędnych materiałów zapasowych i osiąganie świetnych wyników odchudzania.

Nie brakuje jednak również głosów, że wspominane produkty białkowe i wszelakie kontrowersje z nimi związane, powodują ogromne zamieszanie, które finalnie może się negatywnie odbić na skuteczności diety białkowej, jako takiej.

Wspominając o nabiale, francuski lekarz i dietetyk, twórca diety białkowej, ma na myśli przede wszystkim chude jogurty, odtłuszczone serki homogenizowane, oraz wszelkiego rodzaju twarożki, również pozbawione zawartości tłuszczu. Pierr Dukan zaznacza jednak na każdym kroku, że wszystkie wyżej wymienione produkty powinny być dobierane z aptekarską niemal dokładnością. Nic nie może być przypadkowe. Oczywiste wydaje się być to, że w momencie wybory czy to jogurtu, czy twarożku, pierwszą wartością, którą powinniśmy sprawdzić jest zawartość w tych produktach wszelkiego rodzaju cukrów. Akceptowalny jest w tym wypadku słodzik, chociaż Dukan podkreśla w tym wypadku, że lepiej, aby go nie było.
Nie wynika to już z faktu, że słodzik zmniejszy efektywność odchudzania, ale z jego ogólnych, niepozytywnych wpływów na zdrowie. Kolejną wartością, która powinniśmy analizować w momencie wyborów produktów białkowych jest tłuszcz. Na rynku dostępnych jest mnóstwo artykułów nabiałowych pozbawionych cukru. Cóż jednak z tego, skoro większość z nich wyprodukowano z pełnego (tłustego) mleka. Wiele osób zajada się nimi, ciesząc się aksamitnym smakiem, nie zdając sobie przy tym sprawy z faktu, że właśnie łamią podstawową zasadę diety białkowej, którą chcieli przestrzegać. Dlatego jeszcze raz warto podkreślić wybierajmy tylko te artykuły, które zawierają w sobie małe ilości tłuszczu.

Ludzie, chcący spalić zbędne zapasy materiału zapasowego przy zastosowaniu diety białkowej, często zastanawiają się nad możliwością spożywania jogurtów z tak zwaną wkładką owocową. Fakt, dieta białkowa, a w zasadzie jej twórca dopuszcza takie rozwiązanie. Zaznacza przy tym jednak, że taki jogurt nie może występować w naszym jadłospisie częściej niż raz dziennie. Dodatkowo, podkreśla, że osoby, którym zależy na naprawdę mocnych rezultatach w odchudzaniu, na etapie pierwszej fazy diety białkowej powinny całkowicie zapomnieć o jedzeniu jogurtów owocowych i zastąpić je niskotłuszczowymi, bezcukrowymi jogurtami naturalnymi.

Kończąc warto jeszcze podkreślić jedną, dosyć istotną kwestię. Rozpoczynając przygodę z dietą białkową nie możemy naszych nowych nawyków żywieniowych w całości oprzeć na pysznych jogurtach naturalnych. Nie mogą one być jedynym, spożywanym przez nas elementem. Dodatkowo Dukan podkreśla, że nie powinny dominować nad innymi, wskazanymi przez dietetyka, produktami. Jak sugeruje, dieta białkowa powinna się opierać głównie na chudym mięsie, owocach morza i rybach. Zarówno serki homogenizowane, jak i jogurty mają w tym wypadku dopełniać dzieła, sprawiając, że dieta białkowa nie stanie się nudna i monotonna!
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

GRUSZKA – to nie tylko smaczny ale i zdrowy owoc. Obalamy mity

2011-12-01T14:31:00.001-08:00

Pierwszy mit – gruszki sąniezdrowe i ciężko strawne.

Nieprawda.

Owoce gruszki są bardzo zdrowe i,wbrew panującej opinii, nie są ciężkostrawne. Gruszkę mogą jeśćnawet osoby o bardzo wrażliwym żołądku. Wysoka zawartośćbłonnika, przeciwutleniaczy i minerałów nadaje im niepowtarzalnewłaściwości.

Ba, ostatnio naukowcy z Holandiiudowodnili, że jedzenie gruszek mogą uchronić przed udarem mózgu.Badania trwały ponad 10 lat i są bardzo wiarygodne, bowiemprzeprowadzone na dużej populacji (około 20 tys. badanych).

Pacjentom podawano gruszki i jabłkacodziennie. Okazało się, że ryzyko udaru zmniejszyło się u nichaż o 52 proc.

Drugi mit – gruszki prawie niezawierają witamin i mikroelementów.

Nieprawda.

Gruszka jest bogata w witaminy: A, zgrupy B oraz C.

Zawiera też sporo mikroelementów jakchoćby potas, sód, wapń, bor, magnez, jod czy fosfor. W niektórychgatunkach występuje jednak ten rodzaj wapnia, którego organizm nieprzyswaja.

Oczywiście gruszki to też smaczneowoce. Cenione już w starożytnej Grecji a do Europy Zachodniejtrafiły dopiero około XVII wieku.

W Polsce medycyna ludowa od dawna znawłaściwości lecznicze gruszek.

I tak – kompot z gruszek (poza tym,że jest bardzo smaczny) – obniża gorączkę.

W przypadku zaparć, problemów ztrawieniem należy spożyć przecier z gruszek. Kuracja ta będziedodatkowo skuteczna w przypadku przemęczenia, stresu czy depresjijak również przydatna przy odchudzaniu.

Smacznego !

Biała Herbata

2011-11-30T12:34:00.001-08:00

Biała Herbata

Autorem artykułu jest e-Mateusz

W Polsce piję się zieloną, czerwoną, czarną herbatę, ale o białej mało kto słyszy. Ten fakt nie jest dziwny, ponieważ w sklepach nie znajdziemy tego gatunku herbaty. Żeby go zakupić musimy udać się do wyspecjalizowanych sklepów herbacianych, lub zakupić ją w internecie.
To co odstrasza część sprzedawców i klientów to cenna jaką trzeba płacić za tą herbatę. Najdroższe gatunki kształtują się w cenach od 30 do 60 zł za 100g.
Jak widać nie każdego stać na taki wydatek. Szkoda bo jest to herbata, która należy właściwie do najzdrowszych na świecie. Nawet zielona może przed nią chylić czoła.
Poniżej przedstawię jej najważniejsze właściwości zdrowotne.

- Biała herbata dzięki dużej zawartości kofeiny i witaminy C znakomicie pobudza. To co odróżnia ją od kawy to, że działa długofalowo. Dlatego jest polecana przez lekarzy bardziej niż mała czarna. Ma także znakomite właściwości orzeźwiające. Świetnie ugasi pragnienie w upalne dni.
- Biała herbata często w USA jest nazywana „eliksirem młodości”. Taką ksywkę zyskała dzięki temu, że ma znakomity wpływ na naszą cerę. Zapobiega jej przedwczesnemu starzeniu się. Jest nawet wykorzystywana do produkcji niektórych kosmetyków.

- Ma niezwykle silne właściwości antyoksydacyjne i antymutagenne, które chronią nas przed powstawaniem nowych komórek nowotworowych. Jest zalecana osobą, które mają genetycznie przypisaną chorobę nowotworową.

Bardzo ważne jest odpowiednie zaparzenie białej herbaty. Wykonanie tej czynności źle może sprawić, że nasza herbata straci wiele cennych właściwości. Pierwszym błędem popełnianym przez większość społeczeństwa jest zalewanie liści białej herbaty wrzątkiem.
Maksymalna temperatura to 85 stopni. Czas parzenia nie powinien przekroczyć 7 minut. Parzymy ją w filiżance, ponieważ oddaje ona lepiej w niej smak.
---
Dowiedz się więcej na stronie biała herbata
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Menopauza

2011-11-30T11:50:00.001-08:00

Menopauza

Autorem artykułu jest Paweł End

Menopauza, to czas, którego wyjątkowo boją się kobiety. Jest to innymi słowy przekwitanie, czyli moment, w którym kobieta przestaje miesiączkować i przestaje być zdolna do rodzenia dzieci.
Menopauzę poprzedza klimakterium, które jest czymś w rodzaju przygotowania do momentu nieproduktywnego etapu życia kobiety. Wiele osób obawia się tego momentu, bo zwykle wiąże się on z nieprzyjemnymi zmianami w ich życiu zarówno na tle fizycznym, jak i psychicznym.

Kobiety najbardziej obawiają się właśnie psychicznych skutków menopauzy, bowiem okres ten często charakteryzuje zmienność nastrojów. Bardzo ważne, aby owej przypadłości nie utożsamiać z chorobą Jest to okres w życiu kobiety taki sam, jak czas dojrzewania i można go przejść bez większych problemów.
Pierwszymi objawami nadchodzącej menopauzy są objawy naczynioruchowe, do których należą uderzenia gorąca, które najpierw mają miejsce w okolicach twarzy, a następnie rozprzestrzeniają się wzdłuż szyi oraz klatki piersiowej do pozostałych części ciała. Uderzeniom gorąca mogą towarzyszyć dreszcze oraz nadmierna potliwość, która w szczególności pojawia się w nocy.

Do kolejnych objawów menopauzy należą objawy sfery psychicznej do których zalicza się: kłopoty ze snem, rozdrażnienie, zmienność nastroju, brak chęci do zbliżenia intymnego, pogorszenie pamięci, lęki, drażliwość, płaczliwość, a także trudności w podejmowaniu nawet najprostszych czynności. Tego typu dolegliwości mogą być uciążliwe nie tylko dla kobiety, u której występują, ale także u osób z bliskiego jej otoczenia. Istnieją jeszcze objawy, które są związane z układem moczowo-płciowym. Do najczęściej występujących należą: suchość pochwy, częste i mogące nawracać infekcje układu moczowego oraz bardzo powszechne nietrzymanie moczu.

To, jakie objawy i w jakim nasileniu towarzyszą kobiecie, zależy od indywidualnego przypadku. Nie każda kobieta cierpi na wszystkie wymienione wyżej przypadłości, niekiedy menopauza przebiega bardzo łagodnie i jest prawie nieodczuwalna. Zdarzają się jednak i takie przypadki, w których okres przekwitania wyjątkowo daje się paniom we znaki. Istnieje wówczas możliwość łagodzenia objawów menopauzy za pomocą estrogenów podawanych w różnych formach. Można je przyjmować doustnie, dopochwowo, przezskórnie oraz domięśniowo. Dodatkowo kobietom w okresie menopauzy zaleca się aktywność fizyczną, która również ma wpływ na złagodzenie nieprzyjemnych objawów towarzyszących przekwitaniu. W niektórych przypadkach może pojawić się depresja menopauzalna, która wymaga terapii hormonalnej.
---
Menopauzainfo.pl - wszystko na temat przekwitania. Dowiedz się więcej...
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Łatwe odchudzanie, czyli kilka sztuczek, które pomogą wygrać z nadwagą

2011-11-30T11:39:00.001-08:00

Łatwe odchudzanie, czyli kilka sztuczek, które pomogą wygrać z nadwagą

Autorem artykułu jest Dorota Lubańska

Setny raz przechodzimy na dietę i setny razy z niej rezygnujemy, bo nagła, radykalna zmiana odżywiania jest zbyt ciężka do zrealizowania. Czasem jednak niewielkim kosztem i bez wielkich wyrzeczeń możemy mocno zmniejszyć kaloryczność naszego jadłospisu. Oto kilka wskazówek, jak to zrobić.

1.Śniadania i kolacje
Wśród dostępnych gatunków pieczywa wybierajmy chleby i bułki pełnoziarniste lub typu graham. Nie tylko dostarczają mniej kalorii, ale zawierają błonnik wspomagający odchudzanie.
Kromkę zamiast masła posmarujmy nisko tłuszczowym odpowiednikiem lub serkiem kanapkowym. Do tego wędlina drobiowa - zawierająca dużo mniej kalorii niż wieprzowa. Zamiast żółtego sera wybierzmy ser mozarella, który zawiera mniej tłuszczu. Pijmy częściowo odtłuszczone mleko. Szklanka tego napoju z 2% tłuszczu zawiera 20 kcal mniej niż ta sama ilość pełnotłustego mleka. Zrezygnujmy ze smakowych płatków śniadaniowych oraz klasycznych płatków kukurydzianych. Są bombami pełnymi łatwo przyswajalnych węglowodanów. Płatki owsiane to mniej kaloryczny produkt, a z dodatkiem różnych owoców codziennie może zmienić się w inne, pyszne danie.

2. Obiad
Wybierajmy chude gatunki i kawałki mięs, usuwajmy skórę z drobiu. Drób bez skóry dostarcza dwa lub nawet trzy razy mniej kalorii niż ta sama ilość wieprzowiny! Również odkrajanie widocznych kawałków tłuszczu pozwala odchudzić potrawę. Do tego pełnoziarnisty makaron lub ryż brązowy albo parboiled, ewentualnie ziemniaki bez tłuszczu. Jeśli mamy ochotę na frytki, zróbmy je w wersji light – pokrojone ziemniaki zapieczmy w piekarniku z odrobiną oleju. Będą pysznie chrupiące i dużo mniej kaloryczne. Sos do sałatki zróbmy z jogurtu albo niewielkiej ilości oleju rzepakowego lub lnianego. Rezygnacja ze śmietany lub majonezu to kolejne kalorie w dół. Stworzenie niskokalorycznych posiłków ułatwiają odpowiednie techniki kulinarne: pieczenie w folii, duszenie, gotowanie w wodzie i na parze.

3.Napoje
Słodzone napoje i soki owocowe podstępnie dostarczają nam ogromnych ilości energii. Woda mineralna z mrożonymi owocami dużo lepiej gasi pragnienie i nie powoduje odkładania się tłuszczyku.

Pamiętajmy, że każdy posiłek powinien zawierać solidną porcję warzyw. Są niskokaloryczne, a zawarty w nich błonnik działa jak balonik – pęcznieje w brzuchu. Wprowadzenie do codziennego życia powyższych nawyków nie spowoduje oszałamiających zmian, ale pozwoli schudnąć w sposób zdrowy dla organizmu i utrzymać nową masę ciała.
---
Dorota Lubańska
Poradnia dietetyczna Diaita, www.diaita.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zadbaj o zdrowie i zredukuj cholesterol

2011-11-30T11:29:00.001-08:00

Zadbaj o zdrowie i zredukuj cholesterol

Autorem artykułu jest Tobisz

Ostatnie badania wykazały że właściwa dieta połączona z preparatami roślinno- mineralnymi skutecznie obniża zły cholesterol. Równie ważny jak ogólny poziom cholesterolu, jest proporcja tzw. złego cholesterolu, do dobrego HDL.
Im większa ilość tego drugiego tym oczywiście lepiej.

Czynniki zwiększające poziom złego cholesterolu:
palenie papierosów, picie kawy, stres, antykoncepcja, nieodpowiednia dieta, niedobór witaminy c i e, brak ruchu. Na wszystko to jesteśmy w stanie wpłynąć, więc jeśli ktoś faktycznie chce, to dość szybko obniży wyniki cholesterolu.

Aby obniżyć cholesterol powinniśmy ograniczyć spożywanie tłuszczy zwierzęcych, lecz nie wolno ich całkiem wykluczać.

Kiedy już spożywamy produkty bogate w tłuszcz zwierzęcy to nigdy nie łączmy ich z cukrem. Konieczne są nam w diecie, witaminy zwłaszcza witamina e (zawiera ją lucerna siewna) oraz tłuszcze nienasycone.

Aby uwolnić się od złego cholesterolu zaleca się włączyć do swojego codziennego menu ryby morskie, są bogate w kwasy tłuszczowe omega-3. Podobne działanie wykazują preparaty z wiesiołka, oliwa z oliwek czy lucerna.

Skutecznym sposobem pomagającym podtrzymać cholesterol w normie jest codzienna dawka ruchu. Najkorzystniej było by ćwiczyć na świeżym powietrzu. Trening powinien odbywać się 4-5 razy w tygodniu, nie za dużej intensywności po 30-60min. Podczas ćwiczeń wskazane jest również picie napojów bogatych w witaminy i minerały. Najważniejszym czynnikiem poprawnego treningu jest systematyczność. Lepiej jest trenować mniej ale za to o ustalonych porach.

Cholesterol jest produkowany głównie w wątrobie. Pewna ilość, która zależy od sposobu jedzenia, jest także przyswajana z jedzeniem. W normalnych warunkach wątroba pomniejsza lub powiększa produkcję zależnie od jego ilości która jest dostarczana z jedzeniem. Jednakże gdy brakuje go w jedzeniu, wątroba może go wyprodukować całość koniecznego cholesterolu. Jego powiększona ilość we krwi, znacznie podnosi ryzyko takich chorób jak: zawał serca czy problemy krążeniowe kończyn. Dlatego tak ważna jest witamina e, która buduje ściany naczyń krwionośnych.

W naszym organizmie nie powinno brakować cholesterolu, gdyż jest niezbędny do wielu procesów koniecznych aby żyć. Nadmiar jest bardzo niezdrowy dla serca. Cholesterol wykorzystywany do tworzenia komórek nerwowych, bierze udział w powstawaniu kwasów żółciowych, niezbędny do syntezy witaminy D.
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Metody oraz sposoby na płaski brzuch

2011-11-30T11:18:00.001-08:00

Metody oraz sposoby na płaski brzuch

Dla sporej grupy z nas gruby brzuch to naprawdę duży kłopot. Na szczęście istnieją proste sposoby, by wyzbyć się tego typu problemu, według metody mały wysiłek, spory efekt. Dobre ćwiczenia na płaski brzuch wzmocnią mięśnie brzucha, a zmiana diety sprawi, że po brzydkim zaokrągleniu zostaną wyłącznie wspomnienia.

Dzięki skutecznym metodą schudniesz i usprawnisz mięśnie, będziesz miał płaski brzuch.
Każde ćwiczenie tj. bieganie, pływanie, rolki wpłyną bardzo dobrze na kształt brzucha. Bardzo skuteczne ćwiczenia na płaski brzuch to tradycyjne brzuszki i skosy które możesz wykonywać też w biurze na fotelu obrotowym.

Kiedy masz ochotę na coś słodkiego, wybieraj owoce. Banan zawiera bardzo dużo witaminy C, już jeden owoc zaspokaja jedno dniowe zapotrzebowanie człowieka. Porzeczki maja mało kalorii, za to wiele witamin i minerałów, które pobudzają przemianę materii. Postaraj się unikać soli. Dlatego gotując, dodawaj do potraw zamiast soli zdrowe zioła np. szczypiorek. U kobiet tkanka tłuszczowa głównie gromadzi się na pośladkach i brzuchu. Aby zapobiec tyciu, wypada ograniczyć spożycie tłuszczy. Zamiast kiełbasy, próbuj szynkę drobiową, żółte sery zastąp zdrowszym twarożkiem.

Preparaty do pielęgnacji brzucha zawierają składniki ujędrniające ciało i pobudzające spalanie tkanki tłuszczowej np. wyciąg z zielonej herbaty a także algi. Nacieraj je rano i wieczorem. Dlatego, że nie mniej ważny od tego typu środków jest masaż, wcierając w skórę krem, wmasowuj to kolistymi ruchami. Na sam koniec oszczypuj mięśnie palcami. Dzięki temu brzuch znacznie szybciej stanie się płaski. Początkowych wyników powinieneś się spodziewać po ok. 4 tygodniach.

Jeżeli zjadłaś za dużo, czujesz się pełna, wtedy wypij coś z anyżu. Jeśli będziesz chodziła zgarbiona, nie dziw się, że zamiast zgrabnego brzuszka, będziesz mieć z przodu coś w rodzaju balonu.

Warto zrobić kompres wyszczuplający. Taki zabieg przyspieszy spalanie tkanki tłuszczowej. Trochę liści bluszczu, które kupisz w sklepie z ziołami gotuj w litrze wody na ogniu przez 60 minut. Nawilż gazę ciepłym wywarem, połóż na 45 minut na brzuchu, przykryj folią. Kompres stosuj 2 razy w tygodniu przez trzy miesiące. Masowanie i szczypanie pobudza krążenie krwi i wzmocni napięcie ciała. Zawsze po kąpieli pomasuj sobie w tego typu sposób brzuszek.

Naukowcy uważają, że sporo z nas źle oddycha, za płytko. Spróbuj brać głęboki wdech nosem, wydychając całe powietrze ustami. Dotlenisz się i umocnisz mięśnie brzuszka.
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Problematyczne hemoroidy

2011-11-30T11:13:00.001-08:00

Problematyczne hemoroidy

Wiele w mediach dyskutuje się o medycynie i zdrowiu i generalnie tej tematyce. Zachęca się nas do wizyt lekarskich, badań profilaktycznych, poprawia się naszą orientacje medyczną, która może się nam przydać i pomoże odkryć i zauważyć konkretne niebezpieczeństwa. Ale istnieje także dużo poważnych chorób o których zbyt często i za wiele się nie rozmawia, bo są problem tabu. Boimy się poruszać pewne.

Ludzie często wstydzą się rozmawiać o niektórych dolegliwościach i od razu się do nich przyznawać. Powoduje to duży problem, bo żeby konkretnie przeciwdziałać to trzeba wiele o chorobach mówić. Wynika to z niewielkiej świadomości naszego społeczeństwa i pospolitego wstydu, który akurat w sprawach medycznych w ogóle nie może istnieć. Do listy takich krępujących dolegliwości niestety należą hemoroidy.

Dolegliwość ta ma sporo nazw, co jednak nie zmienia wielkości problemu jaki się z nią łączy i tego z czym chorzy będą musieli się zmierzyć. Rośnie teraz świadomość społeczeństwa, zatem coraz częściej mówi się o tym i dokształca się ludzi jak tej chorobie najlepiej i najefektowniej przeciwdziałać, a to bardzo wszystkich lekarzy cieszy.

Żylaki odbytu to drażniąca dolegliwość, którą jak najszybciej powinno się zniwelować. Powodują one krwawienie z odbytu. Doktor trudniący się tą kategorią medycyny to proktolog. Poleci odpowiednie terapie, które są coraz bardziej pomocne.

Hemoroidy mają wiele symptomów, a do najczęstszych zalicza się: pieczenie oraz świąd i krwawienie miejsc odbytu i wiele innych. Nie należy ich bagatelizować, a wręcz przeciwnie. Jak najprędzej trzeba porozmawiać się z lekarzem, żeby choroba w jak najmniejszym stopniu się posunęła.

Nieleczone hemoroidy mogą być tragiczne w skutkach, zatem powinno się do ich nie wystąpienia dążyć. Wiedzmy, że doktor także jest człowiekiem i nas rozumie. I że w medycynie i przypadkach zdrowotnych zażenowanie nie istnieje, bo chodzi tutaj przede wszystkim o życie ludzkie, które musi być ideą najistotniejszą. Zatem pomóżmy zginąć tematom tabu w sprawach zdrowotnych.
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Niezbędnik przyszłej mamy

2011-11-30T10:07:00.001-08:00

Okres ciąży to jeden z najpiękniejszych, ale również stresujących momentów w życiu kobiety. Rozkoszne oczekiwanie wiąże się z wieloma obawami oraz przygotowaniami.

Dobrze jest dość wcześnie zacząć kompletować wyprawkę dla nowego członka rodziny, choćby przez wzgląd na to, że dobrze zaplanowane zakupy będą z pewnością bardziej udane, niż spontaniczne poszukiwanie wszystkich potrzebnych rzeczy. Ważną kwestią jest również kwestia finansowa, która nie każdemu pozwala przygotować wyprawkę złożoną z najdroższych, markowych produktów. Warto również już na samym początku ciąży przygotować listę rzeczy z uwzględnieniem podziału na; ubranka, środki higieniczne oraz przybory do karmienia oraz dodatkowe, niekoniecznie od razu potrzebne rzeczy. Wśród tych ostatnich warto zainteresować się tematem elektronicznych niani.

Jak się okazuje wyprawka dla noworodka to nie tylko śpioszki, butelki i pieluchy, ale również wynalazki XXI wieku. Elektroniczna niania jest ogromnym udogodnieniem dla mam, które nie śpią ze swoim dzieckiem w jednym pokoju.
Może być on również przydatny w momencie, kiedy mama potrzebuje chwili dla siebie. Najprostsze nianie to najczęściej moduł z mikrofonem oraz odbiornik z głośnikiem, dzięki temu mama będąca w innym pomieszczeniu niż dziecko może na bieżąco monitorować to, co dzieje się z niemowlęciem. Innym dodatkowym elektronicznym urządzeniem, który pozwoli młodej mamie czuć się bezpieczniej jest monitor oddechu. Jednym z największych niebezpieczeństw dotyczących dzieci jest zespół nagłej śmierci łóżeczkowej, której zapobiec może właśnie takie urządzenie jak monitor oddechu, który w przypadku dwudziestu sekund braku rejestracji oddechu alarmuje rodziców.
Warto zastanowić się nad takimi rozwiązaniami, nawet jeżeli początkowo mogą one wydawać się niepotrzebnym dodatkowym wydatkiem. Zwłaszcza, że odnoszą się one do bezpieczeństwa nowo narodzonego dziecka, a to właśnie bezpieczeństwo niemowlęcia powinno być dla rodziców najważniejsze.-------------------------------------------

Artykuł: Niezbędnik przyszłej mamy pochodzi z serwisu www.wieszak.net

-------------------------------------------
O Autorze
Marlena Mendelewska
lubię pisać recenzje książek

Anemia niejedno ma imię

2011-11-26T13:57:00.001-08:00

Anemia niejedno ma imię

Autorem artykułu jest Arkadiusz

Słowo anemiczny zagościło już na stałe w naszym codziennym języku. Ale co to w ogóle jest anemia? Okazuje się, że jest to zjawisko bardzo zróżnicowane, a wywoływać je może wiele różnych czynników.

Anemia to inaczej niedokrwistość, czyli zbyt mała liczba czerwonych krwinek.

Czerwone krwinki (erytrocyty) zawierają czerwony barwnik – hemoglobinę, dzięki któremu wiążą one tlen i przenoszą go z płuc do tkanek. Transportują one także dwutlenek węgla w kierunku przeciwnym. Niedokrwistość może być łatwo zdiagnozowana, a badaniem które się w tym celu wykonuje jest tzw. morfologia krwi. Oprócz morfologii pomocne może być wykonanie różnych badań dodatkowych.

Najczęściej występującym rodzajem niedokrwistości jest anemia wywołana brakiem żelaza. Przyczyny braku żelaza mogą być rozmaite: niewystarczająca jego ilość w diecie, różnorodne choroby powodujące albo osłabione wchłanianie żelaza w jelitach albo nadmierną jego utratę z organizmu. Do niedoboru prowadzić może także podwyższone zapotrzebowanie organizmu na ten pierwiastek, mające miejsce podczas szybkiego wzrostu, a także ciąży. Obok zmniejszonej liczby erytrocytów, w tym rodzaju niedokrwistości stwierdza się także: zmniejszone stężenie hemoglobiny, zmniejszenie rozmiaru erytrocytów (spada wskaźnik MCV – średnia objętość krwinki czerwonej, a także MCH - średnia zawartość hemoglobiny w erytrocycie), spadek stężenia żelaza w surowicy, wzrost stężenia transferyny (białko transportujące żelazo) i obniżenie stężenia ferrytyny.

Do niedokrwistości prowadzić może również niedobór witaminy B12 lub kwasu foliowego. Anemia rozwijająca się w tym przypadku nosi nazwę megaloblastycznej - erytrocyty są powiększone (wzrasta wskaźnik MCV). Przy tym rodzaju anemii, zmniejszeniu może także ulec liczba płytek krwi. Niedobór powyższych witamin może być spowodowany zarówno zbyt małą ich zawartością w pożywieniu, jak i pewnymi schorzeniami, powodującymi ich osłabione wchłaniania w jelicie.

Innym rodzajem anemii jest niedokrwistość hemolityczna. Jest ona skutkiem przyspieszonego niszczenia erytrocytów. Krwinki czerwone powstają w czerwonym szpiku kostnym, a po mniej więcej 120 dniach są usuwane z krążenie przez śledzionę oraz wątrobę i niszczone. Gdy czas życia erytrocytu ulegnie skróceniu, może się pojawić niedokrwistość hemolityczna. Podczas tego schorzenia dochodzi zwykle do podwyższenia stężenia bilirubiny (związek powstający w wyniku rozpadu hemoglobiny) raz żelaza w surowicy.

Należy wspomnieć jeszcze przynajmniej o jednym rodzaju anemii: niedokrwistości aplastycznej. Polega ona na zahamowaniu wytwarzania wszystkich rodzajów krwinek w szpiku kostnym. Może być ona wywołana przez czynniki uszkadzające szpik kostny.

Dzięki automatyzacji badania morfologii krwi, rutynowo oznacza się teraz wiele parametrów. Oprócz liczby poszczególnych krwinek, wyniki badań obejmują także dodatkowe parametry: MCV, MCH, MCHC, RDW. Pozwala to na szybszą i pewniejszą diagnozę.

---
Więcej informacji na stronie:
Jak interpretować wyniki badań
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Ciężkie życie kręgosłupa

2011-11-26T13:46:00.001-08:00

Ciężkie życie kręgosłupa

Autorem artykułu jest InplusPR

Jesienno-zimowa aura nie sprzyja aktywności fizycznej najmłodszych. Większą część dnia spędzają w pozycji siedzącej. Najpierw w szkole, a potem w domu, podczas odrabiania lekcji i surfowania po sieci. Pamiętajmy, że nieodpowiednia postawa podczas siedzenia, sprzyja schorzeniom kręgosłupa.
Kręgosłup jest podporą całego ciała i to od jego kondycji w dużej mierze zależy nasza sprawność. Szkodzi mu m.in. brak aktywności fizycznej, siedzący tryb życia, garbienie się, nadwaga, a nawet stres. Dlatego już od najmłodszych lat warto wpajać dzieciom nawyki i zasady, które zaprocentują prawidłową postawą w dorosłym życiu.

Ponadto w wielu szkołach jakość ławek i krzesełek wciąż pozostawia dużo do życzenia. Warto, więc w domu zapewnić dziecku miejsce do nauki wyposażone w ergonomiczne meble, które gwarantują zachowanie właściwej pozycji całego ciała. Jeśli nasze dziecko siedzi przy biurku z tułowiem wygiętym w łuk, opuszczonymi barkami i przechyloną do przodu głową, oznacza to, że biurko i siedzisko są nieprzystosowane do jego wzrostu.

Przestrzeń pracy musi być dopasowana do indywidualnych potrzeb osoby, która z niej korzysta mówi prof. dr Erich Schmidt, specjalista ds. ortopedii, ekspert dla producenta mebli Moll. W przypadku dzieci jest to tym bardziej istotne, ponieważ dopóki rosną,
a wraz z nimi ich układ kostny, kręgosłup jest szczególnie narażony na obciążenia. Dlatego zarówno blat, jak i krzesło muszą być tak skonstruowane, by wręcz wymuszać na najmłodszych prawidłową postawę ciała w czasie nauki czy zabawy na komputerze dodaje ekspert.

Meble na miarę dziecka

Idealne stanowisko pracy musi przede wszystkim odpowiadać wzrostowi dziecka. Na szczęście nie ma potrzeby zmieniać mebli co kilka lat, wystarczy zainwestować w takie, które mają systemy regulacji i rosną wraz z maluchem. Dzięki temu chronimy nie tylko kręgosłup naszej pociechy, ale i domowy budżet.

Biurko oraz krzesło, które są dostosowane do wzrostu, dają możliwość swobodnego oparcia łokci na blacie lub poręczach, a stóp na podłodze lub podnóżku. Takie ułożenie ciała to już połowa sukcesu wyjaśnia prof. dr Erich Schmidt. Ważna jest również możliwość regulacji głębokości siedziska i wysokości oparcia, które powinno być tak wyprofilowane, aby podpierać odcinek lędźwiowy kręgosłupa. W ten sposób zminimalizujemy ryzyko bólu pleców, karku czy szyi. Wskazane jest także wybór siedziska z amortyzatorami, które poprawiają komfort mówi ekspert.

O czym jeszcze powinniśmy pamiętać? Nie ograniczajmy wielkości biurka, wszystkie niezbędne do pracy sprzęty czy przedmioty powinny być ułożone w taki sposób, aby dziecko miało do nich łatwy dostęp. Ekran komputera ustawmy tak, żeby był na wysokości jego oczu. Ważne jest, by nasza pociecha nie musiała pochylać głowy, ponieważ obciąża to górną partię pleców
i prowadzi do silnych napięć mięśni karku. Pamiętajmy też o bezpiecznej dla wzroku odległości monitora (50-70 cm).

Nie dźwigaj i wygodnie śpij

Ergonomiczne meble to bardzo ważny, ale nie jedyny sposób na ochronę kręgosłupa. Jego wrogiem są także ciężkie plecaki lub tornistry. Pilnujmy, aby dzieci nie dźwigały ich na jednym ramieniu, ponieważ prowadzi to do skrzywień. Poza tym, dla utrzymania kręgosłupa w dobrej formie, ważna jest aktywność fizyczna, która wzmacnia mięśnie grzbietu i brzucha. To właśnie one odpowiadają za utrzymanie prostej sylwetki. Muszą więc być silne, zdrowe i elastyczne, aby sprostać temu zadaniu. Co jeszcze? To już rady dla wszystkich: dbajmy o prawidłową wagę, stosujmy dietę bogatą w wapń, która wzmacnia kości, śpijmy na materacu o średniej twardości, który dopasuje się do kształtu ciała, a rano nie wstawajmy nagle z łóżka. Pozwólmy sobie na przeciąganie
i rozprostowanie pleców. I nie martwmy się, bo stres prowadzi do napięcia mięśni i bólu pleców. Nawyk dbania o postawę to ulga dla naszego kręgosłupa, który służy nam całe życie. Bądźmy więc dla niego łaskawi i uczmy tego nasze dzieci. Przeciążanie może bowiem doprowadzić do zmian zwyrodnieniowych dodaje prof. dr Erich Schmidt.
Inpluspr.pl
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Dieta kobiety ciężarnej

2011-11-26T13:35:00.001-08:00

Dieta kobiety ciężarnej

Tradycyjnie dzieli się ciąże na trzy trymestry, z których każdy różni się zmianami zachodzącymi w organizmie kobiety. Pierwsze trzy miesiące często charakteryzuje zmęczenie, nudności i wymioty, w drugim przyszła matka nabiera ochoty do życia, przybiera na wadze, ale wówczas pojawiają się zaparcia i wzdęcia. Ostatni trymestr to powiększający się ciężar brzucha, który utrudnia naturalną pracę jelit, a także obrzęki wokół kostek. Można jednak te objawy złagodzić odpowiednią dietą.

Pierwszy trymestr

W czasie pierwszych trzech miesięcy nie trzeba diametralnie zmieniać diety. Oczywiście od samego początku odstawiamy alkohol, papierosy i inne używki, a także staramy się zmniejszyć ilość stresu. Dobrze, jeśli przyszła matka pozwala sobie na moment wyciszenia w ciągu całego dnia, zwłaszcza jeśli ma stresogenną pracę. Jeszcze przed poczęciem aż do 12. tygodnia ciąży powinno się przyjmować codziennie 0,4 miligramów kwasu foliowego, co zapobiega wadom układu nerwowego u płodu.

Aby zminimalizować odczuwane poranne mdłości można jeszcze przed wstaniem z łóżka zjeść wafla ryżowego, chrupki chlebek lub sucharka. W ciągu dnia można pić herbatę imbirową zaparzoną z kawałków świeżego kłącza. Negatywne odczucia może też minimalizować zwiększona podaż wody, najlepiej mineralnej, butelkowanej z niską zawartością sody. Lekarze zalecają także suplementację witaminą B6. Zmęczenie pokonuj wypoczynkiem, a nie kawą czy słodyczami.

Drugi trymestr

Jeśli cierpisz w tym czasie na zaparcia wiedz, że są one związane z obniżoną perystaltyką jelit, a także uciskiem powiększającej się macicy na układ pokarmowy. Są one na tyle przykre, że mogą powodować bóle w ciąży, zwłaszcza przy konieczności wysiłkowego wypróżniania. Pomóc w pokonaniu tych trudności może przynieść wypijanie przynajmniej dwóch litrów wody w ciągu dnia. Bardzo dobrze działa także zwiększenie ilości błonnika w diecie, znajduje się on w wielu warzywach, zbożach, płatkach owsianych i skórkach owoców (np. jabłek). Korzystne działanie na pracę żołądka i jelit ma olej lniany tłoczony na zimno, który także świetnie wpływa na rozwój twojego dziecka zawierając idealnie zbilansowaną ilość nienasyconych kwasów tłuszczowych. Można go dodawać do sałatek, past warzywnych, a także spożywać na surowo. Pamiętaj jednak, aby na nim nie smażyć – wówczas traci swoje właściwości. Pomagają wszelkie jogurty i kefiry z pałeczkami kwasu mlekowego, a także suszone śliwki. Wyklucz z diety czekoladę i kakao oraz suche przekąski, płatki owsiane i śliwki spożywaj nasiąknięte wodą lub obficie popite.

Trzeci trymestr

Obrzęki wokół kostek można zminimalizować ograniczając spożycie soli, a zwiększając ilość wypijanej wody do trzech litrów dziennie. Maksymalnie jedna trzecia objętości przyswajanych płynów powinna przypadać na zupy, warzywa i owoce oraz herbaty. Resztę stanowi niegazowana woda mineralna. Pomocne też będzie spożywanie białka. Ucisk na narządy wewnętrzne, jaki odczuwasz wraz ze wzrostem dziecka, prowadzi często do nieprzyjemnego odbijania i wzdęć. Wówczas warto zadbać o spokojne spożywanie posiłków i unikanie gazowanych napojów. Nie jedz przed snem i nie jadaj w pozycji leżącej, tak unikniesz zgagi. Sprzyjają jej także ciężkostrawne pokarmy, smażone dania oraz kawa, ponieważ mają tendencję do dłuższego zalegania w układzie pokarmowym, co wpływa na odczuwanie dyskomfortu. Dieta w ciąży, zwłaszcza pod koniec powinna zatem wykluczyć cebulę, czosnek, por, dania przygotowywane na głębokim tłuszczu, a także fast food.

o Autorze

N.D.

Artykuł pochodzi z serwisu Albercik.pl - darmowe artykuły na WWW

5 zasad mycia zębów ! Prawidłowe mycie zębów - szczotkowanie i higiena jamy ustnej dorosłych

2011-11-23T10:49:00.001-08:00

5 zasad mycia zębów ! Prawidłowe mycie zębów - szczotkowanie i higiena jamy ustnej dorosłych

Autorem artykułu jest Mateusz Legan

Czy wiesz, że większość z nas nie potrafi prawidłowo szczotkować zębów? Większość dorosłych pamięta nadal schemat kółeczek z niedobrą pastą z fluorem z czasów podstawówki. Od tamtego czasu nikt nie mówił większości z nas jak należy to robić w wieku dorosłym!

Technika "kółeczek" to technika, która jest skierowana wyłącznie dla dzieci. Starsze dzieci i dorośli, którzy już opanowali zdolności manualne powinni stosować technikę "roll" = metodę "wymiatania". Szczoteczkę ustawiamy jak na rysunku :

Kąt 45 stopni i najazd szczoteczka z dziąsła na ząb (zasada z czerwonego na białe), powoduje oczyszczanie miejsca przy szyjce zęba w którym gromadzi się znaczna ilość osadów pokarmowych. Co ważne sposób ten powoduje, że dziąsła stają się bardziej sprężyste, dzięki czemu przestają krwawić przy dotyku, ale:

Dlaczego podczas mycia czasem pojawiają się ślady krwi na szczoteczce?

Krwawienia z dziąseł najczęściej są spowodowane zbyt mocnym czyszczeniem zębów. Ich przyczyną może być też nieumiejętne stosowanie nitek dentystycznych lub wykałaczek. Ale na ogół są to krwawienia drobne i trwają krótko. Jeśli dolegliwość ta powtarza się często i utrzymuje przez dłuższy czas, może być pierwszym objawem chorób przyzębia, świadczyć o stanie zapalnym dziąseł, lub braku niektórych witamin. Nieraz towarzyszy także cukrzycy, zdarza się również w ciąży. Powtarzające się intensywne krwawienia powinny być skonsultowane z lekarzem.

Podsumowując 10 złotych zasad mycia zębów:

1.Myjemy zęby - przynajmniej dwa razy dziennie! :)

2.Stosujemy powyższą metodę roll!

3.Najskuteczniej ściera nalot szczoteczka twarda. Jednak może podrażniać dziąsła. Dlatego lepiej jest używać takiej o średniej twardości, a nawet miękkiej, zwłaszcza jeśli dziąsła są bardzo wrażliwe

4.Za każdym razem trzeba szczotkować je co najmniej przez trzy minuty!

5.Zastosujmy powyższe cztery, a unikniemy częstych wizyt u dentysty! Kontroli nigdy za wiele - mimo super szczotkowani, należy kontrolować zęby co pół roku!

Dobra technika, motywacja i regularność to podstawa!

---
Zajrzyj również na stronę naszego gabinetu: http://www.legan.pl
Mateusz
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Po co komu hydrokolonoterapia?

2011-11-23T10:46:00.001-08:00

Po co komu hydrokolonoterapia?

Autorem artykułu jest Małgorzata B.

Stresujący tryb życia, niezdrowe nawyki żywieniowe, przyjmowane leki, czy przebyte choroby pozostają nie bez znaczenia dla prawidłowego funkcjonowania jelita grubego, a w szczególności jego największej i najdłuższej części - okrężnicy. Co wtedy zrobić?
Wymienione czynniki doprowadzają do powstawania na ściankach jelita niebezpiecznych złogów, które uniemożliwiają jego prawidłowe funkcjonowanie. Przywrócić jelitu grubemu prawidłową pracę może hydrokolonoterapia.

Hydrokolonoterapia to nieinwazyjny i całkowicie bezbolesny zabieg, który pozwala na całkowite pozbycie się z jelita grubego wszelkich szkodliwych substancji, które gromadziły się na jego ściankach latami zatykając je. Warto wiedzieć, że organizm człowieka sam nie jest w stanie pozbyć się wszystkich ubocznych produktów przemiany materii. Trzeba mu więc w tym pomóc.
Hydrokolonoterapia jest niezwykle pomocna dla przywrócenia prawidłowego funkcjonowania jelita grubego, gdyż pobudza jego perystaltykę i pomaga uformowanemu już kałowi przedostać się do wyjścia. Dzięki temu zabiegowi w jelicie grubym nie pozostają żadne resztki kału, a przez to także zawarte w nim toksyczne substancje, które jeśli długo zalegają w jelicie grubym, przenikają do układu krwionośnego stopniowo podtruwając organizm.

Głębokie płukanie jelita grubego, bo taką nazwę także nosi ten zabieg, spełnia jeszcze jedną ważną funkcję - rozbija kamienie kałowe, które są dla ludzkiego organizmu nie mniej niebezpieczne niż toksyczne substancje zawarte w niemogącym się wydostać kale. Stwardniałe złogi kałowe, które latami osadzają się na ściankach jelita grubego nie tylko uniemożliwiają przedostawanie się ubocznych produktów przemiany materii do ujścia przewodu pokarmowego, ale także uniemożliwiają pełnienie przez jelito grube jego drugiej po formowaniu kału podstawowej funkcji. Tą funkcją zaś jest wchłanianie substancji odżywczych i minerałów.

Poddając się zabiegowi hydrokolonoterapii można oczyścić organizm z wszelkich szkodliwych substancji, które uniemożliwiają jelitu grubemu prawidłową pracę, usuwając je raz na długi czas.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Kolejna prawda oczywista

2011-11-23T10:41:00.001-08:00

Kolejna prawda oczywista.

Autorem artykułu jest Tomasz Ozdowski

Przedstawiam drugi z kolei artykuł, w którym opowiem o bardzo ważnej prawdzie "tajemnej" na temat zdrowia. Tym razem opowiem o prawdzie, która jest permanentnie ignorowana.

Czas na kolejną prawdę oczywistą. Tym razem jednak prawdę permanentnie ignorowaną. Mówię o wodzie. Każdy z nasz powinien pamiętać z lekcji biologii, co jest podstawowym składnikiem naszego organizmu - prawda? WODA !!! Tak, więc to woda powinna być uważana za nasz podstawowy pokarm. Nasz organizm składa się bez mała w 70 % z wody a przynajmniej tak można przeczytać w większości źródeł, które wyświetla google. Spróbuj sobie wyobrazić, że przeciętny dorosły człowiek to od 40 do 50 litrów wody. Praktycznie rzecz ujmując jesteśmy inteligentnymi „workami” z wodą.

Nasza krew składa się w 83% z wody, mięśnie w 75%, podobnie jak serce i mózg. Płuca to „tylko” 86% wody a nerki to „jedynie” 83%, nawet nasz wzrok uzależniony jest od wody, ponieważ gałki oczne to, aż 95% wody. W świetle powyższych informacji dość blado wypadają jedynie nasze kości, ponieważ składają się tylko w 22% z wody. A więc, od czego w znacznym stopniu będzie zależeć nasze zdrowie ???

Jeśli odpowiedziałeś sobie, że od wody to masz pełną rację. To właśnie jakość i ilość pitej codziennie wody będzie miała znaczny wpływ na stan naszych komórek i naszego organizmu. To właśnie woda jest odpowiedzialna za proces oczyszczania naszego organizmu z różnych toksyn. O tym, jakie role spełnia w naszym organizmie woda w naszym można wiele przeczytać. Myślę, że w zupełności wystarczy jak posłużę się fragmentem z książki Stera Meyrowitza „Woda lekarstwo doskonałe” Podstawowe funkcje wody w naszym organizmie to:

- poprawia dostawę tlenu do komórek,

- przenosi substancje odżywcze,

- umożliwia nawodnienie komórek,

- nawilża powietrze, dzięki łatwiej jest oddychać,

- amortyzuje kości i stawy,

- absorbuje wstrząsy których doznają stawy i organy,

- reguluje temperaturę ciała,

- usuwa odpady przemiany materii,

- wypłukuje toksyny,

- zapobiega zlepieniu się tkanek,

- nawilża stawy,

- poprawia komunikację między komórkową,

- podtrzymuje elektryczne właściwości komórek,

- wspiera naturalne procesy regeneracji organizmu.

A więc czy warto zadbać o prawidłowe nawyki związane z piciem wody ??? I wcale nie próbuję tu wspierać producentów wód butelkowanych, o jakości tej wody wspomnę za moment.

Warto mieć świadomość, że zaledwie 2% odwodnienie daje efekt zmęczenia, 5% ubytek wody w organizmie może prowadzić do bóli i zawrotów głowy, ospałości, skurczów mięśni czy nawet apatii. Natomiast spadek nawodnienia o 10% może się przełożyć na poważne problemy zdrowotne, natomiast 20% odwodnienie jest śmiertelne. Chyba bardziej nie ma potrzeby przekonywać jak bardzo istotna jest woda dla naszego zdrowia.

O tym jak błędnie postrzegana jest w dzisiejszych czasach woda niech zaświadczy kolejny fragment wcześniej wspomnianej książki. W przedmowie napisanej przez dr F. Batmanghelidj możemy przeczytać: „Cała współczesna medycyna opiera się na czterech, żałośnie błędnych założeniach. Pierwsze z nich, które uważam za najtragiczniejsze w dziejach medycyny, to założenie lub niewypowiedziana przesłanka, że „wyschnięte usta” są jedynym symptomem zapotrzebowania organizmu na wodę. (…) woda jest zbyt ważna dla organizmu, aby za jedyny symptom jej niedoboru uznać wyschnięcie ust. Kolejnym fałszywym założeniem jest, że woda nie ma żadnych własności chemicznych służy jedynie jako rozpuszczalnik, opakowanie i środek transportu dla rozpuszczonych w niej składników. W rzeczywistości woda jest głównym czynnikiem zapewniającym energię wszystkim funkcjom organizmu. (…) Trzecie błędne założenie, na którym zbudowana jest współczesna medycyna, to przekonanie, że skoro woda jest darmowa i łatwo dostępna, nie ma żadnego powodu, dla którego organizm człowieka mógłby się kiedykolwiek odwodnić. (…) czwarte błędne założenie – wylansowane przez wytwórców napojów – to przekonanie, że zapotrzebowanie organizmu na wodę może być zaspokojone przez jakikolwiek komercyjnie wytwarzany płyn. Napoje z zawartością kofeiny i alkoholu mają odwadniający wpływ na ludzką fizjologię. Pijąc je, tracimy więcej wody niż możemy jej znaleźć w szklance czy puszce napoju.”

Co z tego tak na dobrą sprawę wynika??? Przede wszystkim to, że niemal cały czas jesteśmy odwodnieni a w znacznej ilości przypadków odczucie głodu to nic innego jak pragnienie. Jednakże samo picie 2-3 litrów wody dziennie, choć wydaje się irracjonalne (no, bo kto pije tyle wody), nie jest tak istotne jak to, kiedy i w jaki sposób ją pijemy.

Zadam teraz pytanie – kiedy pijecie w ciągu dnia ??? Aby zobrazować, o co mi chodzi spróbujcie sobie wyobrazić sytuację, gdy jedzenie wpada do żołądka, z mózgu idzie sygnał o rozpoczęciu trawienia a co za tym idzie podnoszenia poziomu kwasu żołądkowego. A my jakże często właśnie w tym momencie pijemy lub, co gorsza już w trakcie jedzenia popijamy. Jakim cudem to, co zjedliśmy ma być porządnie strawione, jeżeli kwasy, które miały tego dokonać zostały rozcieńczone ??? Kłaniają się nam tu nasze nawyki. Przypomnijcie sobie czasy, gdy byliście małymi dzieciakami. Gdy wracaliście z podwórka na niedzielny obiad, za co odruchowo wpierw chwytaliście – za kompot, prawda ??? A co w tym momencie słyszeliście od rodziców ??? „Zostaw to, bo nie będziesz chciał/chciała jeść.” Dla własnego zdrowia, warto popracować nad swoimi nawykami i nauczyć się pić tylko i wyłącznie przed posiłkami – najlepiej 30 - 15 minut przed posiłkiem. A co z przekonaniem, że jak się napijemy przed posiłkiem to mniej zjemy ??? Jeżeli nauczymy się pić ciepłą wodę (mniej więcej o temperaturze ciała) to okaże się, że woda w całości się wchłonie powracając do ust w większej ilości śliny a posiłek zjemy normalnie.

Na koniec kilka obiecanych słów na temat wody butelkowanej. W świetnym artykule Bogdana Montany pt: „Cyrk w wodami mineralnymi możemy przeczytać: „Dlaczego wody mineralne tracimy bezpowrotnie? Wody mineralne pochodzą bez wyjątku z głębi ziemi i zawsze stanowią szczególne przypadki wód głębinowych. Ta szczególność polegała dotąd na pewnych warunkach, jakie woda mineralna musiała wypełniać, a mianowicie:

Warunek ilościowy - ogólna mineralizacja musiała wynosić minimum 1000 mg w litrze wody.

Warunek jakościowy - zawarte w wodzie pierwiastki życia musiały występować w odpowiednich proporcjach, przydatnych w organizmie człowieka.

Nie mogły zawierać nawet śladowych ilości zanieczyszczeń chemicznych z powierzchni ziemi.

Dlaczego minimum 1000 mg w 1 litrze? Ponieważ stwierdzono, że tylko takie wody wywierają na ustrój ludzki działanie farmako-dynamiczne. Piszę "musiała", bo tak było kiedyś. Zastanówmy się, bowiem co dzieje się w głębi ziemi, gdy człowiek wysysa z niej cenne i nienaruszane przez miliony lat wody mineralne. Otóż w miejsce każdego metra sześciennego wody wydobytej na powierzchnię zasysana jest woda napływająca od góry. Tego żąda fizyka i tego nie zmienimy. Eksploatacja wód mineralnych w Polsce trwa w przypadku większości źródeł ponad 100 lat, ale w ostatnich kilkunastu latach wydobywano ich kilkadziesiąt razy więcej niż wcześniej. I jaki z tego efekt? Ano taki, że już dawno doszło do skażenia tych wód zanieczyszczeniami powierzchniowymi.

Do tej nowej sytuacji należało po prostu dopasować normę i pierwszy taki krok poczyniono w roku 1990. Branżowa norma (BN-90/6567-08 Butelkowane naturalne wody mineralne) po raz pierwszy dopuszcza w wodzie związki szkodliwe dla zdrowia (w tym metale śmierci) i wybrane z nich podajemy poniżej:

kadm - 0,01 mg/dm3
ołów - 0,05 mg/dm3
rtęć - 0,001 mg/dm3
azotany - 10,00 mg/dm3
cyjanki - 0,01 mg/dm3
fenole - 0,001 mg/dm3

Ta sama norma obniżyła jednocześnie wymaganą mineralizację z 1000 na 200 mg/l. Drugi krok poczyniono w roku 1997 - do życia powołano normę, która rozszerza listę związków chemicznych dopuszczonych w wodzie mineralnej oraz dopuszcza ich wagowo więcej. Związków chemicznych, których źródłem są ścieki przemysłowe, rolnicze, śmietniki komunalne i szamba, a nie skały stworzone przez naturę. Wybrane z nich pokazujemy w poniższej tabeli, a dla porównania pokazujemy, jaką ilość tych samych związków dopuszcza się siłą rzeczy w naszych wodach pitnych (niezorientowanych informujemy, że wszystkie związki chemiczne znajdujące się w rzekach stanowiących surowiec dla zakładów wodociągowych, przechodzą w 100% przez wszystkie etapy ich oczyszczania).

Dopuszczalna zawartość wybranych pierwiastków i związków chemicznych w wodzie pitnej i mineralnej
PIERWIASTEK/ZWIĄZEK    WODA PITNA (mg/l)1 WODA MINERALNA (mg/l)2
ANTYMON 0,005 0,005
ARSEN    0,01 0,01
CYJANKI    0,05 0,01
CYNK 3,00 1,00
CHROM 0,05 0,01
GLIN*       0,2 0,1
KADM 0,003 0,003
OŁÓW       0,01    0,01
RTĘĆ       0,001    0,001
DDT*    ---    0,0002
BENZO(A)PIREN*       10 ng/l    10 ng/l
Suma WWA*       100 ng/l    100 ng/l

Dane wg.: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2000 r., z. U. Nr 82, poz. 937

Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 8 lipca 1997 r., Dz.U. Nr 85, poz. 544

W powyższej tabeli wyraźnie widzimy, że wszystkie związki trujące z rzek, które muszą znaleźć się w wodzie kranowej, mamy dzisiaj również w wodach mineralnych. A to oznacza, że każda woda kranowa (oraz studzienna) spełnia warunki obecnej normy dotyczącej wód mineralnych.

Zwracam uwagę na DDT (znany również pod nazwą azotox), bardzo silny pestycyd używany przez długie lata na całym świecie. Ale dopiero po odkryciu jego wyjątkowo długiego okresu rozkładu biologicznego, który wynosi 50 lat (!!!) zakazano go używać. Zakaz ten ogłoszono na Zachodzie w 1970 roku, w Polsce dwa lata później (trzeba było wyczerpać wszystkie zapasy). A ponieważ ten wysypany do 1972 roku na nasze pola DDT ciągle jeszcze jest czynny, stąd obowiązek badania jego obecności w wodach, również mineralnych, bo już tam jest !!! To tylko przykład, bo w wodach mineralnych dopuszcza się wszystkie śmieci chemiczne zalegające w wodach gruntowych i powierzchniowych.

Na tym jeszcze nie koniec - wody mineralne podzielono na trzy kategorie:

Woda niskozmineralizowana - zawiera od 0 (!!!) do 500 mg składników mineralnych w 1 dm3.

Woda średniozmineralizowana - zawiera od 500 do 1500 mg składników mineralnych w 1 dm3.

Woda wysokozmineralizowana - zawiera powyżej 1500 mg składników mineralnych w 1 dm3.

Koniec świata. W taki oto sposób, również w kwestii ilości minerałów, postawiono znak równości między zwykłą wodą kranową a czczoną od blisko dwóch wieków wodą mineralną. Jedno jest pewne - ludzi nabija się w butelkę - kupujący wody mineralne i źródlane w sklepach nie wiedzą, że płacą 500 do 1000 razy więcej za to samo, co mają w kranie.

Na koniec tak dla wyjaśnienia, nie ze wszystkimi stwierdzeniami z wyżej cytowanego artykułu się zgadzam, jednakże kwestię wody butelkowanej opisuje świetnie.

---
Zapraszam na
Blog PRO - Zdrowotny
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Wady słuchu

2011-11-23T10:36:00.001-08:00

Wady słuchu

Autorem artykułu jest Beata Ł

Wady słuchu, które nas dotykają możemy podzielić głównie na dwie kategorie: niedosłuchów wrodzonych i nabytych.
Wady wrodzone są rodzajem uszkodzeń, które dotykają w okresie życia płodowego.

Prawie połowa tego rodzaju zaburzeń jest warunkowana genetycznie. Jest to zarówno niedosłuch, jak i głuchota. Połowa jednak tego rodzaju dolegliwości nie jest związana z wadą genetyczną. Wrodzone wady słuchu dotykają średnio jedno dziecko na tysiąc noworodków.

Jednymi z przyczyn wystąpienia wrodzonej głuchoty mogą być przechodzone przez matkę choroby w okresie ciąży, jakieś inne czynniki toksyczne, które mogą oddziaływać na płód.

Najbardziej niebezpieczne dla płodu zmiany mogą zachodzić w czasie trzech pierwszych miesięcy ciąży. Jeżeli do danego uszkodzenia słuchu dochodzi we wczesnym okresie to wówczas może wystąpić niedorozwój narządu słuchowego. Zażywanie pewnych nieodpowiednich leków, przesadzona ilość witamin, a także zażywanie przez matkę narkotyków czy alkoholu to jedne z przyczyn tego rodzaju zaburzeń. Z kolei jeżeli dane szkodliwe oddziaływanie wystąpi później to w tym przypadku może nastąpić uszkodzenie już rozwiniętego narządu.

Nabyte wady słuchu również są zróżnicowane pod względem okresu, w których wystąpiły. Są to uszkodzenia występujące w okresie okołoporodowym lub bezpośrednio po narodzinach.

Jedną z przyczyn tego rodzaju uszkodzeń może być niedotlenienie, które rzadko, ale jednak może się zdarzyć podczas porodu. Innymi przyczynami nabywania wad słuchu mogą być przechodzone w dzieciństwie choroby zakaźne czy powikłania następujące po chorobach mózgowo-rdzeniowych. Jeżeli wada słuchu jest znacząca to odpowiednie aparaty słuchowe mogą okazać się koniecznym rozwiązaniem.

---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Mangostan skutecznie likwiduje wolne rodniki

2011-11-20T12:43:00.001-08:00

Mangostan skutecznie likwiduje wolne rodniki

Autorem artykułu jest Tobisz

Mangostan uznany jest za najbogatsze w naturze źródło przeciwutleniaczy nazywanych ksantonami. W rankingu zdolności usuwania wolnych rodników tlenowych, mangostan bezwzględnie prześciga inne antyoksydanty.
Ma więc bardzo duży wpływ na zbiór czynników zapobiegających zbyt szybkiemu starzeniu się organizmu. Co więcej poprawia wytrzymałość immunologiczną naszego ciała, podnosi ruchomość stawów, redukuje objawy klimakterium, wspomaga naturalną dietę.

Niedawno jeszcze twierdzono, iż najsilniejsze antyutleniacze ma suszona śliwka, której ORAC (podziałka która wyznacza zdolności likwidacji wolnych rodników), w 100g wynosi 5 770.

Okazało się jednak, iż Mangostan ma ORAC w wysokości od 17 000 do 24 000!

Właściwości lecznicze mangostanu świat poznał dzięki tradycyjnej medycynie azjatyckiej, gdzie mangostan używany jest od wieków w wielu dolegliwościach zdrowotnych. Skórka owocu suszona, sproszkowana stosowana była jako cudowne lekarstwo na wszystkie stany zapalne skóry. Wyciąg z owocu używany był natomiast do likwidowania temperatury, problemów żołądkowych, biegunek itp. Swoje zdumiewające własności lecznicze mangostan zyskuje dzięki ksantonom grupie silnych związków pochodzenia roślinnego o silnym działaniu leczniczym.

Mangostan to owoc podobny wielkością do nektarynki posiada grubą skórkę i wyrazistym fioletowym kolorze. Wewnątrz ma biały, pyszny i delikatny miąższ, który smakuje jak zmiksowanie ananasa i brzoskwini.

Mangostan sadzony jest w południowo-wschodniej Azji od tysięcy lat. Owoc mangostanu, zwany Królową Owoców, dojrzewający w doskonałych możliwościach klimatu, jest niebywale dobry w smaku i obfity w wiele cennych leczniczych składników. Jego skład to m.in. minerały, witaminę C, koenzym q10 oraz antyoksydanty.

Mangostan i koenzym q10 to najlepszy duet na opóźnienie procesów starzenia, doskonale odżywiają ciało. Mangostan spożywany każdego dnia będzie Twoją najbezpieczniejszą tarczą ochronną i dostarczy odpowiedni poziom energii każdego dnia.
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Hibiskus i jeżówka-broń w walce z przeziębieniem

2011-11-20T12:38:00.001-08:00

Hibiskus i jeżówka-broń w walce z przeziębieniem

Autorem artykułu jest Artefakt

Zimą organizm potrzebuje więcej witamin. Dostęp do ich naturalnych źródeł jest jednak trudniejszy.
Zamiast faszerować się końskimi dawkami preparatów witaminowych, polecamy zioła, które są znacznie bezpieczniejsze dla organizmu. Nasz ekspert radzi, jakich ziół zażywać, aby się nie przeziębić.

Ziół w medycynie używa się od wieków. Ziołolecznictwo w domowym wydaniu wcale nie wymaga posiadania wiedzy tajemnej. Aby zwiększyć odporność organizmu i przetrwać mało przyjazną, jesienno-zimową aurę, wystarczy przestrzegać kilku podstawowych zasad.

Odporność na słodko
- Pierwszą bronią w walce z przeziębieniem jest miód i sok z malin - mówi Wiesława Gozdecka-Hałas, ekspert ziołolecznictwa portalu Holistyczna Polska i terapeuta w ośrodku Złoty Środek" w Lublinie.

Zarówno miód, jak i sok można dodawać do herbaty. Należy jednak pamiętać, że herbata nie powinna być wtedy cieplejsza niż 40st., w przeciwnym wypadku miód może stracić swoje lecznicze właściwości. - Funkcje miodu to przede wszystkim rozgrzewanie organizmu, nawodnienie i usunięcie z niego toksyn - dodaje Gozdecka-Hałas.

Lecznicze właściwości miodu znane są już od ponad 4 tysięcy lat. Jego działanie polega przede wszystkim na zwiększaniu syntezy przeciwciał, co wzmacnia naturalną odporność. Ponadto miód dzięki dużej zawartości cukrów i inhibinów skutecznie hamuje rozwój szkodliwych mikroorganizmów.

Aronia i cebula na odporność
Zimą dobrze jest pić herbatę z aronii lub napar z nagietka lekarskiego. Owoce aronii to wspaniałe naturalne źródło witamin i związków mineralnych a nagietek lekarski znacznie wzmacnia siły obronne mechanizmu.

Warto także wzbogacić swoją dietę o substancje pochodzenia roślinnego, które wspomagają układ odpornościowy. Do takich substancji należą między innymi popularny wśród naszych babć czosnek pospolity i cebula zwyczajna. - Regularne spożywanie czosnku chroni przed przeziębieniem, a jedzenie cebuli to doskonały środek antyinfekcyjny - mówi ekspert portalu Hopl.pl.

W celu wzmocnienia naturalnej odporności można zastosować również sok z jeżówki pospolitej. - Wyciąg z jeżówki ma doskonałe działanie przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne. Dlatego poza profilaktyką przeziębienia można stosować ją także podczas zapalenia migdałków czy oskrzeli - radzi Wiesława Gozdecka-Hałas.

Lipą w gorączkę
Co zrobić, gdy mimo starannej profilaktyki dopadnie nas jednak przeziębienie?

W pierwszej fazie choroby występują objawy takie jak gorączka, ból, uczucie zatkanego nosa. - Wtedy najlepiej stosować zioła obkurczające naczynia, zioła o działaniu przeciwgorączkowym i przeciwzapalnym. Polecam zwłaszcza napar z lipy i inhalacje olejkami eukaliptusowymi lub rumiankiem. Napar z lipy powinien obniżyć gorączkę a inhalacje udrożnią drogi oddechowe - radzi ekspert.

Na trudności w odkrztuszaniu i osłabienie organizmu pomogą inne zioła. - Polecam zioła wykrztuśne, takie jak korzeń i liście hibiskusa, liście i kwiaty ślazu, kwiaty dziewanny a także liście babki lancetowatej - mówi Gozdecka-Hałas.

Poczuj miętę
Trzeci etap przeziębienia to rozszerzenie procesu zapalnego poza jamę nosowo-gardłową. Zapaleniu ulegają także zatoki, uszy, oskrzela a czasem płuca. - Na tym etapie zdarza się, że trzeba podać antybiotyk. Najczęściej jednak przy stosowaniu wyżej wymienionych ziół przeziębienie w ogóle nie przechodzi w trzecią fazę. Jeśli jednak tak się zdarzy, warto pić wtedy napar z czarnego bzu, który powoduje obniżenie gorączki, podobnie jak mięta pieprzowa. Mięta łagodzi również kaszel i ból głowy - opowiada ekspert z portalu Hopl.pl.

Żeń-szeń, kozieradka i. sen
W profilaktyce przeziębienia bardzo ważny jest higieniczny tryb życia. Do zachorowania wystarczy czasem uścisk dłoni chorej osoby czy przebywanie w jednym pomieszczeniu z przeziębioną osobą. Należy pamiętać o częstym myciu rąk, unikać zatłoczonych miejsc i unikać dotykania własnej twarzy podczas kontaktu z zarażoną osobą.

Przeziębienia są dolegliwością sezonową, dlatego zwłaszcza w zimie należy pamiętać o właściwej, zdrowej diecie i odpowiednim ubiorze. Zioła, które wspomagają odporność można zażywać przez cały rok, a nie tylko w okresie obniżonej temperatury.

- Oprócz miodu i malin polecam również żeń-szeń, który wzmacnia naturalne mechanizmy obronne organizmu. Układ odpornościowy wyśmienicie wzmacnia również kozieradka pospolita. Nasiona kozieradki można też stosować osłonowo podczas brania antybiotyku. Wystarczy przyjmować doustnie ok. 6 g nasion kozieradki na dobę - kończy Wiesława Gozdecka-Hałas z portalu Hopl.pl.

Źródło: hopl.pl

O portalu
Hopl.pl to serwis stworzony dla terapeutów i miłośników nurtu holistycznego. Terapeuci i szkoły rozwoju mają możliwość bezpłatnego zamieszczania w nim informacji o prowadzonej działalności. W serwisie znajduje się baza artykułów eksperckich dotyczących poszczególnych technik i metod leczniczych. Osoby zainteresowane wybraną terapią holistyczną mogą dotrzeć do odpowiedniego terapeuty. Celem Holistycznej Polski jest promocja zdrowia i popularyzacja wszelkiego rodzaju terapii naturalnych.

Więcej informacji na www.hopl.pl.
O Artefakt Firma specjalizuje się w szeroko rozumianym marketingu internetowym (pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych - SEO, marketing i reklama w wyszukiwarkach - SEM oraz internetowy public relations). Artefakt istnieje od 2005 roku i aktualnie obsługuje ponad 300 polskich i zagranicznych klientów - serwisy firmowe, sklepy internetowe, portale i witryny.
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Pływanie a odchudzanie

2011-11-20T12:33:00.001-08:00

Pływanie a odchudzanie

Autorem artykułu jest Joas

Wielu z nas lubi pływać. Sprawia nam to ogromną przyjemność i satysfakcję podczas bicia swoich kolejnych rekordów. To idealnie nadający się sport do odchudzania, pod warunkiem że oczywiście pływa się prawidłowo.

Pływanie jak każdy inny sport powoduje spalanie kalorii, lecz jeśli ma się słabą technikę, to może to nastąpić wolniej niż np. w przypadku biegania. Technika wbrew pozorom jest bardzo ważna.
Dodatkowo część pracy za nas wykonuje woda, wypierając i podtrzymując nasze ciało. Jeśli po wyjściu z basenu nie stwierdzi się ulegania napadom wilczego głodu, można śmiało liczyć na stratę zbędnych nam kilogramów, ale tempo ich zrzucania, nie oszukujmy się będzie - wolniejsze niż przy treningu fitness.
W dzisiejszych czasach niezależnie od tego, jakie warunki panują na zewnątrz można codziennie pływać. W wielu miastach znajdują się świetnie wyposażone baseny. Nie każdy zdaje sobie sprawę, że sport ten uznawany jest za najzdrowszą ze wszystkich dyscyplin sportu, nie jest on przeznaczony jednak dla tych, którzy chcą szybko i gwałtownie schudnąć.

Dodatkowym atutem przemawiającym za tą dyscypliną jest fakt, że pływanie modeluje sylwetkę oraz odpręża i relaksuje. Jest tylko jeden podstawowy warunek, który musimy spełniać - należy naprawdę pływać a nie pluskać się w wodzie. Aby osiągnąć zamierzony przez nas cel utrata tkanki tłuszczowej oraz poprawa wytrzymałości fizycznej powinno się pływać nieustannie, bez przerwy około 30 minut. Dla osób borykających się z nadwagą najbardziej wskazane jest pływanie stylem klasycznym żabką. W wodzie z racji na jej temperaturę i ruch, zachodzi dużo szybsze spalanie kalorii. W czasie półgodzinnego treningu spalamy 350 kalorii, czyli równowartość m. in. czekoladowego batonika z colą, porcji spaghetti bądź też dużych lodów z polewą czekoladową.
Dlatego też właśnie osoby, które mają kłopoty z nadwagą i chcą w krótkim czasie ją zmniejszyć powinny zacząć uprawiać ten piękny sport. Pływanie żabką także wzmacnia mięśnie całego naszego ciała, a w szczególności mięśnie klatki piersiowej, pleców ud oraz pośladków. Należy jednak pamiętać o tym, że najważniejszą sprawą jest prawidłowa technika. Podczas półgodzinnego pływania spala się około 200-450 kcal, w zależności od wagi naszego ciała, stylu i intensywności treningu.
Aby szybciej spalić tkankę tłuszczową zaleca się połączyć pływanie z również treningiem siłowym. Dobrym rozwiązaniem jest raz w tygodniu pływanie stylem klasycznym, a raz w tygodniu uczestniczyć w aqua aerobiku i raz w tygodniu 45 min uprawiać trening siłowy.
Pływanie to także przede wszystkim doskonały sposób na poprawę naszego humoru i odprężenie, to jest chyba dla nas najważniejsze. Warto również uczęszczać na kursy pływania Wrocław, ponieważ możemy się tam nauczyć wielu technik pływania. .
Odkurzacz centralny
--
Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Anoreksja - apel do rodziców

2011-11-19T07:47:00.001-08:00

Anoreksja - apel do rodziców

Autorem artykułu jest Elżbieta Lipnicka

Zaczyna się tak niewinnie – od marzenia, by wyglądać jak modelka. Kończy ciężką chorobą lub nawet śmiercią. Lekarze twierdzą, że jeżeli leczenie anoreksji rozpocznie się po roku trwania choroby, to średnio jedna osoba na dwie wyzdrowieje U około 20 proc. przypadków anoreksja powoduje trwałe uszkodzenia...
Stopień śmiertelności – na skutek wyniszczenia lub samobójstw – wynosi 10 proc. Gwałtownie odchudzające się dziewczęta są najczęściej jeszcze dziećmi – mają 11, 12, 14 lat. Teraz mówią, że przed wakacjami muszą się „odtłuścić”, by założyć bikini z ubiegłego roku. I chociaż bez problemu wchodzą w to bikini, a potem wręcz ono na nich wisi, to odchudzają się dalej.

Dlaczego? Bo patrząc na siebie w lustrze, widzą grubaskę z tłustymi udami i wielkim brzuchem.

Jak to możliwe? Jadłowstręt (anoreksja) to choroba o podłożu psychicznym. Dziewczęta postrzegają siebie jako dużo grubsze i brzydsze niż są w rzeczywistości. Czują wstręt do swojego ciała i mają zaniżone poczucie własnej wartości.

Jak to się zaczyna? Pierwsze sygnały choroby, które powinny zaniepokoić rodziców, to ciągłe powtarzanie przez córkę, że jest gruba i musi się odchudzać. A potem nakłada sobie na talerze coraz mniejsze porcje, wydłuża przerwy między posiłkami, nie chce jeść z rodziną. Z czasem unika także przyjaciół, jest drażliwa, nadąsana, smutna. Liczy kalorie każdego kęsa, dłużej śpi, ma zimne dłonie, szybciej się męczy, ma przyspieszone tętno serca. I choć szybko traci na wadze, mówi, że to jej wina, że nie chudnie. – Duża wrażliwość, zamykanie się w sobie i dążenie do perfekcjonizmu, czyli hasło „muszę być najlepsza”, to trzy cechy każdej anokretyczki – mówi Marcin Kramek, psycholog. – W pracy z takimi osobami spotkałem się nawet z nadużywaniem przez nie substancji psychoaktywnych, np. amfetaminy, by zabić uczucie głodu i zagłuszyć wyrzuty sumienia po zjedzeniu sucharka.

Co robić? Anoreksja może przebiegać przewlekle z okresami remisji i nawrotami oraz jako jeden rzut choroby. Zdarza się, że po kilkumiesięcznym ograniczaniu jedzenia dochodzi do 40 proc. utraty wagi, a w skrajnych przypadkach nawet do 60 procent. Rodzice często zadają rozpaczliwe pytanie: jakie są szanse na wyleczenie? Niestety, trudno to ocenić. Prawdopodobnie u około 20 proc. przypadków anoreksja powoduje trwałe uszkodzenia. Stopień śmiertelności – na skutek wyniszczenia lub samobójstw – wynosi 10 proc. – Najważniejsze jest szybkie zgłoszenie niepokojących objawów lekarzowi. Może to być lekarz rodzinny, pediatra, internista, ginekolog – mówi pediatra dr Bożena Dołęga-Kozierowska. – Lekarz na podstawie wywiadu z pacjentką i wyników badań określi przyczynę jadłowstrętu i gdy uzna, że są to początki anoreksji, skieruje ją do specjalistycznych poradni. Tam psycholodzy i psychiatrzy pomogą zarówno córce, jak i jej bliskim, walczyć z tą bardzo groźną chorobą. Niestety, najczęściej rodzice przyprowadzają córkę do lekarza wtedy, gdy ma już wyniszczony organizm i konieczne jest umieszczenie jej w szpitalu.

Dlatego też proponujemy dziś krótki test. Jeśli na trzy pytania odpowiecie Państwo twierdząco, wizyta u lekarza jest konieczna. Na dwa – warto córkę pilnie obserwować i spokojnie z nią porozmawiać o odchudzaniu.
1. Czy pomimo znacznej utraty wagi, córka dalej się odchudza?
2. Czy z tego, co mówi, wynika, że bardzo boi się przybrać na wadze?
3. Czy bardzo często mówi o zdrowym jedzeniu, kaloriach, zawartości tłuszczu w produktach?
4. Czy staje się drażliwa, trudno jest spokojnie z nią porozmawiać? Odsuwa się od innych, traci przyjaciół?
5. Czy unika wspólnych posiłków, je w samotności, tak jakby się tego wstydziła?
6. Czy kłamie, twierdząc, że coś właśnie zjadła, intensywnie ćwiczy, gimnastykuje się?
7. Czy jest osłabiona, zaczynają jej wypadać włosy, ma ciągle zimne dłonie i spocone stopy?
8. Czy zanika jej okres lub wydłuża się czas między menstruacjami?
9. Czy ma nierówny puls, krótki oddech?
10. Czy jej skóra jest sucha, zaczyna się łuszczyć? Na ramionach, nogach pojawia się więcej włosów?
Czy wiesz, że: U pewnej liczby pacjentów z anoreksją stwierdza się okresy żarłoczności zwane epizodami bulimicznymi. Przeplatają oni czas stosowania ścisłej diety z okresami nadmiernego objadania się, prawdopodobnie dlatego, że ich organizm reaguje zmianami fizjologicznymi na brak pożywienia. Jeżeli żarłoczność nie występuje naprzemiennie z anoreksją, to tę chorobę nazywamy bulimią.
---

Elżbieta Lipnicka - ordynator Centrum Psychoprofilaktyki i Psychoedukacji - specjalista psychiatra

www.cpp.info.pl
www.anoreksja.net.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Pierwsze chwile noworodka

2011-11-17T14:13:00.001-08:00

Autorem artykułu jest N.D.

W momencie opuszczenia łona matki, świat dziecka diametralnie się zmienia. Zostaje odcięta pępowina, a w jego organizmie dochodzi do zmian w krążeniu obwodowym i włączenia się aktywnie płuc w pobieranie tlenu. Ponadto do noworodka zaczyna docierać mnóstwo bodźców, z którymi nie jest zaznajomiony.

Światło w niewielkim stopniu dociera do środowiska wewnątrzmacicznego, jest słabo natężone i przymglone, a jego wpływ na płód ma niewielkie znaczenie. Dziecko jest fizjologicznie przygotowane na spotkanie jasnego i mocnego światła zaraz po urodzeniu, bo od pierwszych chwil życia widzi.
Docierający do niego przekaz jest jednak zniekształcony – odbiera wyłącznie czerń, biel i mocno zróżnicowane szarości. Ponadto obraz jest odwrócony, tak widzi świat także mózg dorosłego człowieka, przetwarza go jednak, by zachowywać równowagę w postawie stojącej. Noworodek chroni się przed ostrym światłem, ponieważ jest w stanie wytrzymać tylko jego umiarkowane natężenie, przy silnym mruży oczy, a nawet je zamyka. Poza tym jego źrenice nie rozszerzają się tak mocno, jak u dorosłego człowieka. Światło może być przykre do tego stopnia, że przeszkadza dziecku nawet wtedy, gdy śpi.

Tę wrażliwość pogłębia stosowanie azotanu srebra w profilaktyce okołoporodowych chorób u dzieci, związanych z zakażeniami spojówki drobnoustrojami z kanału rodnego. Dzieci po aplikacji roztworu do worka spojówkowego rzadziej otwierają oczy i rzadziej śledzą przedmioty w czasie pierwszych godzin życia, więcej płaczą. Zwłaszcza nieuzasadnione jest jego rutynowe stosowanie u wszystkich noworodków, także tych, które urodziły się przez cięcie cesarskie. Stąd wokół praktyki zabiegu Credégo przeprowadzanego na salach porodowych rosną kontrowersje, w dalszym ciągu jednak większość lekarzy w polskich placówkach uznaje go za konieczny.

Innym nowym bodźcem dla małego dziecka jest chłód. Tuż po porodzie jego ciało jest mokre, a organizm bardzo szybko wychładza się poprzez dużą powierzchnię parowania, cienką warstwę skóry i izolacyjnych tłuszczy. Mimo że przemiana materii u noworodka jest dwa razy szybsza niż u dorosłego, nie wystarcza, by zrekompensować energetyczne straty. Noworodek korzysta z brunatnej tkanki tłuszczowej, która jest wysoce wyspecjalizowanym źródłem energii. Ta ciemna tkanka zgromadzona jest w czterech miejscach ciała dziecka, najwięcej jej jest w okolicach karku. Produkuje ciepło szybciej i wydajniej niż jakikolwiek inny system w ciele człowieka. Po kilku tygodniach zanika, prawdopodobnie na skutek nie używania. Dorośli, aby wywołać podobny efekt energetyczny muszą wykonywać skomplikowane ruchy aranżujące rozległe partie mięśni ciała – dreszcze. Noworodek dostaje dreszczy wtedy, gdy zimno zagraża jego zdrowiu i życiu. Natomiast, gdy zaczyna się przegrzewać i jego temperatura się podnośni, staje się niespokojne i płaczliwe.
Aby pierwsze chwile w świecie zewnątrzmacicznym były dla noworodka mniejszym szokiem, personel szpitala powinien mu je umilić. Na sali porodowej w miarę możliwości powinno być cicho i spokojnie. Ostre światło nie musi palić się przez cały czas, a tylko wówczas, gdy jest konieczne. Tuż po narodzinach noworodka w niektórych placówkach układa się na brzuchu matki, następnie zawija się w ciepły kocyk i układa w cieplarce. Podczas czwartego okresu można rozpocząć pierwsze karmienie piersią skojarzone z kontaktem skóra-do-skóry, najlepiej w obecności ojca, która ograniczy stres młodej matki.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Łysienie rozlane kobiet

2011-11-17T13:43:00.001-08:00

Przyczyny tego typu łysienia są mało sprecyzowane, co prowadzi do różnorodności w mianownictwie. Nazwą tą można objąć łysienie typu męskiego u kobiet, łysienie androgenne kobiet, łysienie w okresie przekwitania u kobiet. Ten typ łysienia staję się obecnie coraz częstszy. Zaczyna się zazwyczaj po 30 r.ż., ale może wystąpić znacznie wcześniej, już nawet w wieku ok. lat 15. Niekiedy zaczyna się dopiero w okresie menopauzy. Łysienie ogranicza się do głowy - W największym nasileniu występuje na szczycie głowy, w okolicy czołowej i w kątach czołowych. Przerzedzeniu mogą ulec włosy okolicy ciemieniowej, jednak w nasileniu nieporównywalnie mniejszym niż u mężczyzn. Łysienie może zaczynać się zarówno od szczytu głowy, jak i od kątów czołowych. Łysienie zaczynające się na szczycie głowy jest charakterystyczne dla okresu przekwitania. Często z łysieniem współistnieje łojotok, łupież, świąd skóry głowy, ścieńczenie owłosionej skóry głowy. Przebieg łysienia jest długotrwały, ale nigdy nie dochodzi do całkowitej utraty włosów. Etiologia nie jest poznana, stąd wiele czynników jest branych pod uwagę.

Łysienie w rodzinie

W wielu wypadkach wywiad wskazuje na występowanie wyłysienia w rodzinie i wtedy nawet kosmetyki do włosów oraz inne preparaty mogą nie pomóc. Istnienie zaburzeń hormonalnych jest przedmiotem szczególnych badań. W większości przypadków nie stwierdza się żadnych zaburzeń, a cykl miesiączkowy jest normalny. Wprawdzie u części kobiet występuje obniżenie poziomu estrogenów i wtórna androgenizacja, ale i w tych przypadkach przebieg, łysienia jest taki sam, jak u kobiet z normalnym poziomem estrogenów. Co do współistnienia hirsutyzmu, poglądy się różnią. Łysienie rozlane może występować w przebiegu zaburzeń innych hormonów, a zwłaszcza przy nadtarczyczności i niedoczynności tarczycy. Często łysieniu rozlanemu kobiet towarzyszy łojotok, który nasila się w miarę przerzedzania włosów.

Dużą rolę w powstawaniu łysienia rozlanego odgrywa napięcie układu nerwowego. Jedną z przyczyn sytuacji stresowych mogą być trudności w małżeństwie, które u kobiet z łysieniem rozlanym stwierdza się stosunkowo często. Niektórzy autorzy zwracają uwagę na możliwość niedoboru żelaza bez objawów wyraźnej niedokrwistości. Może ona odgrywać pewną rolę, gdyż w niektórych przypadkach po zastosowaniu preparatów z żelazem obserwuje się poprawę.

Przy istniejących zmianach we włosach dodatkowymi czynnikami uszkadzającymi może być tapirowanie, trwała ondulacja zbyt silnie skręcona, częste nawijanie na wałki, stosowanie lakierów i szamponów o działaniu zbyt wysuszającym. Mechanizm łysienia jest różny. Stwierdza się podwyższenie liczby telogenowej, włosy dysplastyczne, włosy dystroficzne. Należy uznać że jest to mixtum. Rokowanie nie jest jednolite, zależy od mechanizmu łysienia. Przy łysieniu dystroficznym i dysplastycznym jest korzystniejsze. Napięcie skóry jest objawem niekorzystnym w rokowaniu. W rozpoznaniu różnicowym bierze się pod uwagę: łysienie związane z zaburzeniami tarczycy, w przebiegu chorób zakaźnych, łysienie poporodowe, po środkach cytostatycznych, w zatruciu talem. Leczenie łysienia rozlanego jest trudne, tak jak wszystkich stanów chorobowych, w powstaniu których odgrywają rolę złożone, a bliżej nie znane czynniki. W wypadku istnienia zaburzeń hormonalnych należy zwrócić uwagę na ich leczenie.

Można próbować leczenia preparatami żelaza.

Ze względu na udział układu nerwowego dodatni wpływ może mieć leczenie tonizujące układ nerwowy i leczenie psychosomatyczne. Odpoczynek, uregulowany tryb życia, odpowiednie zaopatrzenie w tlen organizmu mają niezawodnie korzystny wpływ pośredni. Należy unikać wszelkich środków stosowanych zewnętrznie do pielęgnacji włosów, które mogą uszkadzać włosy chemicznie lub mechanicznie. Zewnętrznie stosuje się leczenie jak w łojotoku. Jeśli nie ma wyraźnego łojotoku, naciera się mieszankami drażniącymi. Na ocenę wyników środkami przeciwandrogenowymi jest jeszcze za wcześnie.
-------------------------------------------

Artykuł: Łysienie rozlane kobiet pochodzi z serwisu www.wieszak.net

-------------------------------------------
O Autorze
Osoba interesująca się kosmetykami do włosów i sprzętem fryzjerskim

Hirudoterapia, wspomaganie leczenia - dar natury.

2011-11-17T13:26:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Michał Kotarba

Hirudoterapia czyli wspomaganie leczenia przy pomocy pijawki lekarskiej. Natura wspomaga twój organizm, dba o Twoje zdrowie i urodę. Ta terapia wraca do łask i wspiera medycynę konwencjonalną.

Już w starożytnej medycynie wykorzystywano w leczeniu różnych schorzeń pijawki, które z tego powodu nazwano hirudo medicinalis (pijawka lekarska). Wzmianki o wykorzystywaniu w leczeniu pijawek możemy znaleźć w starożytnych pergaminach i na rycinach. Leczenie pijawkami stasowano nie tylko na kontynencie europejskim ale także w Azji (np.: Indie, Chiny) oraz Afryce północnej – Egipt. Największy rozkwit stosowania pijawek w leczeniu przypada na pierwszą połowę XIX w. – kiedy to do Francji importowano ponad 50 milionów pijawek rocznie.
Dopiero dynamiczny rozwój medycyny konwencjonalnej a przede wszystkim odkrycie penicyliny odsunęło na bok tą metodą leczenia w Europie Zachodniej. Jednakże w innych częściach europy i świata metoda ta nadal była i jest wykorzystywana w leczeniu.

W latach 50-tych XX wieku naukowcy ponownie zainteresowali się pijawką i podjęli badania substancji które produkuje pijawka by poznać mechanizmy i związki chemiczne które przyczyniają się do polepszenia stanu zdrowia.
Terapie pijawkami są ciągle stosowane we wschodniej części europy (Litwa, Ukraina, Rosja) i to w leczeniu szpitalnym. Istnieją tam instytuty które ciągle badają i poznają możliwości pijawki lekarskiej oraz opracowują metody i techniki leczenia, kształcą ciągle specjalistów by mogli leczyć pijawkami.
W krajach europy zachodniej medycyna konwencjonalna powraca do wykorzystywania pijawki lekarskiej do wspomagania leczenia. W takich krajach jak Niemcy, Francja to lekarze zalecają swoim pacjentom zastosowanie hirudoterapii. W USA Federalna Komisja ds. Leków uznała pijawkę lekarską jako lek i dopuściła na rynek amerykański.

Praktycznie każdemu z nas na słowo pijawka nasuwa się skojarzenie oślizgłego robaka pełzającego lub pływającego w bajorze i każdego z nas napawa obrzydzeniem myśl, że takie coś ma nas leczyć – niestety to tzw. stereotyp gdyż pijawki stosowane w leczeniu pochodzą ze specjalnych bio-hodowli, które muszą spełniać wysokie normy biologicznej czystości. Pijawki te podczas całego cyklu swojego życia nie mają kontaktu ze środowiskiem zewnętrznym i po wykorzystaniu są utylizowane.
Osoby, które były by zainteresowane skorzystaniem z takiej terapii powinny poszukać wykwalifikowanej osoby, która wie jak stosować pijawki i potrafi dobrać właściwą terapię by maksymalnie wykorzystać efekty lecznicze – osoby te nazywane są hirudoterapeutami. Warto też zapytać lekarza prowadzącego czy można poddać się hirudoterapii. Myślę że jeżeli lekarz jest świadomy możliwości wspomagania leczenia przy pomocy pijawki to powinien udzielić rzeczowej informacji czy taka terapia będzie skuteczna. Ale nie łudźmy się w Polsce jest zaledwie kilku lekarzy którzy oficjalnie przyznają się do wykorzystywania pijawek w leczeniu.
Pijawki dzięki swoim właściwościom służą także do poprawy wyglądu w medycynie estetycznej – hirudokosmetyka. Substancje z pomocą których pijawka modyfikuje gromadzoną krew mają pozytywny wpływ na poprawę wyglądu skóry twarzy i dekoltu. Po zastosowaniu pojawia się pozytywny efekt odmładzający – poprawia się elastyczność skóry jej ukrwienie. Połączenie zabiegu hirudoterapi i hirudokosmetyki przynosi bardzo dobre efekty odmładzające.
---Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Magnez - doskonały lek na stres

2011-11-17T13:15:00.001-08:00

Autorem artykułu jest Irena Zobniów

W okresie intensywnego wysiłku intelektualnego, podczas wielogodzinnej nauki często wraz zez meczeniem zaczynamy odczuwać stres, zdenerwowanie i rozkojarzenie.
Mamy wówczas problemy z koncentracją, szybko się irytujemy, stajemy się nerwowi, a nasze serce zaczyna mocniej bić. Objawy te mogą świadczyć o niedoborze magnezu. Minerał ten jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu zwłaszcza w czasie nauki, w przypadku osób pracujących umysłowo bądź narażonych na ciągły stres. Jednak na tym nie kończą się zalety, jakie posiada magnez.

Właściwości prozdrowotne magnezu
Magnez pełni niezwykle ważną rolę w funkcjonowaniu naszego organizmu. Przede wszystkim ma istotny wpływ na nasz układ nerwowy, gdyż charakteryzuje się uspokajającymi właściwościami, kojącymi nerwy i zmniejszającymi pobudzenie organizmu.
Magnez posiada również pozytywny wpływ na nasz układ sercowo-naczyniowy chroniąc serce oraz przyspieszając jego leczenie, ma również działanie przeciwzakrzepowe.
Kolejną zaletą magnezu jest jego oddziaływanie na nasz układ kostny , biorąc udział w jego rozwoju oraz zwiększając ich wytrzymałość i odporność na złamania. Jest również istotny w procesie przeciwdziałania osteoporozie.
Dobroczynne właściwości magnezu można również zaobserwować w przypadku nerek, układu pokarmowego, a w szczególności ma wpływ na funkcjonowanie wątroby, jak również korzystnie wpływa na układ rozrodczy, oczy, wzmacnia odporność organizmu i przyspiesza walkę z infekcjami.

Niedobór magnezu
Magnez jest pierwiastkiem, który wypłukiwane jest z naszego organizmu w wyniku nadmiernego spożywania kawy, herbaty i alkoholu, w konsekwencji czego szybko może dojść do jego deficytu. Do najczęstszych skutków niedoboru magnezu zalicza się zaburzenia układu nerwowego i sercowo-naczyniowego, przejawiające się nadmierną nerwowością, poceniem nocnym, przemęczeniem , problemami z zasypianiem, skurczami mięśni, drganiem powiek i drętwieniem kończyn, a w poważniejszych przypadkach może prowadzić do rozwoju padaczki, nerwicy, czy różnego typu chorobom neurologicznym.
Doskonałym źródłem magnezu są warzywa strączkowe, banany, orzechy, mleko, kakao, soja i wiele innych.
Profilaktycznie oraz w okresie zwiększonego zapotrzebowania na magnez (w czasie nauki, intensywnej pracy umysłowej, sytuacjach długotrwałego stresu)powinniśmy przyjmować preparaty witaminowe zawierające ten pierwiastek.
---
Irena Zobniów
irena.zobniow.com
Vita-centrum.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl